Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Διεθνής Εκστρατεία ενάντια στην Μαροκινή κατοχή του λαού της Δυτικής Σαχάρα

 




























Η Δυτική Σαχάρα ήταν αποικία της Ισπανίας.

Όταν όλες οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις απελευθέρωσαν τις Αφρικανικές χώρες που είχαν καταλάβει για να τις "εκπολιτίσουν", η Ισπανία δεν ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία παράδοσης της διοίκησης στους ντόπιους, αλλά άφησε ένα καθεστώς μπάχαλο.
Το Μαρόκο εκμεταλλεύτηκε την περίσταση, εισέβαλε με στρατό, κατέλαβε τη χώρα, εγκατέστησε εποίκους.
Όσοι πρόλαβαν έφυγαν κυνηγημένοι στην έρημο και ζουν τα τελευταία 40 χρόνια σε προσφυγικούς καταυλισμούς, στη μέση του πουθενά, σε Αλγερινό έδαφος, βασισμένοι αποκλειστικά σε ανθρωπιστική βοήθεια.
Όσοι ξέμειναν, έχουν το Μαροκινό ζυγό στο σβέρκο τους, με όλα τα δεινά που ισχύουν σ'αυτές τις περιπτώσεις.
Ανάμεσα στους δυο πληθυσμούς, πρόσφυγες και κατεχόμενους, το Μαρόκο έχτισε μια σειρά από τείχη (άμμος, πέτρα, νάρκες), κόβοντας όση πίτα μπορούσε κάθε φορά.
Σήμερα έχει καταλάβει περίπου το 75% του εδάφους.
Γιατί;;? Γιατί το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας είναι μέσα στους πέντε πρώτους παραγωγούς φωσφόρου στον πλανήτη και οι ακτές του Ατλαντικού σε εκείνο το σημείο, από τα πλουσιότερα σε ψάρια νερά της γης.
Χώρια ο τουρισμός, η γεωργία κτλ κτλ.
Αυτή είναι με πέντε λέξεις η Δυτική Σαχάρα.

Αν και ελάχιστα γνωστή, έχει αρκετούς φίλους σε όλο τον κόσμο, κυρίως λόγω της μετανάστευσης των παιδιών της, των Σαχραουί, που μιλάνε για την ξεχασμένη πατρίδα τους όπου βρεθούν κι όπου σταθούν.
Στην Ελλάδα, μετριόμαστε στα δάχτυλα του ενός χεριού.
(φωτο /σχολιο : Βούλα Μαραγκού )
-------------------------------

Η Δυτική Σαχάρα (αραβικά: الصحراء الغربية, μεταγραφή: al-Ṣaḥrā' al-Gharbīyah, Ισπανικά: Sahara Occidental) είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, αποτελούμενη κυρίως από έρημο.


Είναι μια περιοχή της βορειοδυτικής Αφρικής που συνορεύει με το Μαρόκο βόρεια, την Αλγερία βορειοανατολικά, την Μαυριτανία ανατολικά και νότια και τον Ατλαντικό Ωκεανό δυτικά. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Λααγιούν, όπου ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού. Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα, αλλά και τα ισπανικά χρησιμοποιούνται ευρέως ως δεύτερη γλώσσα. Τα εδάφη αυτά, που ήταν ισπανική αποικία, διεκδικούνται μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο, το οποίο κήρυξε την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας ανακηρύσσοντας την Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας (αραβικά: الجمهورية العربية, μεταγραφή: Al-Jumhūrīyya al-`Arabīyya aṣ-Ṣaḥrāwīyya ad-Dīmuqrātīyya).

Η Δυτική Σαχάρα είναι η πρώην ισπανική αποικία της Ισπανικής Σαχάρας.
Η Ισπανία εγκατέλειψε την περιοχή το 1975-1976.
Με την αποχώρηση των Ισπανών ο ΟΗΕ πρότεινε το διαχωρισμό της περιοχής σε τρία τμήματα και την παραχώρηση εδαφών στο Μαρόκο, την Αλγερία και τη Μαυριτανία.
Στις 27 Φεβρουαρίου του 1976, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την περιοχή ως ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας. Οι τρεις χώρες αρνήθηκαν και παραιτήθηκαν του δικαιώματος, με αποτέλεσμα να προταθεί από τον ΟΗΕ η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Η δημοκρατία αναγνωρίζεται σήμερα από 49 χώρες και είναι πλήρες μέλος της Αφρικανικής Ένωσης. Η Ελλάδα δεν την έχει αναγνωρίσει. Το 1991 ανακαλύφθηκαν μεγάλα κοιτάσματα φωσφόρου κοντά στα σύνορα με το Μαρόκο.
Το Μαρόκο κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας (δυτικό τμήμα) και έως και σήμερα το κατέχει και το διεκδικεί. Από το 1991 ισχύει εκεχειρία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ που προσπαθεί να διοργανώσει δημοψήφισμα για το τελικό καθεστώς της περιοχής.
-Πολιτικό καθεστώς
Το νομικό καθεστώς και το θέμα της κυριαρχίας της Δυτικής Σαχάρας δεν έχει επιλυθεί.
Το έδαφος διεκδικείται από το Μαρόκο και το Μέτωπο Πολισάριο, τα μέλη του οποίου επίσημα το 1976 σχημάτισαν κυβέρνηση σε εξορία, την Κυβέρνηση της Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Μοχάμετ Αμπντελαζίζ.
Το έδαφος μοιράστηκε ανάμεσα στο Μαρόκο και στη Μαυριτανία τον Απρίλιο του 1976, με το Μαρόκο να αποκτά τα δύο τρίτα.
Έπειτα από πίεση από πλευράς των ανταρτών Πολισάριο, η Μαυριτανία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις της στην περιοχή τον Αύγουστο του 1979.
Το Μαρόκο εισέβαλε στη ζώνη αυτή και έκτοτε έχει τον έλεγχο.
Η εξόριστη κυβέρνηση του Πολισάριο διαθέτει έδρα στην Αφρικανική Ένωση- είναι μέλος του Οργανισμού από το 1984.
Η δραστηριότητα των ανταρτών συνεχίστηκε σποραδικά ως την εκεχειρία που επιτεύχθηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και εφαρμόστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 με το Ψήφισμα 690 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στην περιοχή εστάλη η Αποστολή του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος στη Δυτική Σαχάρα, γνωστότερη με τα αρχικά MINURSO.
Η Ελλάδα συμμετέχει στην εν λόγω αποστολή του ΟΗΕ από ιδρύσεώς της, με έναν στρατιωτικό παρατηρητή.

