Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Tί συμβαίνει στο Ελληνικό; / Τρισδιάστατη μακέτα - μαϊμού



















Αναδημοσίευση από το ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1805 στις 27 Μαρτίου 2014 



Σε επικοινωνιακή καταιγίδα με τρισδιάστατη μακέτα - μαϊμουδιά έχει επιδοθεί η Lamda Development, στην οποία παρουσιάζει μια εντελώς παραπλανητική εικόνα για το πώς θα γίνει το Ελληνικό και η παραλιακή ζώνη, εάν γίνουν πράξη τα σχέδιά της.

Φαίνεται ότι τα στελέχη του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή διάβαζαν στα νιάτα τους Μαγιακόφσκι και τους έμεινε η φράση του «η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει». Μόνο που ξεχνούν ότι η μαϊμουδιά και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης δεν είναι τέχνη…
Σύμφωνα με το τρισδιάστατο σχέδιο της ανάπλασης του Ελληνικού που πλασάρει σαν καθρεφτάκι στους ιθαγενείς η Lamda Development, το πράσινο θα ανέρχεται στο 70% της έκτασης, όπως φαίνεται στην εικόνα 1, που είναι από το τρισδιάστατο βίντεο που έχει δώσει στη δημοσιότητα η εταιρεία. Παράλληλα, στην ίδια εικόνα η δόμηση εμφανίζεται μόλις στο 20% της έκτασης των περίπου 6.500 στρεμμάτων, ενώ στην πραγματικότητα θα απλώνεται σε 3.000.000 τετραγωνικά μέτρα. Στο επικοινωνιακό master plan της εταιρείας έχουν «πρασινίσει» τα πάντα! Κτήρια, δρόμοι, άσφαλτος, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία!

Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική, όπως προκύπτει από τις χρήσεις γης που έχουν προβλεφθεί στον σχετικό νόμο αλλά και από τα κεντρικά στοιχεία του master plan που η ίδια η εταιρεία έχει γνωστοποιήσει.

Το «Π», διαπιστώνοντας τη… μαϊμουδιά που επιχειρείται προκειμένου οι πολίτες να θαμπωθούν από ένα πλαστό βίντεο, από μια μαγική εικόνα, ζήτησε από έμπειρους μηχανικούς και αρχιτέκτονες να κάνουν, βασιζόμενοι στις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, ένα ρεαλιστικό σχέδιο της «αξιοποίησης» που προτείνουν. Το αποτέλεσμα, όπως φαίνεται στην εικόνα 2 (κεντρική), συγκρινόμενο με την τρισδιάστατη μαϊμουδιά της εταιρείας, είναι καταλυτικό. Σχεδόν το σύνολο της έκτασης των 6.500 στρεμμάτων γίνεται τσιμέντο, ενώ χαρακτηριστική είναι η πλήρης κατάληψη της παραλίας.
Όσο για το πάρκο, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, όπως υποστηρίζει η εταιρεία, θα είναι επί της ουσίας ο ελεύθερος - ακάλυπτος χώρος που θα δίνει υπεραξία στις βίλες και τα ξενοδοχεία, το καζίνο και τον ουρανοξύστη (!).


Επενδυτές χωρίς λεφτά!

Η εταιρεία, συνεπικουρούμενη από το ΤΑΙΠΕΔ, προβάλλει δεόντως τον ισχυρισμό ότι στην έκταση θα επενδυθούν άνω των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ, προσπαθώντας με αυτό το αστρονομικό ποσό να θολώσει τα νερά και να πέσει χαμηλά στη συζήτηση το ευτελές τίμημα που δίνει για το πιο ακριβό παραθαλάσσιο οικόπεδο της Ευρώπης.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η εταιρεία διαθέτει αυτά τα κονδύλια. Και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η Lamda Development. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, η ανάπτυξη του Ελληνικού θα γίνει σε τρεις φάσεις, σε τρεις πενταετίες. Κατά την πρώτη πενταετία προτεραιότητα είναι η κατασκευή του ενυδρείου, η μαρίνα, ένα μεγάλο κομμάτι του πάρκου, το θεματικό πάρκο και οι υποδομές.

Σε αυτή την πρώτη φάση βασικοί χρηματοδότες της επένδυσης είναι η Αl Maabar, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες real estate στην ευρύτερη περιοχή της Mέσης Aνατολής και της Βορείου Αφρικής, και η Fosun, ένας από τους πολυεθνικούς ομίλους της Κίνας με δραστηριότητες στους τομείς της βιομηχανίας, των επενδύσεων, της διαχείρισης περιουσίας και των ασφαλειών.

Όμως, όπως προκύπτει από δηλώσεις που έχει κάνει ο διευθύνων σύμβουλος της Lamda Οδυσσέας Αθανασίου, τίποτε άλλο δεν είναι εξασφαλισμένο. Ιδού η άκρως αποκαλυπτική δήλωσή του στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 9 Μαρτίου 2013: «Στην πορεία ευελπιστούμε να προσελκύσουμε και άλλα κεφάλαια που θα υλοποιήσουν εξειδικευμένες επενδύσεις, όπως το θεματικό πάρκο, το διεθνές κέντρο υγείας, τα ξενοδοχεία, το καζίνο κ.ά.».

Με απλά λόγια, η στρατηγική είναι «αρπάζουμε τα 6.500 στρέμματα έναντι πινακίου φακής και μετά βλέποντας και κάνοντας. Βγαίνουμε στην αγορά, διαλαλούμε την ιδιοκτησία μας και ψάχνουμε για επενδυτές»!

Ζητείται η διερεύνηση ποινικών ευθυνών

Αίτηση - αναφορά στην προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Παναγιώτα Φάκου, για την επικείμενη εκποίηση μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. αντί ιδιαίτερα χαμηλού τιμήματος, κατέθεσε στις 24 Μαρτίου η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σοφία Σακοράφα.

Η Σοφία Σακοράφα στην αίτηση - αναφορά της ζητά «να διερευνηθεί άμεσα η τυχόν ύπαρξη ποινικών ευθυνών για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις κάθε εμπλεκόμενου προσώπου, που αφορούν την επικείμενη εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε. (ΤΑΙΠΕΔ) μετά την υποβολή μιας και μόνης προσφοράς από την Lamda Development και μάλιστα αντί πολύ χαμηλού τιμήματος, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ».
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη αναφορά αναφορά επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την εκτίμησή της, υπάρχουν «αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων στην εν εξελίξει διαγωνιστική διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε., που θα ζημιώσουν οικονομικά τη χώρα μας και κάθε πολίτη ξεχωριστά».

Στην αναφορά υπογραμμίζεται το γεγονός ότι η προσφορά του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή ήταν πολύ κάτω και από εκείνη του ανεξάρτητου αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ, που φέρεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, να έχει εκτιμήσει την αξία των μετοχών στα 700 εκατομμύρια ευρώ, υψηλότερα από την τιμή που προσέφερε η Lamda. Η εν λόγω διαδικασία της βελτιωμένης προσφοράς, επισημαίνεται στη αναφορά, ακολουθείται με μοναδικό τρόπο από το ΤΑΙΠΕΔ, ως αναθέτουσα αρχή, καθώς δεν προβλέπεται στις συνήθεις διαγωνιστικές διαδικασίες, ιδίως μάλιστα με έναν και μόνο διαγωνιζόμενο, όπως στην προκειμένη περίπτωση. «Κατά συνέπεια, είναι κρίσιμη η τήρηση της νομιμότητας και της διαφάνειας της διαδικασίας που τηρείται για την απόκτηση του μετοχικού κεφαλαίου της Ελληνικό Α.Ε. με βάση την πραγματική οικονομική αξία της έκτασης».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην αίτηση - αναφορά προς την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών σημειώνει ακόμα:

♦ Το ΤΑΙΠΕΔ προβαίνει στην πώληση του συνόλου των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. – αν και αρχικά είχε αποφασίσει να μεταβιβάσει μόνο την πλειοψηφία αυτών –, που η μοναδική της περιουσία είναι η επίμαχη έκταση, χωρίς να αποφασίσει να βελτιώσει την αξία της με την κατασκευή έργων, επιλέγει τον αγοραστή - επενδυτή μόνο με οικονομικά κριτήρια, ενώ τηρεί απόλυτη μυστικότητα στη διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε.

♦ Το ΤΑΙΠΕΔ δηλώνει ότι πρόθεσή του είναι «να διατηρήσει υψηλό βαθμό διαφάνειας καθ’ όλη τη διάρκεια της Διαδικασίας Πώλησης της Συναλλαγής» και της αξιοποίησης του επίμαχου ακινήτου, με σκοπό το κέρδος για την Ελληνικό Α.Ε. και κατ’ επέκταση για το ελληνικό Δημόσιο, χωρίς όμως να προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι η πρόθεσή αυτή εκπληρώνεται με την τροπή που έχει πάρει η διαδικασία της πώλησης.

♦ Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι, αν και αρχικά έγιναν εννέα υποβολές εκδήλωσης ενδιαφέροντος, προκρίθηκαν τέσσερις και συγκεκριμένα οι εταιρείες Lamda Development, London Regional, Elbit, Quatari Diari. Οι εταιρείες που αποκλείστηκαν υπέβαλαν ενστάσεις προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, τον ισχυρισμό ότι η Lamda Development δεν είχε προσφέρει το πλαφόν των 700.000.000 ευρώ, καθώς σε αυτό το ποσό είχε εκτιμηθεί η αξία από τον ανεξάρτητο αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ. Σημειώνεται ότι η εν λόγω πληροφορία δεν δόθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο ουδέποτε έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία της διαγωνιστικής διαδικασίας –παρά τα αντιθέτως προβαλλόμενα περί διαφάνειας –, αλλά προέρχεται από την επενδυτική αγορά.

♦ Η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ, προκειμένου να φανεί ότι ο διαγωνισμός προσελκύει μεγάλο επενδυτικό ενδιαφέρον, δεν είχε επιβάλει κανέναν όρο. «Στην πράξη οι ενδιαφερόμενοι δεν είχαν παραλάβει κανέναν επενδυτικό φάκελο, ούτε γνώριζαν την ακριβή έκταση προς αξιοποίηση ή τις δικαστικές εκκρεμότητες».

♦  Η επιλογή εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ της εταιρείας Lamda Development φαίνεται ως αναγκαστικός «μονόδρομος», χωρίς κανέναν ανταγωνισμό, για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. και την αξιοποίηση τελικά μιας έκτασης που, σύμφωνα με την πρόσκληση ενδιαφέροντος του ΤΑΙΠΕΔ, θα αποτελέσει «πόλο διεθνούς ακτινοβολίας για τη χώρα μας» για ποσό το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ.

♦  Ειδικότερα οι εκτιμητές από τους οποίους είχε ζητήσει η Ελληνικό Α.Ε. μια πρώτη εκτίμηση θεώρησαν ως κατώτατη αξία της επίμαχης έκτασης το 1.239.000.000 ευρώ. Παραδόξως, το ΤΑΙΠΕΔ αμφισβήτησε τη μεθοδολογία της ως άνω εκτίμησης με αποτέλεσμα «να χαμηλώσει» την αξία της έκτασης. Σε κάθε περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της ως άνω επιστολής, το ΤΑΙΠΕΔ δεν ήθελε να υπάρξει εκτίμηση της αξίας – πράγμα που ακούγεται τουλάχιστον περίεργο – αναφέροντας ότι «η τελική εκτίμηση για τις ανάγκες του διαγωνισμού θα γίνει μεταγενέστερα βάσει της δόμησης που θα προτείνει ο κάθε επενδυτής». Με την ίδια επιστολή εκφράζεται η αντιπαράθεση μεταξύ Ελληνικό Α.Ε. και ΤΑΙΠΕΔ, καθώς και η έκκληση του πρ. προέδρου της Ελληνικό Α.Ε. για μη παρέμβαση εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ στο έργο των εκτιμητών.