Διεθνείς σχέσεις
Χάρτης των διεθνών σχέσεων της Δυτικής Σαχάρας.
Σήμερα, συνολικά 34 κράτη έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τη Δυτική Σαχάρα. Το Σουδάν έγινε το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την κυριαρχία του Μαρόκου επί της Δυτικής Σαχάρας στις 27 Δεκεμβρίου του 2005[4]

Αναγνώριση
Η Δυτική Σαχάρα έχει αναγνωριστεί σήμερα από συνολικά 84 κράτη μέλη του ΟΗΕ και την Νότια Οσετία. Εκ των κρατών μελών του ΟΗΕ, τα 39 απέσυραν την αναγνώριση.
=======================
 

http://www.avgi.gr/…/dutiki-saxara-diamaxi-gia-ton-plouto-t…

Δυτική Σαχάρα: Διαμάχη για τον πλούτο της περιοχής
19.04.2014

Οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στους "πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς των μη αυτόνομων εδαφών" να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους δεν έχουν οριστεί

Το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας διαπλέκεται όλο και περισσότερο με τη διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης του Μαρόκου.
Στις αρχές του μήνα, το Μαρόκο απαγόρευσε την έλευση αντιπροσωπείας αριστερών ευρωβουλευτών στη Δυτική Σαχάρα. Η στάση του Μαρόκου οφείλεται στο γεγονός ότι τα εδάφη που το Ραμπάτ αποκαλεί "νότιες επαρχίες" συνεισφέρουν σε μεγάλο βαθμό στα έσοδα του βασιλείου από εξαγωγές.
Οι οπαδοί της ανεξαρτησίας της περιοχής αμφισβητούν τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των εδαφών τους.

Του ειδικού απεσταλμένου μας Olivier Quarante*

Στον βασικό οδικό άξονα που συνδέει τη μεγάλη πόλη του βόρειου τμήματος της Δυτικής Σαχάρας, το Ελ-Αγιούν,1 με την Ντάκλα, που βρίσκεται περίπου πεντακόσια χιλιόμετρα νοτιότερα, τα φορτηγά που μεταφέρουν χταπόδια και άσπρα ψάρια είναι αμέτρητα.
Η συνολική ακτογραμμή της περιοχής φτάνει τα 1.200 χιλιόμετρα και τα νερά της είναι ανάμεσα στα πιο πλούσια του κόσμου σε αλιεύματα. Σύμφωνα με έκθεση του Οικονομικού, Κοινωνικού και Περιβαλλοντικού Συμβουλίου (CESE) του Μαρόκου,2 ο κλάδος της αλιείας αντιστοιχεί σε 74.000 θέσεις εργασίας,3 στις οποίες θα πρέπει να προστεθεί και σημαντική μη δηλωμένη δραστηριότητα.
Η αλιεία των "νότιων επαρχιών" -όπως ονομάζεται επίσημα στο Μαρόκο η Δυτική Σαχάρα-, η οποία αντιστοιχεί στο 17% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) της περιοχής, στο 31% των τοπικών θέσεων εργασίας και στο 78% της αλιευτικής παραγωγής ολόκληρου του Μαρόκου, παράγει τεράστιο πλούτο.

Το Βασίλειο του Μαρόκου άρχισε να ιδιοποιείται τον πλούτο της περιοχής το 1975, όταν προσάρτησε αυτά τα εδάφη, που θεωρούνται "μη αυτόνομα" -δηλαδή που δεν έχουν απο-αποικιοποιηθεί ή που οι κάτοικοί τους δεν έχουν ακόμη αναλάβει πλήρως τη διοίκηση- σύμφωνα με την απόφαση 2072 της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το 1965.

Στον μοναδικό και επικίνδυνο αυτό δρόμο, συναντά κανείς και άλλα φορτηγά, τα οποία μπορεί να μεταφέρουν ντομάτες, αγγούρια και πεπόνια που παράγονται κοντά στην Ντάκλα.
Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Western Sahara Resource Watch, στα περίχωρα της πόλης αριθμούνται έντεκα μεγάλες γεωργικές εγκαταστάσεις, μεταξύ τους και οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Tawarta.
Ένα θερμοκήπιο εκτείνεται ακριβώς δίπλα στον δρόμο για τουλάχιστον πεντακόσια μέτρα. Στο αγρόκτημα αυτό, παράγονται ντοματάκια, που διατίθενται στο εμπόριο με την ονομασία "Αστέρι του Νότου", σήμα που ανήκει στη γαλλική εταιρεία Idyl.