♦  Περαιτέρω, άξιο προς διερεύνηση είναι το γεγονός ότι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ διετέλεσε ο κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, ο οποίος, σύμφωνα με δημοσίευμα, ήταν εκτελεστικός πρόεδρος της Eurobank EFG Equities ΑΕΠΕΥ και επικεφαλής Επενδυτικής Τραπεζικής και Private Equity του ομίλου Eurobank, η οποία σχετίζεται με τη Lamda.

Ευθύνες

Προσθέτως, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της 23.3.2014 της «Real News», ο αρχιτέκτονας της Lamda Development κ. Νόρμαν Φόστερ, ιδιοκτήτης της εταιρείας Foster and Partners, φέρεται να εμπλέκεται επαγγελματικά με την εταιρεία Βuro Happold, η οποία είναι μητρική εταιρεία της Happold Consulting, που είναι η νέα σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ. Μάλιστα το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας της Lamda Development συνεργάστηκε με την Buro Happold σε 12 μεγάλα κατασκευαστικά έργα σε όλο τον κόσμο.

Η Σοφία Σακοράφα με την αίτηση - αναφορά της ζητά επίσης, προκειμένου να σχηματιστεί ασφαλής κρίση, να αξιολογηθεί η εν γένει συμπεριφορά του ΤΑΙΠΕΔ κατά την εκποίηση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου. Παράλληλα, ζητά από την Παναγιώτα Φάκου, «στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς σας, να προβείτε σε κάθε ενέργεια και να λάβετε κάθε μέτρο προκειμένου να ελεγχθούν τυχόν ευθύνες όλων των εμπλεκομένων, καθώς τίθεται θέμα μείζονος προστασίας του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο κατά την εκτίμησή μου απειλείται και ενδεχομένως να παραβιάζεται εκ μέρους των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ, των συμβούλων του και των λοιπών συμμετεχόντων στην επίμαχη πρόσκληση ενδιαφέροντος για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε.».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι με βάση τα δεδομένα σε συνδυασμό με την αδιαφάνεια της διαγωνιστικής διαδικασίας, τη συνέχιση αυτής με έναν μόνο διαγωνιζόμενο, την οικονομική αξία της επίμαχης έκτασης, τη χαμηλή οικονομική προσφορά της Lamda Development, την «αναπομπή» από το ΤΑΙΠΕΔ της προσφοράς στην ίδια εταιρεία με την πρόσκληση για υποβολή βελτιωμένης προσφοράς και, κυρίως, τη σημασία που έχει η αξιοποίηση του πρ. αεροδρομίου του Ελληνικού τόσο για τη χώρα συνολικά όσο και για την ποιότητα ζωής των κατοίκων του λεκανοπεδίου, εκτιμά ότι υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων.
 

πηγή: http://www.topontiki.gr/article/70970/Trisdiastati-maketa---maimou

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

"Femen παντού, φεμινισμός πουθενά", Chollet Mona








« Οι μουσουλμάνοι φαίνεται να επιβεβαιώνουν ένα αίσθημα ανδρικής ισχύος καλύπτοντας τις γυναίκες τους και οι Δυτικοί αποκαλύπτοντάς τις », έγραψε η Μαροκινή δοκιμιογράφος Φατέμα Μερνίσι στο βιβλίο της « Το χαρέμι και η Δύση » (εκδόσεις Albin Michel, 2001).


Ο ενθουσιασμός των γαλλικών ΜΜΕ για φιγούρες σαν των Femen [1] ή της Αλίαα Ελ-Μάχντι, της Αιγύπτιας φοιτήτριας που το 2011 είχε ποζάρει γυμνή στο μπλογκ της [2], δικαιώνει εκ νέου την παρατήρηση αυτή. Στις 5 Μαρτίου του 2013 μπορούσε να δει κανείς στο κανάλι France 2 ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ουκρανικής καταγωγής κολεκτίβα που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία [3], και ένα άλλο με τίτλο « Αλίαα, η γυμνή επαναστάτρια », στο Κανάλι της Βουλής (LCP), στις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Τόσο το χειρότερο για τις χιλιάδες γυναίκες που έχουν το κακό γούστο να παλεύουν για τα δικαιώματά τους εντελώς ντυμένες και/ή να προσφέρουν ένα θέαμα λιγότερο ευθυγραμμισμένο με τα κυρίαρχα πρότυπα νεότητας, κομψότητας, ομορφιάς και αποφασιστικότητας. « Φεμινισμός είναι αυτές οι γυναίκες που διαδήλωσαν στους δρόμους του Καΐρου, όχι οι Femen ! Και γι’ αυτές τις γυναίκες βλέπω λίγα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ », εξανίσταται στο τουΐτερ η ανταποκρίτρια του ραδιοφώνου France Inter στην Αίγυπτο, Βανέσα Ντεκουρό. Στη Γαλλία, οι φεμινιστικές οργανώσεις ερωτώνται συχνότερα για το τι πιστεύουν για τις Femen, παρά για τις δικές τους δραστηριότητές τους [4].

« Αν δείξεις το στήθος σου, έρχομαι με το φωτογράφο »

Γυναίκες, θέλετε να ακουστείτε ; Μία είναι η λύση : γδυθείτε ! Τον Οκτώβριο του 2012, στη Γερμανία, οι πρόσφυγες που κατασκήνωσαν μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου, στο κέντρο του Βερολίνου, για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες ζωής τους, προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Θυμωμένη, μια νεαρή γυναίκα που διαδήλωνε μαζί τους είπε σ’ έναν δημοσιογράφο της Bild : « Τι θέλεις, δηλαδή ; Να γδυθώ ; » « Ο δημοσιογράφος έφυγε υποσχόμενος να επιστρέψει με το φωτογράφο του. Άλλοι δημοσιογράφοι το έμαθαν και να ! Ένα πλήθος μαζεύτηκε γύρω από τις νεαρές γυναίκες που συμπαραστέκονταν στους πρόσφυγες. Δεν ήταν γυμνές, αλλά εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να καταγγείλουν την εντυπωσιοθηρία των μέσων ενημέρωσης [5] ».
Όσο για τις Femen, αυτές υπήρξαν πιο πραγματίστριες. Σε μια από τις πρώτες τους πράξεις, στην Ουκρανία, το 2008, είχαν γράψει συνθήματα στις γυμνές τους πλάτες, αλλά οι φωτογράφοι δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνο για τα στήθη τους. Κι έτσι άλλαξαν πλευρά [6]… Το γεγονός δεν προβληματίζει την Ίννα Σεβτσένκο, την Ουκρανή που εξήγαγε τη μάρκα Femen στη Γαλλία : « Γνωρίζαμε τι έχουν ανάγκη τα μέσα ενημέρωσης », δήλωσε στη διαδικτυακή εφημερίδα Rue89. « Σεξ, σκάνδαλα, προκλήσεις : Πρέπει να τους τα δώσουμε. Το να είσαι στις εφημερίδες σημαίνει ότι υπάρχεις [7] ». Σοβαρά ;
Σίγουρα η μαχητική φεμινίστρια Κλεμαντίν Οτέν έχει δίκιο να μας θυμίζει ότι « το χάπενινγκ είναι κομμάτι της κουλτούρας μας. Από τη σουφραζέτα Ιμπερτίν Οκλέλ, που αναποδογύρισε τις κάλπες στις δημοτικές εκλογές του 1910, για να μπορέσουν οι εφημερίδες της Τρίτης Δημοκρατίας να έχουν τις φωτογραφίες τους στο πρωτοσέλιδο, ως τις ακτιβίστριες του MLF που πετούσαν βοδινά πνευμόνια στις συναντήσεις κατά των εκτρώσεων στη δεκαετία του ’70, γνωρίζαμε επίσης να προκαλούμε ! [8] ». Τον ίδιο τρόπο δράσης ακολουθεί και η Act Up στον αγώνα κατά του AIDS. Όμως, ακόμα και πίσω από τις προκλήσεις, υπήρχε ένα πολιτικό βάθος, στέρεο και προϊόν στοχασμού, που τις νοηματοδοτούσε. Στην περίπτωση των Femen είναι λίγο να πει κανείς ότι ο λόγος τους είναι ανακόλουθος, όταν δεν αποδεικνύεται πραγματικά καταστροφικός.

Ενάντια στις γριές που διαβάζουν βιβλία

Η μόνιμη αναγωγή των γυναικών στο σώμα και τη σεξουαλικότητά τους, η άρνηση των διανοητικών τους ικανοτήτων, το γεγονός ότι όσες αδυνατούν να ευχαριστήσουν τα ανδρικά βλέμματα είναι κοινωνικά αόρατες, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πατριαρχικού συστήματος. Το ότι ένα « κίνημα » -δεν είναι παρά καμιά εικοσαριά στη Γαλλία- που θέλει να ονομάζεται φεμινιστικό μπορεί να το αγνοεί μας αφήνει άναυδες. « Ζούμε κάτω από ανδρική κυριαρχία, και αυτός (η γύμνια) είναι ο μόνος τρόπος να τους προκαλέσουμε, να κερδίσουμε την προσοχή τους », δήλωσε η Ίνα Σεβτσένκο στον « Guardian » [9]. Ένας φεμινισμός που υποκλίνεται στην ανδρική κυριαρχία. Έπρεπε κανείς να τον εφεύρει.
Η Σεβτσένκο όχι μόνο αποδέχεται αυτήν την τάξη πραγμάτων, αλλά την επιδοκιμάζει κιόλας : « Ο κλασικός φεμινισμός δε λειτουργεί πια. Είναι περιθωριοποιημένος στον κόσμο των διαλέξεων και των βιβλίων ». Έχει δίκιο ! Κάτω οι γριές και άρρωστες, δεν είναι καν ευχάριστες στην όψη. Και τα βιβλία, είναι γεμάτα γράμματα και προκαλούν πονοκέφαλο, μπλιάχ ! Συγγραφέας ενός εξαιρετικού βιβλίου σχετικά με τις χρήσεις του σώματος στην πολιτική [10], η Κλοντ Γκιγιόν σχολιάζει : « Και ο πιο καλοπροαίρετος παρατηρητής θα έλεγε πως αυτή η φράση εκφράζει την οίηση και τη σκληρότητα των νιάτων. Πρέπει επίσης, δυστυχώς, να συμπληρώσουμε για την περίσταση : και τη μεγάλη τους ηλιθιότητα ! Όντως, και η Ίνα θα μπορούσε ίσως να το διαβάσει σε κάποιο βιβλίο, η εικόνα της φεμινίστριας ως γριάς αποκομμένης από τον κόσμο (βλ. και από το εμπόριο σαρκός) είναι ένα παμπάλαιο αντιφεμινιστικό κλισέ, που είναι εκνευριστικό να το βλέπεις να επαναλαμβάνεται από μια ακτιβίστρια που υποτίθεται ότι θέλει να ανανεώσει το φεμινισμό [11] ». Από τότε, οι Γαλλίδες εκπρόσωποι της κολεκτίβας ένιωσαν την υποχρέωση να εκδώσουν ένα βιβλίο με συνεντεύξεις [12] : « Στη Γαλλία πρέπει να εκδώσεις κείμενα για να είσαι αναγνωρισμένος, νομιμοποιημένος » λέει αναστενάζοντας μια από αυτές [13]. Ζόρια !
Στο Rue89, η Σεβτσένκο συνοψίζει, επίσης, το λόγο των νεαρών Γαλλίδων που θέλουν να γίνουν μέλη των Femen : « Μου λένε : “Τα ήδη υπάρχοντα φεμινιστικά κινήματα στη Γαλλία δεν είναι φτιαγμένα για νέες γυναίκες, αλλά για διανοούμενες που μοιάζουν με άντρες και αρνούνται τη σεξουαλικότητα, αυτό που κάνει τις γυναίκες θηλυκές” ». Από αυτήν την άποψη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Femen, αναμφισβήτητα, έχουν σημειώσει πρόοδο. Όταν πρόκειται για μια πρόγονο, όπως η Σιμόν Ντε Μποβουάρ, έπρεπε να περιμένουμε εκατό χρόνια από τη γέννησή της, το 2008, για να τη δούμε επιτέλους γυμνή : Πέρασε πολύς καιρός, αλλά η υπομονή του κόσμου ανταμείφθηκε : Ο Nouvel Observateur (3-1-08) δημοσίευσε στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία που έδειχνε τη συγγραφέα του « Δεύτερου φύλου » γυμνή, με την πλάτη γυρισμένη, στο μπάνιο της [14]. Οι Femen σαν καλά κορίτσια κάνουν τη δουλειά από μόνες τους (femen σημαίνει εξάλλου « μπούτι » στα λατινικά, αλλά δεν έχει να κάνει, άλλωστε διάλεξαν το όνομα « γιατί ακούγεται καλά »). Τέλος πάντων, ας μην είμαστε σεμνότυφες : Το να είσαι φεμινίστρια δε σημαίνει ότι για το λόγο αυτό δεν έχεις σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή. Μπορείς μόνο να θρηνείς που όλες αυτές –και αυτοί- που θέλουν να ευχαριστηθούν και το κωλαράκι του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, πρέπει να περιμένουν ακόμα. Τι κάνει ο Nouvel Observateur ; Οι μεγάλες διανοούμενες δεν είχαν κι αυτές σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή ; Γιατί να μη βγάλουμε κέρδος κι απ’ αυτό ; Γιατί να μην είναι κι αυτές ένα προϊόν, που μπορούμε να το επιδείξουμε και να το εμπορευματοποιήσουμε ανεξάρτητα από τη θέληση των ενδιαφερομένων ;

« Ποπ φεμινισμός »

Αφού κέρδισαν την ευρεία συμπάθεια μετά την εις βάρος τους επίθεση από τους καθολικούς εξτρεμιστές της Civitas κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης ενάντια στο γάμο για όλους, το Νοέμβριο του 2012, οι Femen προκάλεσαν όλο και περισσότερο την επιφυλακτικότητα και την αποδοκιμασία- για παράδειγμα, εκ μέρους της φεμινιστικής κολεκτίβας Les TumulTueses ή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Οβιντί. Δεχόμενες την κριτική για την προσοχή που δίνουν στην εικόνα του γυναικείου σώματος, όπως κατασκευάζεται από τη διαφημιστική βιομηχανία, υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους δημοσιεύοντας φωτογραφίες κάποιων μελών τους που ξεφεύγουν απ’ τα συγκεκριμένα πρότυπα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές δεν θα τις δούμε ποτέ στο εξώφυλλο του Inrockuptibles, τα πλαδαρά στήθη δεν ταιριάζουν με τον « ποπ φεμινισμό » που προωθεί το περιοδικό –ούτε στο Obsession, το ένθετο για τη μόδα και την κατανάλωση του Nouvel Observateur, για το οποίο οι Femen πόζαραν τον περασμένο Σεπτέμβριο. Και δεν μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι αυτό δεν είναι δικό τους λάθος : Αν ήθελαν να είναι κατ’ ελάχιστον αξιόπιστες, θα έπρεπε να επιβάλλουν την παρουσία όλων των μελών τους στη σειρά των φωτογραφήσεων. « Ποιο μπορεί να είναι το παραγόμενο αποτέλεσμα της φωτογραφίας (στο Inrockuptibles), για τις λιγότερο νέες γυναίκες ή τις λιγότερο ωφελημένες από τη γενετική τυχαιότητα ; » αναρωτιέται η Κλοντ Γκιγιόν. « Το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό της εκδοτικής και σεξιστικής τρομοκρατίας, που ο φεμινισμός ποτέ δεν έπαψε να καταγγέλλει. Αυτή η φωτογραφία δε δίνει απλά λάθος μήνυμα, είναι μια πολιτική αντίφαση ». Οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις των μελών της κολεκτίβας δεν αρκούν, εξάλλου, για να σβήσουν την υποψία για μια πολιτική ηθελημένης φωτογένειας. Στο βιβλίο Femen, μία από τις Ουκρανές ιδρύτριες δηλώνει : « Οι κοπέλες μας πρέπει να είναι αθλητικές, για να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες δοκιμασίες, και όμορφες, για να χρησιμοποιούν το σώμα τους για έναν καλό σκοπό. Συνοψίζοντας, οι Femen ενσαρκώνουν την εικόνα της νέας γυναίκας : όμορφη, δραστήρια και εντελώς ελεύθερη ». Ο φεμινισμός καλύτερος κι από ένα γιαούρτι διαίτης. Μια Γαλλίδα συντρόφισσά της επικαλείται « λάθος στη μετάφραση » [15]…
Όποια και να είναι η πραγματική κατάσταση, δεν είναι σίγουρο ότι τα μέσα ενημέρωσης και το ευρύ κοινό μπορούν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στις Femen και την Τσιτσιολίνα, για παράδειγμα –πρόδρομό τους ως προς το στεφάνι από λουλούδια στα ξανθά τους μαλλιά- ή το κορίτσι της σελίδας 3 της βρετανικής εφημερίδας The Sun. Ας δώσουμε ξανά το λόγο στην Κλοντ Γκιγιόν : « “Τουλάχιστον”, μου είπε μια νεαρή γυναίκα, “από τη στιγμή που γδύθηκαν, τις ακούνε !” Τι βλακείες ! Τις κοιτάζουν, πρώτα και κύρια. Και όταν οι διευθυντές σύνταξης βαρεθούν τα γυμνά πρωτοσέλιδα (κάποτε θα τελειώσει, χαζούλα !), δεν θα τις κοιτούν πια ». Οι δημοσιογράφοι του Rue89 είναι και οι ίδιες προβληματισμένες μπροστά στην επιτυχία που έχει στο κοινό η κολεκτίβα : « Το πρώτο άρθρο που κάναμε για τις Femen ήταν με εικόνες. Δείξαμε απλώς μια γυμνόστηθη φωτογραφία μιας από τις Femen μπροστά στο σπίτι του Ντομινίκ Στρος-Καν. Τη φωτογραφία συνόδευαν τρεις παράγραφοι. Το άρθρο συγκέντρωσε 69.500 επισκέψεις. Είναι πολλές ». Στον « σεξτρεμισμό » που προωθεί η ομάδα, μπορεί κάλλιστα να αντιτάξει κανείς ότι είναι κυρίως για « σεξ » που κάνει τη μηχανή των μέσων ενημέρωσης να λειτουργεί.

Έγιναν όλα τα ΜΜΕ φεμινιστικά ;

Υπάρχει, λοιπόν, τόσο μεγάλη συναίνεση για φεμινισμό, σε σημείο που να γίνονται εξώφυλλα σε όλες τις εφημερίδες και τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ με άφθονη προώθηση στον Τύπο ; Θα ’πρεπε να είναι κανείς αφελής για να το πιστέψει. Το ενδιαφέρον για τις Femen αποδεικνύεται απόλυτα συμβατό με τον πιο χοντροκομμένο αντιφεμινισμό. Έτσι, στις 7 Μαρτίου του 2013, η Libération τους αφιέρωσε ένα δισέλιδο, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να δημοσιεύσει την επόμενη, για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ένα τεύχος-ανθολόγιο. Υπό τον τίτλο « Σεξ για όλους ! », επέλεξε να αφιερώσει το πρωτοσέλιδο στη « σεξουαλική βοήθεια » για τα άτομα με αναπηρία. Η φωτογραφία του εξωφύλλου έδειχνε έναν ανάπηρο στο κρεβάτι με μία « βοηθό » (ξανθιά, χαμογελαστή, ενσάρκωση της γλυκύτητας και της αυταπάρνησης που εκφράζουν οι πραγματικές γυναίκες), και όχι το αντίστροφο : Είπαμε « σεξ για όλους », όχι « για όλες ».
Για την εφημερίδα, η μάχη αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της πάγιας υπεράσπισης της πορνείας. Τον περασμένο Ιανουάριο , δημοσίευσε το πορτραίτο ενός πολλαπλά ανάπηρου που αγωνιζόταν για το δικαίωμα στη « σεξουαλική βοήθεια ». Όπως παρατήρησε στο μπλογκ του ο σκηνοθέτης Πατρίκ Ζαν [16], ο συγκεκριμένος άνδρας είχε ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του δύο συντρόφους, και μάλιστα και παιδιά, πράγμα που σχετικοποιούσε κάπως το επιχείρημα της ανικανότητας των ατόμων με αναπηρία να έχουν σεξουαλική ζωή. Για την ιστορία, για να συμπληρωθεί η εικόνα της γυναίκας σύμφωνα με τη Libération, το πορτραίτο της τελευταίας σελίδας ήταν αυτό της Μις Γαλλία.
Την ίδια αποστροφή νιώθει κανείς βλέποντας τη Charlie Hebdo, το προπύργιο του καθεστωτικού χιούμορ, της οποίας τα σκίτσα επαναλαμβάνουν κάθε βδομάδα ότι το πιο δυσφημιστικό που μπορεί να πάθει κανείς είναι να σοδομισθεί, να βρεθεί, δηλαδή, σε θέση « θηλυκή » [17], να συνεργασθεί με τις Femen για το ειδικό τεύχος της 6ης Μαρτίου 2013. Στο εξώφυλλο, ένα σκίτσο του Luz αντιγράφει μια διαφήμιση της ομάδας που δείχνει τις ακτιβίστριές της να κραδαίνουν ένα ζευγάρι όρχεις. Το κλισέ των υστερικών φεμινιστριών που « θέλουν να μας κόψουν τα παπάρια », ταιριασμένο με τη διαφημιστική αισθητική : Μια ωραία σύνθεση σε παραγωγή Femen. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα, η Σεβτσένκο δηλώνει ότι επιθυμεί μια κοινωνία « όπου οι γυναίκες θα είναι πιο ισχυρές από τους άνδρες ». Τι καλά !
Ένας ψευδο-φεμινισμός που προκαλεί τη λαιμαργία των πιο ύποπτων : Στη Γαλλία αυτό θυμίζει τη μιντιακή φούσκα γύρω από τις « Ni putes, ni soumises » (Ούτε πουτάνες ούτε υποταγμένες), που έγιναν διάσημες στο μέτρο που αυτό επέτρεπε να ενδυναμωθεί ο στιγματισμός του Ισλάμ και του « αγοριού αραβικής καταγωγής » [18]. Δύο πρώην ακτιβίστριες της ένωσης, η Λούμπνα Μελιάν –κοινοβουλευτική βοηθός του σοσιαλιστή βουλευτή Μάλεκ Μπουτίχ- και η Σάφια Λέμπντι ήταν άλλωστε από τις πρώτες που κατευθύνθηκαν προς τις Femen, πριν πάρουν τις αποστάσεις τους. Το γαλλικό τμήμα της οργάνωσης εγκαταστάθηκε στην Γκουτ Ντ’Ορ, μια γειτονιά του Παρισιού όπου ζουν πολλοί μουσουλμάνοι και ανακοίνωσε την εγκατάστασή της με μια αφίσα στα εθνικά χρώματα, που θύμιζε περιέργως τα « απεριτίφ με λουκάνικα » που οργανώθηκαν στην ίδια περιοχή από την άκρα δεξιά.