Έχοντας την αδικαιολόγητη επιγραφή "προέλευση Μαρόκο", τα προϊόντα αυτά, που καλλιεργούνταν σε έκταση σχεδόν 600 εκταρίων το 2008,4 εξάγονται, στη συνέχεια, στην Ευρώπη μέσω του Αγκαντίρ, πόλης που βρίσκεται χίλια διακόσια χιλιόμετρα μακριά.

Το CESE θεωρεί τη δραστηριότητα "υψηλής προστιθέμενης αξίας". Το σχέδιο "πράσινο Μαρόκο" προέβλεπε για τη Δυτική Σαχάρα την αύξηση της παραγωγής οπωροκηπευτικών από 36.000 τόνους, το 2008, σε 80.000 τόνους, το 2013, για να φτάσει τους 160.000 τόνους το 2020, σε μια έκταση δύο χιλιάδων εκταρίων. Το σύνολο της παραγωγής αυτής προγραμματίζεται να διοχετευθεί στο εξωτερικό. Την ίδια περίοδο, ο αριθμός των εργαζομένων, γύρω στις 6.000 σήμερα, προβλέπεται ότι θα τριπλασιαστεί.
Πιο βόρεια, στα δέκα χιλιόμετρα από το Ελ-Αγιούν, ανακαλύπτει κανείς το λιμάνι που εκμεταλλεύεται το Μαροκινό Γραφείο Φωσφορικού Άλατος (OCP). Η λεπτή σκόνη δυσκολεύει την όραση.
Προέρχεται από το φωσφορικό άλας που μεταφέρεται από το ορυχείο της Μπου Κράα μέσω κυλιόμενου διαδρόμου
. Ο διάδρομος διασχίζει το τοπίο της ερήμου για περίπου εκατό χιλιόμετρα. Απλώς μαντεύουμε τις αποθήκες και το σχήμα των πλοίων που έρχονται εδώ από όλο τον κόσμο για να φορτώσουν χύμα το ορυκτό.
Ο συγκεκριμένος πλουτοπαραγωγικός πόρος είναι πρωταρχικής σημασίας για το βασίλειο. Το OCP είναι η δεύτερη εταιρεία σε παραγωγή και η πρώτη σε εξαγωγές ανεπεξέργαστου φωσφορικού άλατος και φωσφορικού οξέος στον κόσμο, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές εταιρείες φωσφορικών λιπασμάτων. Το Μαρόκο οφείλει στον κλάδο το 6% του ΑΕΠ του για το 2012, ενώ διαθέτει τα σημαντικότερα αποθέματα φωσφορικού άλατος στον κόσμο.

Ο Μοχάμεντ Αλισάλεμ Μπομπέιτ είναι αντιπρόεδρος μιας ένωσης που ασχολείται με το ζήτημα των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας. Τον συναντάμε σε κάποιο σπίτι στο Ελ-Αγιούν.
Μιλάει ήρεμα. Έχει πλήρη συνείδηση της σημασίας που έχει η PhosBoucraa για το Μαρόκο.
Το ορυχείο παράγει γύρω στο 10% του φωσφορικού άλατος που εξορύσσει συνολικά το OCP, το οποίο προβλέπει τον διπλασιασμό της παραγωγής μέχρι το 2020.
"Πρόκειται για λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων που ανήκουν στον λαό της Σαχάρας", εκτιμά ο Μπομπέιτ.

Μιλώντας δημόσια για το θέμα, ο Μπομπέιτ αναλαμβάνει το ρίσκο του: ο Σιντ Άχμεντ Λαμτζαγιέντ, ο πρόεδρος της ένωσης (η οποία είναι παράνομη, αφού το μαροκινό κράτος δεν αναγνωρίζει καμία ένωση που να έχουν ιδρύσει κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας), συνελήφθη στις 25 Δεκεμβρίου 2010, μετά το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας του Γκντέιμ Ιζίκ,5 και καταδικάστηκε σε ισόβια από το στρατοδικείο του Ραμπάτ.

Η ανάλυση του Μπομπέιτ, όμως, βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές, εάν κρίνει κανείς από τον πολλαπλασιασμό των διαδηλώσεων. Διακοπή της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας, μέχρι η διένεξη να ρυθμιστεί με τη διενέργεια δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης της περιοχής: από τον Οκτώβριο του 2010 και τη διαδήλωση του Γκντέιμ Ιζίκ, η διεκδίκηση αυτή βρίσκεται στην καρδιά της σύγκρουσης που φέρνει αντιμέτωπους το Μαρόκο με το Μέτωπο Πολισάριο (ένοπλο πολιτικό κίνημα που θεωρείται από τον ΟΗΕ "νόμιμος εκπρόσωπος του λαού της Δυτικής Σαχάρας").

"Μια απόφαση του ΟΗΕ που θα απαγόρευε την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών από το Μαρόκο θα δημιουργούσε τις κατάλληλες συνθήκες για την επίλυση της διένεξης", εκτιμά ο Μπραχίμ Σαμπάρ, γενικός γραμματέας της τοπικής Ένωσης Θυμάτων Σοβαρών Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το μαροκινό κράτος (ASVDH).