« Αραβική νοοτροπία » στην Ουκρανία

Παρ’ όλο που οι ριζοσπαστικές θέσεις των Femen απέναντι στον κλήρο γίνονται εύκολα κατανοητές, αν λάβουμε υπόψη το βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ουκρανική δημόσια ζωή, οι εκπρόσωποί τους έχουν την τάση να ξεπερνούν τα όρια όσον αφορά το Ισλάμ. Μία από τις ιδρύτριες της ομάδας, η Άννα Χούτσολ, φλερτάροντας με το ρατσισμό είχε πει ότι η ουκρανική κοινωνία στάθηκε ανίκανη να « ξεριζώσει την αραβική νοοτροπία προς τις γυναίκες [19] ».
Το Μάρτιο του 2012, με σύνθημα « καλύτερα γυμνή, παρά με μπούρκα », οι Femen Γαλλίας οργάνωσαν μια « επιχείρηση αντι-μπούρκα » μπροστά στον Πύργο του Άιφελ. Τα μέλη της φώναζαν επίσης ότι « η γύμνια είναι ελευθερία » ή « Γαλλία, γδύσου ! » Διαιώνιζαν έτσι μια αντίληψη βαθιά ριζωμένη στη δυτική κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η σωτηρία δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνον από τη μέγιστη έκθεση του σώματος, αρνούμενες να δουν τη βία που μπορεί αυτή πολλές φορές να συμπεριλαμβάνει [20].
Πολλές φεμινίστριες έφεραν ως αντίρρηση ότι θα ήταν προτιμότερο να υπερασπιστούμε την ελευθερία των γυναικών να ντύνονται όπως επιθυμούν, αντί για την επιμονή στην ανωτερότητα της γύμνιας. Όμως, οι Femen είναι σίγουρες ότι κατέχουν την αλήθεια. « Δεν πρόκειται να προσαρμόσουμε το λόγο μας στις δέκα χώρες που είναι εγκατεστημένη η ομάδα. Το μήνυμά μας είναι οικουμενικό », μας διαβεβαιώνει η Σεβτσένκο στην εφημερίδα 20 minutes. Το μίγμα διανοητικής νωθρότητας και οίησης, η διάθεση να υπαγορεύσουν ποια είναι η μοναδική σωστή τοποθέτηση στις γυναίκες όλου του κόσμου, έγινε δεκτό μάλλον ψυχρά. Η ερευνήτρια Σάρα Σάλεμ είχε προσάψει στην Αιγύπτια φοιτήτρια Αλίαα Ελ-Μάχντι τη συμμαχία της με τις Femen : « Αν η πράξη της να γδυθεί στο μπλογκ της θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μέσο να προκαλέσει μια πατριαρχική κοινωνία, είναι προβληματικό το γεγονός ότι συνεργάζεται με μια ομάδα που θα μπορούσε να προσδιοριστεί ως αποικιοκρατικής νοοτροπίας [21] ». Αλλά γιατί να αμφιβάλλετε, όταν αρκεί να δείξετε τα στήθη σας για να εξασφαλίσετε το μέγιστο κοινό ;

Notes

[1] (ΣτΜ) : Γυναικεία ομάδα διαμαρτυρίας που ιδρύθηκε στην Ουκρανία το 2008, αλλά πλέον έχει τη βάση της στη Γαλλία. Τα μέλη της ξεγυμνώνονται γράφοντας συνθήματα στο στήθος τους, προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης.

[2] Υπό το φως της παρατήρησης της Μερνίσι, η πράξη της Ελ-Μάχντι φέρει αναμφισβήτητο ανατρεπτικό βάρος μέσα στο αιγυπτιακό πλαίσιο. Της έχει, εξάλλου, κοστίσει αφόρητες απειλές. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η απολύτως ατομική πορεία της στέκεται ανίκανη να εξελίξει τη νοοτροπία στην πατρίδα της. Αποδεικνύεται, μάλιστα, αντιπαραγωγική : Στη Δύση, η νεαρή γυναίκα υιοθετήθηκε πολιτικά από σχολιαστές των οποίων ο λόγος –ή οι σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους- δεν είναι πάντα τόσο καλοπροαίρετες απέναντι στη χώρα καταγωγής της.

[3] Nos seins, nos armes, de Caroline Fourest et Nadia El-Fani.

[4] « Femen, la guerre des “sextrémistes” », Libération, 7-3-13.

[5] « “Si tu montres tes nichons, je reviens avec mon photographe” », Seenthis, Οκτώβριος 2012.



[8] « Le féminisme à l’épreuve du sextrémisme », M – Le magazine du Monde, 9-3-13.


[10] Claude Guillon, Je chante le corps critique, H&O, Παρίσι, 2008.

[11] « Quel usage politique de la nudité ? », Claude Guillon, 7-2-13 και « “Sauvées par le gong” ? Femen, suite et fin » 12-3-13.

[12] Femen, entretiens avec Galia Ackerman, Calmann-Lévy, Παρίσι, 2013.

[13] Libération, 7-3-13.


[15] « Femen : “Notre message est universel” », 20minutes.fr, 5-3-13.

[16] « Prostitution : Libération remet le couvert », Le blog de Patric Jean, 7-1-13.


[18] Nacira Guénif-Souilamas et Eric Macé, « Les féministes et le garçon arabe », L’Aube, La Tour d’Aigues, 2004.

[19] « Femen, Ukraine’s Topless Warriors », TheAtlantic.com, 28-11-12.

[20] « Femen ou le fétichisme du dévoilement », Seenthis, Οκτώβριος 2012 και Alain Gresh, « Jupe et string obligatoires », Nouvelles d’Orient, Les blogs du Diplo, 20-3-11.

[21] Sara Salem, « Femen’s Neocolonial Feminism : When Nudity Becomes a Uniform », Al-Akhbar English, 26-12-12.


πηγή: http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article526

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Η ανυπόφορη μυωπία του “λεφτόδουλου” του Γ. Γραμματικόπουλου























Σε μια πρόσφατη εκδήλωση για τον πολιτισμό, ο Υπουργός Πολιτισμού ξεκίνησε την ομιλία του με αναφορές στην “παραγωγικότητα” της Κίνας, στην ανταγωνιστικότητα, στην φθηνή παραγωγή, στο προϊόν... Τελικώς “εκδιώχθηκε” εν μέσω γέλιων, τραγουδιών και ειρωνικών επευφημιών – το ζήτημα όμως παραμένει. Πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις τον πολιτισμό με όρους βιομηχανικούς και εμπορικούς;! Πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις την Υγεία με όρους οικονομικού ισοζυγίου;! Πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις την Παιδεία με όρους εμπορικής χρησιμότητας;! Πώς φτάσαμε σαν κοινωνία να αποδεχόμαστε (ή έστω να ανεχόμαστε τη πράξει) την λογική πως “όλα είναι φράγκα”; Γιατί γίναμε “λεφτόδουλοι”; Πόσο βλακώδες και καταστροφικό είναι εν τέλει αυτό;

Βλαχομπαρόκ γιατί πουλάει


Δημιουργία vs. Παραγωγή

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας είναι το σύνολο της τέχνης, της διανόησης και των αξιών που δημιουργούνται εντός αυτής. Δεν παράγονται – ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ! Η διαδικασία της δημιουργίας είναι ριζικά διαφορετική από αυτή της παραγωγής και δεν μπορεί να περιγραφεί από όρους φτιαγμένους για την δεύτερη. Ο ποιητής δεν ξέρει να σου πει πόσους στίχους ανά εργατώρα γράφει ούτε αν οι συνειρμοί του ακολουθούν στανταρτοποιημένες με ISO διαδρομές! Ο δοκιμιογράφος που θα σπρώξει την κοινωνική ηθική στα όρια της και ακόμη παραπέρα δεν γνωρίζει πόσα Newton ανα τετραγωνικό μέτρο πίεσης ασκούν τα κείμενά του ούτε μπορεί να “καλιμπράρει” τις ιδέες του ανάμεσα στο ριζοσπαστικό και το κοινωνικά αποδεκτό σύμφωνα με τα γούστα του κοινού του. Ο καλλιτέχνης, και γενικότερα ο δημιουργός, ως πομπός πολιτισμού δεν είναι υπάλληλος του κοινού – αποδέκτη ούτε μπορεί να λειτουργήσει κατά παραγγελία: η δημιουργία είναι εσωτερική και ανεξέλεγκτη διαδικασία.
Ο πολιτισμός είναι ένα δυναμικό σύστημα σε διαρκή εξέλιξη. Εξ ορισμού λοιπόν, το “νέο” θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση του μη δημοφιλούς και του κατακριτέου μέχρι να (και αν!) κερδίσει αρκετούς ακόλουθους ώστε να εγκαθιδρυθεί στην μιμιδιακή βάση της κοινωνίας. Κοιτάς στο παρελθόν, αρχαίο και πρόσφατο, και ανακαλύπτεις πως τα σημαντικότερα ρεύματα της ηθικής, της φιλοσοφίας, της μουσικής, πολεμήθηκαν βάναυσα πριν κατισχύσουν και επηρεάσουν εκατομμύρια ανθρώπων. Οι στίχοι του Morrison για τα τραγούδια των Doors και η μουσική των Pink Floyd δεν έγιναν παγκόσμια κληρονομιά σε μια στιγμή. Αν μπορούσε να ήταν στόχος στο μυαλό του δημιουργού η εμπορική απήχηση, τίποτα απ' όλα αυτά δεν θα είχε γραφτεί και τίποτα δεν θα είχε αλλάξει.

Η δικτατορία του mainstream

Ζούμε σε μια εποχή όπου συντελείται μια ποιοτική επανάσταση στην ροή της πληροφορίας: υπάρχει πλέον η τεχνολογική δυνατότητα της άμεσης αμφίδρομης σχέσης πομπού και δέκτη με την συνεχή εναλλαγή ρόλων στις νέες “πλατείες” του κυβερνοχώρου αντί για την παραχώρηση (έναντι ποιου ανταλλάγματος;) ή την “βίαιη” κατάκτηση του πιο ψηλού λόφου από λιγοστούς πομπούς που θα καθορίσουν το νέο μιμιδιακό περιβάλλον. Θα περίμενε λοιπόν κανείς πως η δυναμική εξελικτική διαδικασία του πολιτισμού θα είχε επιταχυνθεί, έναν αναβρασμό δημιουργίας και σκέψης όπως τον οραματίστηκαν μερικοί “ρομαντικοί τρελοί” στις αρχές της δεκαετίας του 90. Κι όμως... συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Σε αυτές τις νέες “πλατείες”, οι μάζες καταστέλουν με μεγάλη βία και οχλαγωγή το “νέο”, το “αιρετικό”, το “διαφορετικό” αποτελεσματικότερα από τα όνειρα του χειρότερου τυράννου! Σε αυτή την υποθετικά ισόπεδη αρένα (level playing field) το mainstream ασκεί την πιο στυγνή δικτατορία εισάγωντας ως νέo λογοκριτικό μαύρο μαρκαδόρο τα like, τα share και τα retweet. Αυτή η αυτάρεσκη δράση της μάζας που αποφασίζει τι θα δει, ακουσει και διαβάσει η μάζα η ίδια, οδηγεί τελικά σε ακόμη μεγαλύτερο συντηριτισμό, σε ένα πάγωμα των πολιτισμικών μας αισθητηρίων. Πάνω σε αυτό επικάθονται επίδοξοι τύρρανοι - “επενδυτές” που αγοράζουν air-time, likes και shares προσπαθώντας να διαμορφώσουν το πολιτισμικό γίγνεσθαι σε ένα ντετερμινιστικό σύστημα από τους ίδιους προβλεπόμενο χάριν κέρδους.
Ωστόσο, στις παρυφές της κάθε “πλατείας”, στις στοές, δίπλα σε παραμελημένα μπακάλικα και τσαγκαράδικα δημιουργούνται πηγαδάκια όπου η πολιτισμική εξέλιξη είναι ταχύρρυθμη, όπου φυτρώνουν διαρκώς νέα μιμίδια, όπου η ρήξη με την πλατεία και τα ήθη της γίνεται παλμός και καμιά φορά διαπερνά τα πλήθη της πλατείας ως ηλεκτρισμός, ταράζοντας την ευδαιμονία τους και διακόπτοντας, έστω για λίγο, την νιοστή παρτίδα candy crush saga. Αυτοί είναι οι νέοι πυρήνες πολιτιστικής δημιουργίας που ολοένα και περισσότερο μεγαλώνουν σε μέγεθος και αριθμό, που ολοένα και περισσότερο απομακρύνονται στις θέσεις τους από το mainstream κοινωνικό consensus.

Η στάση της Πολιτείας

Η Πολιτεία ως οργανωτικός μηχανισμός της κοινωνίας αναπόφευκτα επηρεάζει την πολιτιστική δημιουργία. Αν θέσει ως στόχο της, ως ωφείλει, την κοινωνική πρόοδο δεν έχει παρά να στηρίξει την δημιουργία, τα “πηγαδάκια” και τους νέους παλμούς σ'ένα φιλόδοξο ταξίδι χωρίς χάρτες. Αν ομως συνεργαστεί με (ή μήπως εξαγοραστεί από;) τους επίδοξους τυράννους, με στόχο το κέρδος, και ενισχύοντας την δικτατορία του mainstream, τα αποτελέσματα θα είναι οδυνηρά για τον πολιτισμό. Αν η Πολιτεία αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό με όρους βιομηχανίας και παραγωγής, τότε η κοινωνία θα τελματώσει σε ένα χαντάκι πλημμηρισμένο από “βλαχομπαρόκ” τσολιαδάκια γεμάτα ούζο, γύψινους παρθενώνες – κηροπήγια για ρεσώ, μπουζουκλερί, σουβλακερί, soft πορνό “ενημερωτικές” εκπομπές και κινηματογράφο χουντικής αρχαιοπληγήσας αισθητικής! Μια “λεφτόδουλη” Πολιτεία σύντομα οδηγεί στην παρακμή του πολιτισμού.

 “Πέθανε γιατί δεν συμφέρει”


Νέες παλιές ιδέες

Ως γιατρός και ως άνθρωπος ανατριχιάζω στην, συγκεκαλυμμένη βέβαια ακόμα, έκφραση κι από επίσημα χείλη της σκέψης “πέθανε γιατί δεν συμφέρεις”! Οι θιασώτες της νεοφιλελεύθερης κοινωνικο-οικονομικής θεωρίας υποστηρίζουν τον ψευδεπίγραφο “κοινωνικό δαρβινισμό”: μια καπιταλιστική μεταφορά της “φυσικής επιλογής” όπου αυτός που δεν κατορθώνει να συγκεντρώσει τους απαραίτητους πόρους αφήνεται στην κακή του μοίρα ή και τον θάνατο ακόμη. Δείχνουν ωστόσο να αγνοούν πως η αλληλεγγύη και ο αλτρουισμός αποτελούν επιστημονικά αναγνωρισμένα εξελικτικά πλεονεκτήματα σε όλες τις αναπτυγμένες και πολύπλοκες ζωικές κοινότητες, ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου! Επεκτείνοντας τέτοιες ιδέες, ή ίδια η Ιατρική θα μπορούσε να αμφισβητηθεί ως “παρεμποδίζουσα την φυσική επιλογή” την στιγμή που τροποποιεί θετικότατα το φυσικό αυτό παιχνίδι: έτσι π.χ. ο διαφορετικά καταδικασμένος νεογέννητος φορέας συγγενούς καρδιοπάθειας μπορεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και να προσφέρει στην γονιδιακή και κυρίως μιμιδιακή εξέλιξη της κοινωνίας και, απώτερα, του είδους. Θα έπρεπε να αφεθεί στην μοίρα του; Θα έπρεπε να διασωθεί μόνο αν ο μπαμπάς έχει λεφτά;!!! Αφού η επιστήμη και η τεχνολογία για την διάσωσή του υπάρχουν, γιατί θα έπρεπε ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ να καθοριστεί ως παράγοντας επιλογής η νόσος η ίδια ή το πορτοφόλι των γονιών του;
Δεν αντιλαμβάνονται οι ίδιοι θιασώτες πως η απλοϊκή, “ντετερμινιστική” θεώρηση του “ξεκαθαρίσματος” μέσω της φυσικής επιλογής (ενός φαινομένου κάθε άλλο παρά ντετερμινιστικού και βαθιά μη γραμμικού) και η αντιμετώπιση του πολίτη από την οπτική γωνία της “χρηστικότητας” αποτελούν κομμάτια μιας ιδέας παλιάς σχεδόν έναν αιώνα πίσω, εξαιτίας της οποίας ή πολεμώντας την πέθαναν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο. Θα ήλπιζε κανείς πως η κοινωνία μας είχε καταφέρει να αναγνωρίσει το λάθος αυτών των συλλογισμών. Θα ήλπιζε κανείς πως το παιχνίδι της φυσικής επιλογής, μεταφερόμενο στα κοινωνικά μεγέθη και την μιμιδιακή πάλη, θα είχε ξεπεράσει τον βάρβαρο σκόπελο της φυσικής εξόντωσης. Φαίνεται ωστόσο πως ακόμη κάποιοι σαγηνεύονται από τον ντετερμινισμό του να καθορίσουν αυθαίρετα ποιος είναι ο περιοριστικός παράγοντας (limiting factor) της κοινωνικής εξέλιξης, εμποδίζοντας δραστικά αυτήν την τελευταία.

Η Υγεία ως εμπορεύσιμο προϊόν

Στις παρυφές του “κοινωνικού δαρβινισμού” έχει στηθεί ένα τεράστιο και διεθνές παζάρι “οικονομικής σύνεσης” όπου και η Υγεία, όπως κάθε άλλο αγαθό ή δικαίωμα, παρουσιάζεται ως εμπορεύσιμο προϊόν που παρέχεται είτε έναντι αμοιβής είτε ως αντισταθμιστικό, ανταποδοτικό ώφελος. Ο Ανθρωπισμός, ως έννοια συλλεκτική του έμφυτου (και εξελικτικά “προσοδοφόρου”) αισθήματος αλληλεγγύης και αλτρουισμού όπως συντάχθηκε ήδη από την εποχή του γαλλικού διαφωτισμού και των αστικών επαναστάσεων που τον ενστερνίστηκαν, έχει θαφτεί κάτω από τόνους λογιστικών φύλλων και διαγραμμάτων που προσμετρούν αυθαίρετους αριθμούς, λεφτά και χρέη. Χρέη ποιών σε ποιούς; Και τι σχέση έχει το δικαίωμα στη ζωή με όλα αυτά; Γιατί πάψαμε να θεωρούμε πρώτιστο ΧΡΕΟΣ να σώσουμε αυτόν που μπορεί επιστημονικά και τεχνολογικά να σωθεί και μετράμε ποιος μπορεί να πληρώσει το χρέος για να σωθεί; Αν πνιγόταν μπροστά μας ένας συνάνθρωπος θα τον αφήναμε στην τύχη του αν δεν μπορούσε να μας πληρώσει το κουστούμι Αρμάνι που φοράμε και που θα καταστρέφαμε στην απόπειρα διάσωσής του; Ακόμα κι αν κάποιος το σκεφτεί, δεν θα τολμούσε να εξωτερικεύσει αυτή την σκέψη μπροστά στην κοινωνική χλεύη που θα αντιμετώπιζε... Κι όμως, το να αφήσουμε τον ανασφάλιστο καρκινοπαθή αδιάγνωστο και ανεγχείρητο για μήνες, αποδεκατίζοντας τις πιθανότητές του για επιβίωση, είναι ΣΥΝΕΣΗ;!!! Πώς μπορούμε να συμφιλιώσουμε αυτές τις δύο αντιδιαμετρικές αντιδράσεις; Πώς μπορούμε να δεχθούμε τον θάνατο κι ενός μόνο ανθρώπου – πόσο δε μάλλον χιλιάδων, μιλώντας μόνο για την Ελλάδα - για να μην “ξεβολευτούμε”;! Θα τσαντιστούν οι “δανειστές” και θα μας πουν σπάταλους και οικονομικά ασύνετους που σώζουμε ανθρώπους; Τολμώ να πώ ΑΣ ΕΙΝΑΙ! Ξυδάκι στους φασουλομετρητές! Αν θεωρούν εαυτούς κάτι διαφορετικό από το ανθρώπινο είδος, δικό τους πρόβλημα!

Το χρέος και το Χρέος της Πολιτείας

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει όλοι κοινωνοί της κατάστασης του οικονομικού χρέους του δικού μας αλλά και άλλων κρατών. Μέσα σε όλη αυτή την κουβέντα όμως φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει το ιδρυτικό Χρέος και τον λόγο ύπαρξης ενός κράτους. Το κράτος και η Πολιτεία υπάρχουν για να προστατεύουν και να υπηρετούν τους Πολίτες που το αποτελούν. Η “λεφτόδουλη” Πολιτεία ζητάει αντίτιμο για την εκπλήρωση του Χρέους της, αποποιούμενη την ίδια την αιτία ύπαρξής της προκειμένω να τιθασεύσει το οικονομικό χρέος. Η οπτική αυτή λοιπόν είναι μυωπική όχι μόνο γιατί αναιρεί την πανανθρώπινη αξία του Ανθρωπισμού, όχι μόνο γιατί ενστερνίζεται τον καταστροφικό “κοινωνικό δαρβινισμό” αλλά, και γιατί καταστρέφει τα θεμέλια της Πολιτείας της ίδιας. Μάθε παιδί μου γράμματα, να τα πουλήσεις ακριβά;!

Money talks... money thinks?!