Η "διεθνής κοινότητα", διχασμένη, στην πραγματικότητα έχει αφήσει το Μαρόκο να καταλάβει αυτά τα εδάφη έκτασης 270.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Έτσι, το Μαρόκο κατάφερε να ελέγξει το ορυχείο PhosBoucraa, σε συμφωνία με τον προηγούμενο κυρίαρχο της περιοχής, την Ισπανία, η οποία εκμεταλλευόταν το ορυχείο από το 1962 και παρέμεινε μέτοχος μέχρι το 2002.

Ωστόσο, ο πόλεμος με το Μέτωπο Πολισάριο είχε ήδη ξεσπάσει και η Δυτική Σαχάρα είχε ήδη εγγραφεί στον κατάλογο των μη αυτόνομων εδαφών που ρυθμίζονται από το άρθρο 73 της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Το 1962, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κατοχύρωνε το δικαίωμα των λαών "να χρησιμοποιούν και να διαθέτουν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους που βρίσκονται στα εδάφη τους για να εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και την ευημερία τους".6

Στη συνέχεια, η νομολογία επιβεβαίωσε τα "αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα" των λαών των μη αυτόνομων περιοχών στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους, καθώς και το δικαίωμά τους "να είναι και να παραμείνουν αποκλειστικοί υπεύθυνοι της μελλοντικής αξιοποίησης του πλούτου αυτού".
Το σύνολο της σημερινής συζήτησης περιστρέφεται γύρω από το ζήτημα του οφέλους που αποκομίζουν -ή δεν αποκομίζουν- οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας από την οικονομική εκμετάλλευση που πραγματοποιεί το Μαρόκο. Η υπογραφή συμφωνίας πετρελαϊκών ερευνών μεταξύ του Μαρόκου και δύο εταιρειών, ανάμεσα στις οποίες και η TotalFinaElf, τον Οκτώβριο του 2011, έδωσε στον ΟΗΕ τη δυνατότητα να παράσχει μια γνωμοδότηση που ανοίγει "παραθυράκια" στις μεγάλες αρχές των προηγούμενων αποφάσεών του.

"Το ζήτημα είναι εάν ο κανόνας της "διαρκούς κυριαρχίας" [επάνω στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους] απαγορεύει στη διοικούσα δύναμη οποιαδήποτε δραστηριότητα συνδέεται με τους συγκεκριμένους πόρους των μη αυτόνομων εδαφών που διοικεί ή απαγορεύει μόνο τις δραστηριότητες εκείνες που θα πραγματοποιούνταν αγνοώντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα των κατοίκων των εδαφών αυτών, δηλαδή χωρίς να τους αποφέρει όφελος", δηλώνει ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής νομικών υποθέσεων του ΟΗΕ.

Όμως, κανένας μηχανισμός αξιολόγησης των συμφερόντων αυτών δεν έχει προβλεφθεί. Οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στους "πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς των μη αυτόνομων εδαφών" να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους δεν έχουν οριστεί. Έτσι, το ζήτημα γίνεται απλώς στοιχείο του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών.
Το Μέτωπο Πολισάριο καταγγέλλει τη "λεηλασία" των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την περιφρόνηση του "λαού της Δυτικής Σαχάρας".

Έτσι, τον Νοέμβριο του 2012, κίνησε νομική διαδικασία ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ζητώντας την ακύρωση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Μαρόκου, η οποία υπογράφηκε τον Μάρτιο του 2012 και περιλαμβάνει τη Δυτική Σαχάρα.

Πρώτο επιχείρημα; Η απουσία διαβούλευσης με το Μέτωπο Πολισάριο.
Οι μαροκινές αρχές, από τη μία πλευρά, αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα για να πείσουν ότι η οικονομική εκμετάλλευση αποφέρει οφέλη "στους κατοίκους της περιοχής". Πολλαπλασιάζουν τις ανακοινώσεις νέων επενδυτικών προγραμμάτων, οι οποίες καταχωρίζονται τακτικά στον γαλλικό Τύπο7 και σχεδόν καθημερινά στα μαροκινά μέσα ενημέρωσης. Γίνεται λόγος για "τοπικό πληθυσμό", χωρίς να είναι γνωστό εάν πρόκειται για ντόπιους ή για Μαροκινούς που έχουν εγκατασταθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην περιοχή.
Το Μέτωπο Πολισάριο, από την άλλη, αναφέρεται στον "λαό της Δυτικής Σαχάρας".

Ο νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ χρησιμοποιεί και τις δύο διατυπώσεις για να περιγράψει τους κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας, επιτείνοντας τη σύγχυση που επικρατεί.
Το Μakhzen (το Παλάτι) κάνει τα πάντα για να στηρίξει την άποψη ότι οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας αποκομίζουν οφέλη από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής. Το OCP, για παράδειγμα, παρουσιάζεται να ασκεί κοινωνική πολιτική: "Το σύνολο των καθαρών εσόδων της PhosBoucraa επανεπενδύεται στην περιοχή και αποφέρει οφέλη στους κατοίκους της", διαβάζει κανείς στην έκθεση δραστηριοτήτων της εταιρείας για το 2012.
Στο ορυχείο έχουν προσληφθεί τουλάχιστον 530 ντόπιοι νέοι μετά τα γεγονότα του Γκντέιμ Ιζίκ.
Πρόκειται για τα παιδιά των συνταξιούχων, οι οποίοι εργάζονταν ήδη από την εποχή των Ισπανών και δεν ήταν ικανοποιημένοι από τη σύνταξη που έπαιρναν.
"Τελικά βρέθηκε λύση, αλλά οι νέοι προσελήφθησαν με καθεστώς που δεν ισχύει πια, επομένως και με μειωμένο μισθό", δηλώνει με λύπη ο Έντια Σίντι Άχμεντ Μούσα, φυσιογνωμία του τοπικού συνδικαλιστικού κινήματος, γενικός γραμματέας της Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Δυτικής Σαχάρας - η οποία είναι παράνομη.
Άλλο εργαλείο; Η χορήγηση της κάρτας εθνικής προαγωγής, ενός κοινωνικού βοηθήματος που φτάνει περίπου τα 150 ευρώ τον μήνα, το οποίο μοιάζει να μοιράζεται αφειδώς.
Πολλοί ντόπιοι επιβεβαιώνουν την άποψη ότι, όσον αφορά τους κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας, το επίδομα αυτό επιτρέπει την εξαγορά της κοινωνικής ειρήνης και τον έλεγχο της πολιτικής δραστηριότητας μέσω της διανομής χρημάτων από τους αρχηγούς των φυλών.
Οι κρατικές αρχές μπορούν να φτάσουν μέχρι και να διακόψουν τη χορήγηση του επιδόματος σε κατοίκους που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις για την ανεξαρτησία.

Είναι δυνατόν να γίνει λόγος για πραγματικά "οφέλη" στον τοπικό πληθυσμό; Ελλείψει αξιόπιστων στοιχείων από την περιοχή, που το Μαρόκο δεν είναι υποχρεωμένο να παράσχει, αφού δεν θεωρείται από τον ΟΗΕ ως η "διοικούσα δύναμη",8 είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς κατηγορηματικά. Αντίθετα, είναι αδιαμφισβήτητη η εκμετάλλευση του ζητήματος προκειμένου να υπηρετηθεί η πολιτική του βασιλιά του Μαρόκου.
Τον Νοέμβριο του 2013, ο προσδιορισμός ενός "νέου αναπτυξιακού προτύπου για τις νότιες επαρχίες", το οποίο επεξεργάστηκε το CESE, είχε στόχο να θέσει τη συνεισφορά της "κοινωνίας των πολιτών" στην υπηρεσία της "επιτυχίας της μαροκινής πρωτοβουλίας για αυτονομία της περιοχής".9
Από το 2007 και μετά, ο βασιλιάς Μοχάμεντ ο 4ος παρουσιάζει την αυτονομία ως την εναλλακτική λύση στο δημοψήφισμα αυτοπροσδιορισμού, το οποίο ο ΟΗΕ ζητάει να πραγματοποιηθεί κάθε χρόνο από το 1991.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα; Στις 10 Δεκεμβρίου 2013, η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επικύρωσε τη νέα συμφωνία αλιείας, με την οποία παρατείνεται για το χρονικό διάστημα 2014-2017 παλαιότερη συμφωνία που ίσχυσε από το 2007 έως το 2011.
Για μία ακόμη φορά, το Μαρόκο έχει περιλάβει -χωρίς, μάλιστα, να αναφέρεται κάτι τέτοιο στο πρωτόκολλο- και τα νερά της Δυτικής Σαχάρας. Η συμφωνία προβλέπει και πάλι την καταβολή ετήσιας επιδότησης (30 εκατομμύρια ευρώ, έναντι 36 εκατομμυρίων ευρώ που είχαν δοθεί παλαιότερα για την ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα). Σε αντάλλαγμα, το Μαρόκο χορηγεί άδειες σε ευρωπαϊκά αλιευτικά σκάφη και ποσοστώσεις αλιείας για κάθε είδος ψαριού ξεχωριστά. Καθώς, τον Δεκέμβριο του 2011, το Ευρωκοινοβούλιο είχε αρνηθεί την ανανέωση της πρώτης συμφωνίας, η νέα, ευνοϊκή αυτή τη φορά, ψηφοφορία μοιάζει με σημάδι υποστήριξης προς τη μαροκινή κυβέρνηση και τη "μεταρρυθμιστική" πολιτική της.

Για τον λόγο αυτόν, η νομική υπηρεσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξετάζει πολύ σύντομα το ζήτημα του οφέλους που έχουν οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας, θεωρώντας ότι το Μαρόκο μπορεί να συμπεριλάβει τα νερά της συγκεκριμένης περιοχής και ότι μια τέτοια συμφωνία είναι νόμιμη στο μέτρο που το μαροκινό βασίλειο "σέβεται τις υποχρεώσεις του απέναντι στον λαό της Δυτικής Σαχάρας". Τι κι αν οι μόνοι ευρωβουλευτές που έχουν άδεια να μεταβούν στα εδάφη αυτά είναι όσοι ανήκουν στην ομάδα φιλίας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Μαρόκου;

Εξάλλου, ο Γάλλος βουλευτής Ζιλ Παρνιό (Σοσιαλιστικό Κόμμα), πρόεδρος της ομάδας αυτής, είναι πολύ σαφής: "Ήταν αυταπάτη να θέλει κανείς να επιλύσει το πρόβλημα της Δυτικής Σαχάρας μέσω της απόρριψης της αλιευτικής συμφωνίας. Υπενθυμίζω ότι η πρόταση για αυτονομία της Δυτικής Σαχάρας, την οποία το Μαρόκο παρουσίασε στα Ηνωμένα Έθνη το 2007, αποτελεί τη μόνη δυνατή λύση".10 Τόσο το χειρότερο και για το καθαρά οικονομικό σκέλος του κειμένου: ανεξάρτητη εκτίμηση της προηγούμενης συμφωνίας αλιείας είχε δείξει "πολύ χαμηλό" συντελεστή κόστους-οφέλους και εξαιρετικά χαμηλή αποδοτικότητα.