Οι ίδιοι “λεφτόδουλοι” φορείς, βρυχόνται πως η παιδεία θα πρέπει να είναι εμπορικά προσανατολισμένη και συμφέρουσα. Τι μπορεί όμως να σημαίνει αυτό; Ανατρέχοντας στο παρελθόν γρήγορα βλέπει κανείς πως επιστήμη και τεχνολογία δεν ακολουθούν ούτε σταθερή ούτε προβλέψιμη πορεία, παρά αναπτύσσονται με τρόπο χαώδη και συχνά απρόβλεπτο. Συνδέοντας στενά την μελλοντική παραγωγή επιστήμης και τεχνολογίας (την Παιδεία δηλαδή) με την σημερινή αγορά εξασφαλίζεις κατά τρόπο μοναδικό την μη τέλεση αυτών των πιθανών μελλοντικών επιστημονικών και τεχνολογικών εκρήξεων, εξασφαλίζεις την απόλυτη συντήρηση.
Μια πολύ γνωστή (και μέσω Hollywood) αμερικανική ρήση λέει “money talks...” εννοώντας, παραφράζω, πως “τα λεφτά κάνουν κουμάντο”. Κι όμως... ακόμη και εντός του καπιταλισμού οι σημαντικότερες τομές σε επιστήμη και τεχνολογία γεννήθηκαν μακριά από το big money από ανθρώπους με ελεύθερο πνεύμα και πλούσια, πολυσυλλεκτική παιδεία. Φανταστείτε μια παιδεία στα χέρια του εταιρικού συμφέροντος και του big money από τα γεννοφάσκια της... Περιμένετε νέες θεραπείες για την ελονοσία; Μπορεί να θερίζει εκατομμύρια κάθε χρόνο αλλά είναι απένταρα εκατομμύρια και άρα μη συμφέροντα... Περιμένετε ριζοσπαστικά αποδοτικές χρήσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας; Οι μεγάλοι πετρελαιοπαραγωγοί δεν θα το αφήσουν έτσι... Περιμένετε νέες εκπληκτικές ανακαλύψεις στην αρχαιολογία; Μόνο αν μπορεί να μετατραπεί ο χώρος σε κάποιου τύπου kitch disney park για να αποπληρωθούν τα έξοδα ανασκαφής... Κι όμως, όλα αυτά έχουν χρηματοδοτηθεί από κρατικούς προυπολογισμούς παρότι “ασύμφορα” - και πόσα κέρδισε αλήθεια ο κόσμος από τούτη την “σπατάλη”!

Money does not think!

Όχι κύριοι… λεφτόδουλοι, το χρήμα δεν παράγει ούτε προάγει την σκέψη... Κόντρα στην πεζή θεώρηση σας του κόσμου, η επιστήμη αναπτύσεται για το “βίτσιο” των επιστημόνων και όχι για “να τα κονομήσουν”. Το ανεξέλεγκτο εταιρικό χρήμα μάλιστα συχνά εμποδίζει την ελεύθερη επιστήμη και την ανάπτυξη ριζοσπαστικά καινούριων ιδεών. Ο ρόλος της Πολιτείας είναι να στηρίξει ακριβώς αυτές τις ιδέες που διαφορετικά θα έμεναν ορφανές, φτωχαίνοντας την κοινωνία και τον κόσμο μας. Η παιδεία είναι δικαίωμα και ευκαιρία όλων και δεν μπορούμε να καθορίζουμε a priori ποιοί και σε ποια κατεύθυνση θα επεκτείνουν την ανθρώπινη σκέψη με βάση το αυθαίρετο κέρδος και τις διάφορες οικονομικές συγκυρίες!

Συμπερασματικά

Είδαμε πώς τρία βασικά κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα, όπως διατυπώθηκαν στις αρχές του γαλλικού διαφωτισμού, διαβρώνονται συστηματικά στο συλλογικό συνειδητό και προσφέρονται στον βωμό του χρήματος ως φρέσκα εμπορεύσιμα προϊόντα. Είδαμε πόσο καταστροφική είναι αυτή η “λεφτόδουλη” οπτική για την κοινωνία και την εξέλιξή της. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη η κοινωνία να θέσει ένα τέρμα στην κοντόφθαλμη εμμονή πως “όλα μετριούνται με το χρήμα” και “όλα για το χρήμα γίνονται” - μας αξίζει κάτι πολύ καλύτερο!


πηγή: http://avriani.makedonias.gr

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Aναρχισμός και Sex

























Η «Αναρχική Ομοσπονδία Μεγάλης Βρετανίας» (Anarchist Federation, UK) συνοψίζει απόψεις και συζητήσεις αναρχικών ως προς το σεξ και τη σεξουαλικότητα


Οι αναρχικές οπτικές στο σεξ κυμαίνονται από την ιδέα ότι «όλα επιτρέπονται» μεταξύ συναινούντων ενηλίκων μέχρι πιο παραδοσιακές προσεγγίσεις τού τι αποτελεί ελεύθερο έρωτα μεταξύ ατόμων. Ένα πράγμα που αυτές οι διιστάμενες απόψεις έχουν κοινό, ωστόσο, είναι η ιδέα της σεξουαλικής ελευθερίας και της εναντίωσης στη σεξουαλική εκμετάλλευση. Παρ’ όλα αυτά, το να είναι κανείς υπέρ της σεξουαλικής ελευθερίας και κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι ανοιχτό σε ένα εύρος ερμηνειών και μπορεί να ενσωματώνει ποικίλες, ενίοτε και συγκρουόμενες αναλύσεις απ’ τον έναν αναρχικό στον άλλον.
Μέσα σε συγκεκριμένες αναρχικές παραδόσεις (όπως επίσης στην αριστερά) συχνά έχει υπάρξει ένα σημαντικό κύμα «πουριτανισμού» απέναντι στο σεξ και σε όποιες δραστηριότητες ανακηρύσσονται γενικά ασύνετες.
Όλοι ξέρουμε την ιστορία σχετικά με την Έμμα Γκόλντμαν, που χόρευε όλη νύχτα με άντρες σε μια αναρχική κοινωνική εκδήλωση και κατηγορήθηκε για συμπεριφορά που δεν αρμόζει σ’ έναν επαναστάτη (ξέρουμε επίσης και τη συνακόλουθη έκρηξη οργής της). Ξέρουμε κι ότι κάποιοι τομείς του αναρχικού κινήματος στην Ισπανική Επανάσταση έχουν κατηγορηθεί για παρόμοιο πουριτανισμό, και η ιδέα ότι οι αναρχικοί και κομμουνιστές επαναστάτες θα έπρεπε περίπου να ζουν τις ζωές τους ως ασκητές μοναχοί ή καλόγριες συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε κάποια μέρη.
Τα μυθιστορήματα αναρχικών συγγραφέων του 19ου αιώνα όπως ο Οκτάβιος Μιρμπώ κατηγοριοποιήθηκαν ως πορνογραφία απ’ το φιλολογικό καθεστώς της εποχής. Το «Ημερολόγιο μιας καμαριέρας» απεικονίζει τις σεξουαλικές συνήθειες της αστικής τάξης με τέτοιον τρόπο ώστε ο Ζαν Γκραβ να σχολιάσει «τι βρόμα και ξεπεσμός υπάρχει κάτω από την όμορφη επιφάνεια της κοινωνίας μας». Για να είμαστε δίκαιοι, η Σελεστίν, η προλεταριακή αντι-ηρωίδα του Μιρμπώ, σίγουρα δεν ήταν και σεξουαλικά αγία, αλλά η έμφαση στην ξακουστή σεξουαλική «ανωμαλία» και «αχρειότητα» των πλουσίων υπαινίσσεται ξεκάθαρα ότι τα σεξουαλικά καπρίτσια είναι κατά έναν τρόπο αστικά. Αυτό στ’ αλήθεια δεν είναι τόσο διαφορετικό από την παλιά Μαχητική Τάση (σήμερα το Σοσιαλιστικό Κόμμα), που μας έλεγε πριν μερικά χρόνια ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια αστική ασθένεια.

Βικτωριανές αξίες

Σ’ αυτά προστίθεται και η ανθεκτική επίδραση συγκεκριμένων στοιχείων του κινήματος για την απελευθέρωση των γυναικών, που οδήγησε πολλές φεμινίστριες και τους άντρες υποστηρικτές τους να υιοθετήσουν «πουριτανικές» συμπεριφορές απέναντι στο σεξ και στη σεξουαλικότητα και να ασπαστούν τη λογοκρισία στην πορνογραφία και σε όλα τα είδη της ερωτικής τέχνης.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι πολλά θετικά πράγματα προέκυψαν από το φεμινισμό και το κίνημα των γυναικών γενικά, ωστόσο μια σημαντική αρνητική πτυχή του υπήρξε η πεποίθηση ότι οι άντρες γενικά είναι εκ φύσεως εκμεταλλευτικοί προς τις γυναίκες (κατά κοινή ομολογία, βασισμένη στο πολύ πραγματικό γεγονός ότι πολλοί άντρες όντως φέρονται έτσι για πολύ ή για κάποιον καιρό), ενώ οι γυναίκες πάντα αντιμετωπίζονται ως θύματα της αντρικής κυριαρχίας και καταπίεσης. Για κάποιες φεμινίστριες, αυτή η οπτική οδήγησε σε ένα τεράστιο άλμα με το οποίο υποστηρίχτηκε ότι όλοι οι άντρες είναι βασανιστές ή τουλάχιστον εν δυνάμει βασανιστές γυναικών. Οι γυναίκες, από την άλλη, αντιμετωπίστηκαν ως θεμελιακά άγια και σχεδόν μη σεξουαλικά πλάσματα, έρμαια της αντρικής διαφθοράς. Και οι γυναίκες που έκαναν πράγματα όπως να βγαίνουν έξω, να φλερτάρουν και να πηδιούνται με άντρες (ή ακόμα και να συνάπτουν σχέσεις με τον «εχθρό») ζούσαν απλά ως υποχείρια των αντρών και του πατριαρχικού τους συστήματος. Συνεπώς, η «ασεξουαλική εκμεταλλευόμενη» οπτική των γυναικών είναι πολύ κοινή με τη βαλτώδη θρησκευτική στάνταρ μυθολογία του «γυναίκα όπως η Παναγία, ή πόρνη» και εμπεριέχει αρκετά στοιχεία των παλιών, καλών «βικτωριανών αξιών». Δυστυχώς, ο εκάστοτε αναρχικός ακόμα είναι γαντζωμένος σε μερικές απ’ αυτές τις προστατευτικές ηθικές αποσκευές.
Στον καπιταλισμό όλα και όλοι είναι εμπορεύματα, όλοι έχουμε την τιμή αγοράς μας. Και είτε πουλώντας την εργατική μας δύναμη ως εργάτες ή αγοράζοντας τα απαραίτητα (και κάποια όχι και τόσο απαραίτητα) ως καταναλωτές, όλοι υπάρχουμε ως μέρος και τεμάχιο του εμπορευματικού συστήματος του παγκόσμιου καπιταλισμού. Τότε το σεξ δε διαφέρει: αποτελεί κάτι που όχι μόνο είναι κατάλληλο για την αγορά, αλλά μαχητικά εμπορεύσιμο στον καπιταλισμό (όπως όλοι ξέρουμε, το σεξ πουλάει). Ωστόσο, όταν το σεξ αγοράζεται και πωλείται –μέσω της πορνογραφίας, της πορνείας κ.λπ.– οι αριστεροί υπέρμαχοι της λογοκρισίας φεμινιστές και κάποιοι αναρχικοί έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν αυτό το εμπόριο σαν κάτι χειρότερο από τις άλλες μορφές της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Καθίζοντάς το στα γόνατα

Παραδείγματος χάριν, ένα στριπτιτζάδικο άνοιξε πρόσφατα στο Νότινγχαμ και οργανώθηκε μια κίνηση προκειμένου να κλείσει. Τώρα, δεν ξέρω αν αναρχικοί ήταν όντως αναμειγμένοι σ’ αυτή την κίνηση, αλλά ξέρω ότι κάποιοι αναρχικοί βλέπουν μια τέτοια κίνηση ως κάτι αξιόλογο.
Καταλαβαίνω τα επιχειρήματα των φεμινιστριών υπέρ της λογοκρισίας. Ωστόσο, η οπτική ότι η πορνογραφία (και σ’ αυτή την περίπτωση) κατά κάποιον τρόπο προτρέπει τους άντρες σε βιαιοπραγίες και βιασμούς γυναικών είναι πολύ αμφισβητήσιμη. Επίσης, η απλουστευτική θεώρηση της πορνογραφίας και της βιομηχανίας του σεξ γενικά –που αντιμετωπίζεται ως ένα μέρος όπου οι εμπλεκόμενες γυναίκες είναι υπερεκμεταλλευόμενα θύματα– μου φαίνεται να βασίζεται σε μια μορφή συντηρητισμού ή φιλελευθερισμού, κρυπτο-θρησκευτικού μοραλισμού με τη μεγάλη συνεισφορά της αισθησιοκρατικής μυθολογίας των μίντια να εμπλέκεται για να δέσει το πράγμα. Μα μόνο η ανεπαρκής γνώση αυτής της οπτικής βασίζεται στην πραγματικότητα της εργασίας και της βιομηχανίας του σεξ, η οποία είναι εξαιρετικά ευρεία και πολυεδρική. Ναι, τομείς της είναι φρικιαστικά εκμεταλλευτικοί, ενίοτε ισοδυναμούν και με την πραγματική (άμισθη) σκλαβιά και είναι ελάχιστα παραπάνω από ένα μέσο ενσωμάτωσης των εμπορευματικών συμφερόντων, μεγάλων ή μικρών, νόμιμων ή παράνομων.
Αλλά θα έλεγα ότι (σίγουρα σ’ αυτή την χώρα) πολλοί τομείς της βιομηχανίας του σεξ είναι ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εκμεταλλευτικοί σε σύγκριση με οποιοδήποτε καπιταλιστικό συμφέρον, κι άλλοι είναι όσο μη εκμεταλλευτικοί γίνεται στον καπιταλισμό. Οπότε, το να γενικολογεί κανείς για τη βιομηχανία του σεξ, οδηγεί σε μια πολύ περιορισμένη και αφελή κατανόησή της και δε λέει τίποτα για τις πραγματικές συνθήκες εκεί.
Τώρα, τείνω να αντιμετωπίζω τα στριπτιτζάδικα ως… μαλακίες. Αλλά στο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό των πραγμάτων εντός καπιταλισμού θα τα έβαζα στην παραπάνω «ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο» κατηγορία των εκμεταλλευτικών βιομηχανιών του συστήματος. Στα στριπτιτζάδικα υπάρχουν συνήθως σαφείς κανόνες ασφαλείας «απαγόρευσης της φυσικής επαφής» μεταξύ χορεύτριας και θεατών, κι αν δε σε πειράζει να σε αυγατίζει ένας τύπος ή μερικοί τύποι, τα λεφτά δεν είναι κι άσχημα, και πληρώνει πολύ καλύτερα από τις άλλες δουλειές της εργατικής τάξης. Είναι επίσης δουλεία στην οποία πας και έρχεσαι όποτε θέλεις και οι ώρες είναι συχνά πολύ ευέλικτες. Είναι αλήθεια ότι οι εργοδότες συνήθως κάνουν διακρίσεις, προσλαμβάνοντας γυναίκες που πληρούν τα στερεότυπα του «ελκυστικού» ή του «σέξι» και έχοντας ένα ανώτερο όριο ηλικίας – στη βάση του ότι αυτό θα φέρει στο μαγαζί τα κορόιδα που θα πληρώσουν.
Άρα, ως αναρχοκομμουνιστές η στάση μας απέναντι σε ένα στριπτιτζάδικο θα έπρεπε να είναι παρεμφερής μ’ αυτήν απέναντι σε έναν κινηματογράφο ή ένα χυτήριο ή ένα σουπερμάρκετ – με άλλα λόγια, αφορά τις μπίζνες ως συνήθως. Αλλά φυσικά δεν είναι τόσο απλό, είναι; Γιατί κάποιοι άνθρωποι εξανίστανται τόσο ισχυά σ’ αυτά τα κλαμπ, ώστε θέλουν να διαδηλώσουν για να τα κλείσουνπερισσότερο απ’ ό,τι θέλουν το τοπικό μαγαζί με τα μεταχειρισμένα ρούχα που πληρώνει «παράνομους» εργάτες μιάμιση λίρα την ώρα για δωδεκάωρες μέρες; Είναι επειδή στο πρώτο η γυναίκα έχει το θράσος να χορέψει γυμνή ή ημίγυμνη για 12 ώρες την ημέρα; Ή είναι επειδή οι διαδηλωτές δε θέλουν να έχουν (στ’ αλήθεια όχι και τόσο πολύ) άσεμνα γεγονότα κεκλεισμένων των θυρών της γειτονιάς τους;
Και γιατί οι άνθρωποι έχουν πολύ λιγότερη προδιάθεση να ενδιαφερθούν να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο μαγαζί με τα μεταχειρισμένα; Επειδή είναι μόνο «μια χούφτα αλλοδαποί» που δουλεύουν εκεί και, στην πραγματικότητα, δεν τους καίγεται καρφί για τους πρόσφυγες που δουλεύουν υπερωρίες σε άθλιες συνθήκες με ελάχιστους ή και καθόλου κανονισμούς υγιεινής και ασφάλειάς τους και πληρώνονται ψίχουλα; Επειδή το να δουλεύεις στο εμπόριο ρούχων είναι τουλάχιστον «έντιμος μόχθος» όπου κανείς δεν έχει να τσιτσιδωθεί; Ή απλά δεν έχουν πρόβλημα οι άνθρωποι να έχουν τέτοια εξαθλιωμένα πράγματα να συμβαίνουν κεκλεισμένων των θυρών της γειτονιάς τους;
Τώρα, όταν μιλάμε γι’ αυτό που αποκαλώ το μέσο των «ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο» εκμεταλλευτικών τομέων της βιομηχανίας του σεξ (π.χ. στριπτιτζάδικα), μου προκαλείται η υποψία ότι αυτό στο οποίο καταλήγουν όλα είναι η ηθικότητα. Το θέμα εδώ είναι ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα κορμιά τους σεξουαλικά για λεφτά. «Και μόνο ένα πραγματικά εκμεταλλευόμενο άτομο θα το έκανε αυτό, όχι; Ή κάποιος ψυχολογικά κατεστραμμένος… σεξουαλικά κακοποιημένος ως παιδί… ένα αβοήθητο υποχείριο… κάποιος στην πλευρά του εχθρού… Λοιπόν, πώς μπορεί οποιαδήποτε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της να επιτρέψει να αντικειμενοποιηθεί με τέτοιον τρόπο;»
Λυπάμαι που θα το πω αυτό, αλλά είναι λες και κάποιοι από εμάς δεν έχουν στ’ αλήθεια προχωρήσει από την εποχή της βασίλισσας Βικτωρίας και το σεξ είναι ακόμα το μεγάλο ταμπού που πάντα ήταν. Σεξ για πούλημα, σεξ ως εμπόρευμα, σεξ δημοσίως, σεξ τυπωμένο ή φιλμογραφημένο, εκκεντρικό, περίεργο, διαστροφικό, φετιχιστικό, αλλοπρόσαλλο σεξ, σεξ σε ιεραποστολική στάση, για την ακρίβεια κάθε είδους σεξ στη δημόσια σφαίρα είναι το ζήτημα.
Οι άνθρωποι που επιλέγουν να επιτεθούν στο τοπικό στριπτιτζάδικο, αλλά όχι στο τοπικό βενζινάδικο, το κάνουν λόγω προσωπικής ηθικότητας αναφορικά με το σεξ. Το σεξ το κάνει ηθικό ζήτημα, καθώς αν μιλούσαμε μόνο για μιαν απλή οικονομική σχέση, τότε είναι τόσο τυπικό όσο η κάθε βιομηχανία. Αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτό, έτσι; Οπότε, όταν κάποιοι αναρχικοί απομονώνουν τα στριπτιτζάδικα ή τα ενήλικα βιβλιοπωλεία, δε βασίζουν τις πράξεις τους σε μια ταξική ανάλυση, αλλά σ’ αυτό που θεωρούν ηθικά καλό ή κακό για εμάς τους υπόλοιπους (που θέτει ερωτήματα για τον τρόπο που ερμηνεύουν τον αναρχισμό). Αυτή η εξύψωση της αντίθεσής τους στη βιομηχανία του σεξ είναι μια προσωπική ηθική επιλογή, μα δε συνδέεται καθόλου είτε με μια επαναστατική ταξική ανάλυση είτε με τον ίδιο τον αναρχισμό.

Επαναστατικές τσόντες

Άλλο ένα ανησυχητικό σημείο στην ιδεολογία υπέρ της λογοκρισίας είναι η (πιθανότατα εθελούσια) αδιαφορία για τη σεξουαλική ευελιξία ως απελευθερωτική, ακόμα και επαναστατική δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια πολλών επαναστατικών επεισοδίων, η πορνογραφία και η ερωτική τέχνη έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη δημοφιλή επαναστατική κουλτούρα. Σεξουαλικές εικόνες που δημιουργήθηκαν για την ευχαρίστηση έχουν φυσικά υπάρξει για χιλιετίες, αλλά συνήθως ήταν προσβάσιμες μόνο στους ευκατάστατους, στους μορφωμένους και στον υψηλό κλήρο. Όμως, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, μια μεγαλύτερη ελεύθερη σεξουαλική έκφραση και μια διανομή πορνογραφικού υλικού ήρθαν στο προσκήνιο. Με άλλα λόγια, έγινε προσβάσιμο και σ’ εμάς τους πληβείους επίσης. Θυμάμαι να διαβάζω για τις πρώτες μέρες της Πορτογαλικής Επανάστασης του 1974, όταν η φασιστική δικτατορία είχε μόλις πέσει και η απαγορευμένη λογοτεχνία ξαφνικά γινόταν διαθέσιμη ελεύθερα, έτσι ώστε ο καθένας μπορούσε να βρει τα έργα του Μπακούνιν, του Κροπότκιν, του Μαρξ και του Λένιν δίπλα δίπλα με τα πορνογραφικά περιοδικά!
Και ιστορικά δεν είναι τυχαίο ότι, όταν η αντίδραση αρχίσει να επιβάλλεται ξανά, και ο Μπακούνιν και τοπορνοπεριοδικά είναι τα πρώτα που θα βρεθούν στο στόχαστρο. Ούτε είναι τυχαίο ότι η πορνογραφία και το λεγόμενο «αθέμιτο σεξ» είναι παράνομα και τιμωρούνται αυστηρά σε κάποια από τα πιο καταπιεστικά (και όλως τυχαίως αντι-γυναικεία) καθεστώτα του κόσμου.
Δεν εννοώ ότι η πορνογραφία είναι ένα υπέροχο απελευθερωτικό πράγμα καθεαυτό. Η συντριπτική πλειονότητα της πορνογραφίας (και ιδιαίτερα η soft-porn μαλακή ποικιλία, που παράγεται από τις μεγάλες εταιρικές αυτοκρατορίες των μίντια) είναι απόλυτα τρομακτική, αντανακλά πολύ σεξιστικές καπιταλιστικές αξίες και φαίνεται εξοπλισμένη μόνο για να απευθυνθεί στο τρομακτικότερο, πιο σεξουαλικά καταπιεσμένο, κομφορμιστικό αρσενικό. Έτσι, αν η πορνογραφία ήταν το φαΐ της αγάπης, θα ήταν ένα Μπιγκ Μακ.
Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτά τα soft porn σκουπίδια διατίθενται ελεύθερα σε κάθε περίπτερο ή ψιλικατζίδικο. Προωθούνται ενεργά από τα κυρίαρχα μίντια και τα δίκτυα διανομής, και αντιμετωπίζονται από το καθεστώς ως αποδεκτά και υποθαλπόμενα από κάποιους από τους πλέον συντηρητικούς θεσμούς. Απ’ την άλλη πλευρά, η σκληροπυρηνική πορνογραφία λογίζεται ως επικίνδυνη, ανατρεπτική και αποτελεί συνήθως αστυνομικό ζήτημα που θα αντιμετωπιστεί με τη νομοθεσία περί άσεμνων εκδόσεων. Ενώ κάποιο υλικό που χαρακτηρίζεται σκληροπυρηνικό μπορεί να είναι αποφασιστικά ζόρικο ή ακόμα και επικίνδυνο, δεν προκαλεί επίσης καμία έκπληξη ότι ένα κομμάτι του πιο ενδιαφέροντος, αντιεμπορικού, ελάχιστα στερεοτυπικά και σεξουαλικά ποικίλου ερωτικού υλικού μπαίνει άνετα κάτω από αυτή την επικεφαλίδα.