Η Γαλλία, πρώτη χώρα σε ξένες επενδύσεις στο Μαρόκο, συμβάλλει ενεργά στη διατήρηση του στάτους κβο σε βάρος των κατοίκων της Δυτικής Σαχάρας.

Τον περασμένο Νοέμβριο, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου αλιευτικού λιμανιού του Μπουζντούρ, ενός εντυπωσιακού έργου με κύριο λιμενοβραχίονα μήκους 724 μέτρων και κάθετη προβλήτα μήκους 260 μέτρων. Το έργο υλοποιήθηκε με την οικονομική στήριξη της Γαλλικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης, της οποίας τα κονδύλια προς το Μαρόκο πέρασαν από τα 380 εκατομμύρια ευρώ, το 2011, στα 831 εκατομμύρια ευρώ, το 2012. Στο Μπουζντούρ,
η Σουλτάνα Κάγια, μια νέα από τη Δυτική Σαχάρα, δραστήρια στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ίδρυσε πρόσφατα την Ένωση για την Προστασία των Πλουτοπαραγωγικών Πηγών.

Φοβάται πιθανή εκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων από την Total, η οποία, τον Ιούλιο του 2013, δηλαδή δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη σύμβαση στη Δυτική Σαχάρα, ξεκίνησε σεισμολογικές έρευνες σε ζώνη μεγαλύτερη από 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το όνομα της ζώνης; "Anzarane offshore"...

* Ο Olivier Quarante είναι δημοσιογράφος.

ΠΗΓΗ: /http://www.avgi.gr/…/dutiki-saxara-diamaxi-gia-ton-plouto-t…

1 Βλ. Gaël Lombart και Julie Pichot, "Peur et silence à El-Ayoun", Le Monde diplomatique , Ιανουάριος 2006.
2 "Nouveau modèle de développement pour les provinces du Sud", CESE, Ραμπάτ, Οκτώβριος 2013.
3 Ο αριθμός περιλαμβάνει την περιοχή του Ταν-Ταν και του Γκελμέν, στο νότιο Μαρόκο.
4 Σύμφωνα με τη ΜΚΟ Western Sahara Resource Watch. Το στοιχείο αναφέρεται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
5 Βλ. "Résistance obstinée des Sahraouis", Le Monde diplomatique, Φεβρουάριος 2012.
6 Απόφαση 1803 (XVII) της 14ης Δεκεμβρίου 1962.
7 Anne Cheyvialle, "Le Maroc investit massivement dans le Sahara occidental", Le Figaro, Παρίσι, 11 Νοεμβρίου 2013.
8 Όπως υπενθύμιζε ο νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ τον Φεβρουάριο του 2002, οι συμφωνίες της Μαδρίτης, οι οποίες υπογράφηκαν τον Νοέμβριο του 1975 ανάμεσα στην Ισπανία, το Μαρόκο και τη Μαυριτανία, δεν κατέστησαν το Μαρόκο νέα διοικούσα δύναμη στη Δυτική Σαχάρα.
9 CESE, δελτίο Τύπου, 8 Νοεμβρίου 2013.
10 "Le Parlement européen adopte définitivement l'accord de pêche entre l'Union européenne et le Maroc", Ομάδα Φιλίας Ε.Ε-Μαρόκου, 10 Δεκεμβρίου 2013, http://groupedamitieuemaroc.wordpress.com.

=================
ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΟΚΙΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΣΑΧΑΡΑ


Χτισμένο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το Τείχος της Μαροκινής Κατοχής στη Δυτική Σαχάρα εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για το λαό των Σαχραουί που ζει και στις δυο πλευρές του, καθώς είναι διάσπαρτο με περισσότερες από 7 εκατομμύρια νάρκες. Αυτό συμβαίνει παρά την εκεχειρία που ισχύει από τις 6 Σεπτεμβρίου 1991 υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών. Το Τείχος της Ντροπής έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις ανθρωπιστικές, κοινωνικές, οικονομικές,
πολιτικές, νομικές και περιβαλλοντικές, αλλά αποτελεί επίσης ένα διαρκές έγκλημα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού των Σαχραουί και ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πραγμάτωση του αναφαίρετου δικαιώματός του στην αυτοδιάθεση και την ανεξαρτησία.
Για το λόγο αυτό, οι Σαχραουί αρχές καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να καταγγείλουν στη διεθνή κοινή γνώμη το Μαροκινό τείχος και να επιστήσουν την προσοχή σε αυτή τη γιγαντιαία στρατιωτική διάταξη που εξακολουθεί να παίζει αποφασιστικό ρόλο στην κατοχή της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο. Εκτός από τις Σαχραουί αρχές, τα τελευταία χρόνια στον αγώνα αυτό έχουν συστρατευθεί πολλές κοινωνικές οργανώσεις των Σαχραουί αλλά και διεθνή κινήματα αλληλεγγύης. Με σκοπό να καταγγείλουν το τείχος και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη σχετικά με τις πολλαπλές επιπτώσεις του, έχουν διεξάγει μεγάλο αριθμό πολιτικών, ανθρωπιστικών, πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
Ο βασικός στόχος της εκστρατείας είναι να συγκεντρώσουμε τη μέγιστη δυνατή διεθνή υποστήριξη για να πιέσουμε το Μαρόκο να αποστρατικοποιήσει το τείχος κατοχής στη Δυτική Σαχάρα, να εξουδετερώσει και να απομακρύνει όλο το
καταστροφικό οπλοστάσιο που περιλαμβάνεται στον εξοπλισμό του και κυρίως τις νάρκες και τα εκρηκτικά κατάλοιπα πολέμου

 ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ και πάρτε μέρος στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρα εδώ:  http://removethewall.org/…/08/removethewall.org-Greek-text.…



επιμέλεια: Τομάσα Θωμαίς

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Η Δύση παρασκευάζει μουσουλμανικά τέρατα. Ποιος θα πρέπει να κατηγορηθεί για την μουσουλμανική τρομοκρατία; του Andre Vltchek




ακολουθούν φωτος από το Αφγανιστάν την δεκαετία του '70




σχολείο θυλέων στο Πακιστάν την δεκαετία του '70

Το Αφγανιστάν πριν την χρηματοδότηση του φανατικού Ισλαμ από τη CIA




















Εκατό χρόνια πριν, θα ήταν αδιανόητο να υπάρξουν δύο Μουσουλμάνοι άντρες να μπαίνουν σε ένα καφέ ή σ’ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς, και στη συνέχεια να ανατινάζονται σκοτώνοντας δεκάδες. Ή να δολοφονούν το προσωπικό του σατιρικού περιοδικού στο Παρίσι! Τέτοια πράγματα απλώς δεν συνέβαιναν.

Όταν διαβάζεις τα απομνημονεύματα του Edward Said, ή μιλάς σε ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, καθίσταται σαφές ότι το μεγάλο μέρος της παλαιστινιακής κοινωνίας συνήθιζε να είναι απολύτως κοσμικό και μετριοπαθές. Νοιάζονταν για τη ζωή, τον πολιτισμό, ακόμα και για τη μόδα, περισσότερο από ό, τι για τα θρησκευτικά δόγματα.

Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για πολλές άλλες μουσουλμανικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Συρίας, του Ιράκ, του Ιράν, την Αίγυπτο και την Ινδονησία. Παλιές φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Γι 'αυτό είναι τόσο σημαντικό να μελετήσουμε τις παλιές εικόνες ξανά και ξανά, προσεκτικά.

Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία, είναι επίσης ένας τεράστιος πολιτισμός, ένας από τους μεγαλύτερους στη Γη, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα μας με μερικά από τα σημαντικότατα επιστημονικά και αρχιτεκτονικά επιτεύγματα, και με αμέτρητες ανακαλύψεις στον τομέα της ιατρικής. Μουσουλμάνοι έχουν γράψει εκπληκτική ποίηση, και έχουν συνθέσει όμορφη μουσική. Αλλά πάνω απ 'όλα, ανέπτυξαν μερικές από τις πρώτες κοινωνικές δομές στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων δημόσιων νοσοκομείων και τα πρώτα πανεπιστήμια στη γη, όπως το Πανεπιστήμιο του Al-Qarawiyyin στη Φεζ,στο Μαρόκο.

Η ιδέα του «σοσιαλισμού» ήταν φυσική σε πολλούς μουσουλμανικούς πολιτικούς, και αν η Δύση δεν είχε παρενέβη βάναυσα, ανατρέποντας αριστερές κυβερνήσεις και βάζοντας στο θρόνο φασιστικούς συμμάχους του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον και του Παρισιού, σχεδόν όλες οι μουσουλμανικές χώρες, όπως το Ιράν, η Αίγυπτος και η Ινδονησία, θα ήταν τώρα πιθανότατα σοσιαλιστικές, υπό την κυβέρνηση μετριοπαθών και ως επί το πλείστον κοσμικών ηγετών.

Στο παρελθόν, αμέτρητοι μουσουλμάνοι ηγέτες στάθηκαν εναντίον του δυτικού ελέγχου του κόσμου, και πολλά πρόσωπα, όπως ο Πρόεδρος της Ινδονησίας, Σουκάρνο Αχμέτ, ήταν κοντά στα Κομμουνιστικά Κόμματα και τις ιδεολογίες. Ο Sukarno σφυριλάτησε ακόμη και ένα παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, το κίνημα Non-Allied, το οποίο είχε σαφώς καθοριστεί κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης στο Bandung της Ινδονησίας, το 1955.

Αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με τη συντηρητική, ελίτ που ήταν προσανατολισμένη στο Χριστιανισμό, που ως επί το πλείστον ένιωθε σα στο σπίτι της με τους φασιστικούς άρχοντες και αποικιοκράτες, με τους βασιλείς, τους εμπόρους και τις μεγάλες ολιγαρχικές επιχειρήσεις .

Για την αυτοκρατορία, η ύπαρξη και η δημοτικότητα των προοδευτικών, μαρξιστών, μουσουλμάνων ηγεμόνων που υπήρχαν τη Μέση Ανατολή ή την πλούσια σε πόρους Ινδονησία, ήταν κάτι σαφώς απαράδεκτο. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουν το φυσικό πλούτο για να βελτιώσουν τις ζωές των λαών τους, τι θα έμενε για την αυτοκρατορία και τις επιχειρήσεις της; Έπρεπε κάτι τέτοιο να σταματήσει με όλα τα μέσα.