Αναρχο-σεξ με τα στοιχειώδη!

Έχοντας πει όλα αυτά, η πορνογραφία (καλή και κακή) είναι απλώς περισσότερο θέαμα, κάτι που θα χρησιμοποιηθεί από τον παθητικό (συνήθως) θεατή. Το σεξ και η σεξουαλικότητα, ωστόσο, δεν είναι περαστικά αλλά πράγματα που κάνουμε, πράγματα στα οποία συμμετέχουμε ενεργά. Κάτι που με οδηγεί στο εξής ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει κάποια αναρχική οπτική του σεξ ή έστω μια αναρχική σεξουαλικότητα;
Το γεγονός ότι κάποιοι αναγνώστες ενδέχεται να διαφωνήσουν έντονα με κάποιο απ’ τα σχόλια που εγείρει το άρθρο, σημαίνει ότι είναι πολύ δελεαστικό να απαντήσω όχι. Επίσης, κάποιος σύντροφος μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι όλα απλώς ένας αντιπερισπασμός από τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στον καπιταλισμό και τα ταξικά θέματα που αφορούν τα προς το ζην. Ωστόσο, δε νομίζω ότι μια αναρχική οπτική του σεξ και της σεξουαλικότητας είναι κάποιας μορφής αντιπερισπασμός. Συγχρόνως, πιστεύω ότι δεν είναι τόσο μακριά από τα στοιχειώδη ταξικά ζητήματα όσο ενδέχεται να πιστεύουν μερικοί σύντροφοι.
Το φαΐ, το ποτό, μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και το σεξ είναι όλα βασικές ανθρώπινες ανάγκες. ΟΚ, η έλλειψη σεξ δε σε σκοτώνει γενικά (όπως η πείνα), αλλά το να είσαι σεξουαλικά στερημένος μπορεί σοβαρά να σε γαμήσει ψυχολογικά. Ως προς αυτό, πολλοί ενήλικες συμμετέχουν σε σχετικά συχνή σεξουαλική δραστηριότητα, που φυσικά μερικές φορές πάει πολύ καλά ενώ άλλες δεν είναι και τόσο διασκεδαστική. Ας προστεθεί και το γεγονός ότι πιο ανοιχτές και ποικίλες σεξουαλικότητες καταπιέζονται σθεναρά όχι μόνο από την οικογένεια, την Εκκλησία,το κράτος, το εκπαιδευτικό σύστημα, κοινωνικές ομάδες ομοίων (peergroups), τα μίντια και φυσικά τον καπιταλισμό εν γένει, αλλά επίσης από κάποιους απ’ αυτούς που πρόσκεινται σε φαινομενικά πιο προοδευτικές ιδεολογίες·– επαναστάτες, ριζοσπάστες, αριστεριστές, αναρχικούς και κομμουνιστές.
Συνεπώς, παρ’ ότι δεν είναι ακριβώς πεινασμένοι, υποθέτω ότι μεγάλο μέρος του ενήλικου πληθυσμού του κόσμου είναι τουλάχιστον σεξουαλικά υποσιτισμένος (που οδηγεί σε προβλήματα όπως έλλειψη αυτοπεποίθησης, κατάθλιψη και άλλες ψυχικές ασθένειες, αλκοολισμό, χρήση ναρκωτικών, αυτοκτονία). Οπότε θα έλεγα ότι αυτή η κατάσταση είναι κάτι που αξίζει να διαπραγματευτούν οι επαναστάτες.

Απόκλιση

Υπάρχει επίσης η προαναφερόμενη προβληματική άποψη, ότι δηλαδή κάθε σεξουαλικό καπρίτσιο (που συνήθως κατονομάζεται ως «αποκλίνουσα», «διεφθαρμένη συμπεριφορά» ή «διαστροφή») κατά έναν τρόπο συνιστά προϊόν του καπιταλισμού, γνώρισμα αστών. Αν ισχύει αυτό, τότε το σεξ, η σεξουαλική πρακτική σε μια αναρχική κοινωνία θα είναι μόνο το είδος το οποίο είναι βαθύτατα ριζωμένο στην αναρχοκομμουνιστική κοινωνική πραγματικότητα; Ή, πιο ωμά, αυτό σημαίνει πως από κάθε πιθανή μελλοντική αναρχική-κομμουνιστική κοινωνία θα έλειπαν τα βίτσια, οι σεξουαλικοί εκκεντρισμοί; Προσωπικά τουλάχιστον, ελπίζω πως όχι. Ένα σεξουαλικό μέλλον σαν αυτό με παραπέμπει στην οπτική της παιδικής ηλικίας περί χριστιανικού «παραδείσου», όπου θα πρέπει κανείς να κάθεται σε ένα σύννεφο όλη μέρα παίζοντας την άρπα του. Και, πολύ ορθά, η κόλαση πάντοτε μ’ έλκυε περισσότερο. Χμ… εκτός αν γουστάρει κανείς σεξουαλικές φαντασιώσεις που βασίζονται σε κοινωνικά δίκαια και ισότιμα πάρε δώσε, σούρτα φέρτα μεταξύ του μέλους μιας εργατικής συνέλευσης και του εντεταλμένου τοπικού αντιπροσώπου. Ή ίσως «θα ’λεγε» μια μικρή «μαζική δράση»;
Το σεξ, βέβαια, μπορεί συχνά να αντανακλά κοινωνικές πραγματικότητες, αλλά δεν πρέπει και μπορεί να είναι εντελώς άσχετο με οτιδήποτε γνωρίζουμε ή έχουμε βιώσει. Ας το παραδεχτούμε: το σεξ δε λειτουργεί πάντα πολύ καλά σε ορθολογιστικό και φιλοσοφικό επίπεδο (με εξαίρεση άρθρα όπως αυτό!). Κι οι άνθρωποι κάνουν κάθε είδους ανεξήγητα, παράξενα και εκκεντρικά πράγματα όταν βρίσκονται σε καθαρά σεξουαλική λειτουργία, πράγματα όπως σεξουαλικά παιχνίδια εξουσίας, ανταλλαγή φαντασιώσεων, φετιχισμός, τρανσεξουαλικές δραστηριότητες κ.λπ. Συχνά, οι λόγοι που μας αρέσει να κάνουμε ό,τι κάνουμε δεν μπορούν ακριβώς να εξηγηθούν, ούτε και θα θέλαμε να τους εξηγήσουμε απαραίτητα (μόνο και στο ενδεχόμενο ότι ξαφνικά θα γειώσουμε κάτι που μας συναρπάζει). Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουμε επιδοθεί (ή θέλουμε να επιδοθούμε) σε ανθυγιεινές σεξουαλικές προτιμήσεις ή δραστηριότητες. Δυστυχώς, παραδοσιακά η ψυχιατρική πρόσφερε φαρμακευτικές αγωγές και ασυλοποίηση σε άτομα (προπαντός της εργατικής τάξης) με οποιεσδήποτε εκκεντρικές και «περίεργες» σεξουαλικές τάσεις. Η αστική κοινωνία στο σύνολό της και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποκαλούν τα αποκλίνοντα αυτά άτομα «διεστραμμένα».
Είναι σημαντικό να μην παγιδευτούμε ποτέ σε αυτή την κατεύθυνση σκέψης. Αν άρχιζαν οι επαναστάτες αναρχικοί να καταγγέλλουν και να απορρίπτουν οποιοδήποτε άτομο με «μη mainstream» σεξουαλικό προσανατολισμό ή προτίμηση, θα ήταν σκέτη καταστροφή όχι μόνο για τον αναρχισμό ως φιλοσοφία, αλλά και για την τάξη μας και για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Για εμάς, η επαναστατική αναρχική στάση απέναντι στο σεξ και στη σεξουαλικότητα χρειάζεται να περικλείει την πεποίθηση ότι οι σεξουαλικές δραστηριότητες και σχέσεις πρέπει να είναι ασφαλείς, ελεύθερες, πολυτασικές και συναινετικές, αναγνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι είναι ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι ή ετεροφυλόφιλοι, μονογαμικοί έως πολυερωτικοί, από εντελώς αδιάφοροι για το σεξ ασέξουαλ μέχρι αχαλίνωτα υπερδραστήριοι υπερσεξουαλικοί, από vanilla sex τρυφεροί εραστές μέχρι ακραία σαδομαζοχιστές. Στο τέλος της μέρας, αν υπάρχει μια ασφαλής και αμοιβαία συναινετική δραστηριότητα (όσο παράξενο κι αν φαίνεται), και όλα τα εμπλεκόμενα μέρη το απολαμβάνουν, τότε πού το πρόβλημα;
Ας ελπίσουμε ότι ο αναρχισμός αποσκοπεί στη σεξουαλική ελευθερία, ειλικρίνεια, τιμιότητα και ισότητα. Και μ’ αυτό δεν εννοώ να επινοεί καθένας συστήματα εκ περιτροπής για να βλέπει ποιανού σειρά είναι να καβαλήσει. Ειλικρίνεια είναι οι άνθρωποι να μπορούν, αληθινά και αυθόρμητα, να εκφραστούν σεξουαλικά, χωρίς να φοβούνται να στιγματιστούν σαν διεστραμμένοι, αποκλίνοντες ή πούστηδες. Όταν πράγματι οι άνθρωποι γίνουν σεξουαλικά ειλικρινείς, κάτι σκατά μπορεί να συμβεί. Κι αυτό, με τον τρόπο του, μπορεί να είναι αρκετά επαναστατικό.


ΠΗΓΗ: 
http://gr.contrainfo.espiv.net/2011/01/11/anarchism-sex/


ΠΡΟΤΑΣΗ: 
http://freethoughtblogs.com/yemmynisting/2013/12/17/sex-workers-need-rights-not-rescue/
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο φεμινίστριας δικηγόρου που στηρίζει την θέση ότι όσοι εργάζονται στην βιομηχανία του σεξ χρειάζονται δικαιώματα και όχι "σωτήρες"

ΕΠΙΣΗΣ:
http://www.xtalkproject.net/wp-content/uploads/2010/12/reportfinal1.pdf
Mελέτη από "Εργαζόμενους/νες του Σεξ" για τις αρνητικές επιδράσεις των απαγορευτικών νόμων σχετικά με την πορνεία και την μετανάστευση στην κατάσταση των ανθρώπων που εργάζονται στην βιομηχανία του Σεξ και τα θύματα της εξαναγκαστικής πορνείας.