Το Ισλάμ θα έπρεπε να διαιρεθεί, και να διεισδύσουν σε αυτό στελέχη ακραία και με αντικουμουνιστικά αισθήματα και με ανθρώπους που ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την ευημερία των λαών τους.

Σχεδόν όλα τα ριζοσπαστικά κινήματα στο σημερινό Ισλάμ, οπουδήποτε στον κόσμο, είναι συνδεδεμένα με την Wahhabism, μια υπερ-συντηρητική, αντιδραστική αίρεση του Ισλάμ, η οποία έχει τον έλεγχο της πολιτικής ζωής της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και άλλων ένθερμων συμμάχων της Δύσης στον Κόλπο.

Για να παραθέσω τα λόγια του Δρ Αμπντουλάχ Μοχάμεντ Σίντι:

"Είναι πολύ σαφές από τα ιστορικά δεδομένα, ότι χωρίς τη βρετανική βοήθεια ούτε το Wahhabism ούτε η Βουλή των Σαούντ θα υπήρχαν σήμερα. Το Wahhabism είναι ένα βρετανικό εμπνευσμένο φονταμενταλιστικό κίνημα στο Ισλάμ. Μέσα από την άμυνα της Βουλής των Σαούντ, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν επίσης το Wahhabism άμεσα και έμμεσα, ανεξάρτητα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, του 2001. Το Wahhabism είναι μια βίαιη, δεξιά, υπερ-συντηρητική, άκαμπτη, εξτρεμιστική, αντιδραστική, σεξιστική, και αδιάλλακτη πτέρυγα... "

Η Δύση έδωσε την πλήρη υποστήριξή της στους Wahhabis στη δεκαετία του 1980. Είχαν χρησιμοποιηθεί, χρηματοδοτηθεί και οπλιστεί , αφού η Σοβιετική Ένωση σύρθηκε στο Αφγανιστάν και σε έναν πικρό πόλεμο που διήρκεσε από το 1979 έως το 1989. Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, εξαντληθήκε, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά.

Οι Μουτζαχεντίν, οι οποίοι πολεμούσαν τους Σοβιετικούς, καθώς και της αριστερής κλίσης κυβέρνηση στην Καμπούλ, ενθαρρύνονταν και χρηματοδοτούνταν από τη Δύση και τους συμμάχους της. Ήρθαν από όλες τις γωνιές του μουσουλμανικού κόσμου, για συμμετάσχουν σ’έναν «ιερό πόλεμο» κατά των άπιστων κομμουνιστών.

Σύμφωνα με τα αρχεία του Αμερικανικού υπουργείο εξωτερικών:

«Αγήματα από τους λεγόμενους Αφγανούς Άραβες και ξένους μαχητές που επιθυμούσαν να διεξάγουν τζιχάντ εναντίον των άθεων κομμουνιστών. Ξεχωριστός μεταξύ αυτών ήταν και ένας νεαρός Σαουδικής καταγωγής το όνομα του ήταν Οσάμα Μπιν Λάντεν, του οποίου η Αραβική ομάδα τελικά εξελίχθηκε στην αλ-Κάιντα.»

Μουσουλμανικές ριζοσπαστικές ομάδες δημιουργήθηκαν και ενισχύθηκαν σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες της Δύσης, συμπεριλαμβανομένης της αλ-Κάιντα, αλλά και, πιο πρόσφατα, του ISIS (επίσης γνωστό ως ISIL). Το ISIS είναι ένας εξτρεμιστικός στρατός που γεννήθηκε στα «στρατόπεδα προσφύγων» στα σύνορα της Συρίας / Τουρκίας και της Συρίας / της Ιορδανίας, και ο οποίος χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και τη Δύση για την καταπολέμηση της κοσμικής κυβέρνσησης του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία.

Τέτοια εξτρεμιστικά εμφυτεύματα εξυπηρετούν διάφορους σκοπούς. Η Δύση τους χρησιμοποιεί ως εκπροσώπους τους στους πολέμους, που διεξάγει ενάντια στους εχθρούς της - τις χώρες που εξακολουθούν να είναι εμπόδια στον δρόμο της Αυτοκρατορίας για την πλήρη κυριαρχία του κόσμου. Στη συνέχεια, κάπου στην πορεία, αφού αυτές οι εξτρεμιστικές στρατιές «βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου» (και πάντα θα βγαίνουν), θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως σκιάχτρα και ως δικαιολογία για τον «πολέμο κατά της τρομοκρατίας», ή, όπως μετά από που το ISIS πήρε τη Μοσούλη, ως δικαιολογία για την περαιτέρω εμπλοκή των δυτικών στρατευμάτων στο Ιράκ.

Ιστορίες για τις ριζοσπαστικές μουσουλμανικές ομάδες παρελαύνουν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των περιοδικών, ή προβάλλονται στην τηλεόραση , υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες και στο κοινό, «πόσο επικίνδυνος ο κόσμος είναι πραγματικά», «πόσο σημαντική είναι η Δυτική συμμετοχή σε αυτόν», και κατά συνέπεια, πόσο σημαντική είναι η επιτήρηση , πόσο απαραίτητα είναι τα μέτρα ασφάλειας, καθώς και οι προϋπολογισμοί και οι πόλεμοι, η τεράστια «άμυνα» ενάντια στα αμέτρητα κράτη παρίες.

Από έναν ειρηνικό και δημιουργικό πολιτισμό, που συνήθιζε να κλίνει προς το σοσιαλισμό, τα Μουσουλμανικά έθνη και το ίδιο το Ισλάμ, βρέθηκε να έχει ξαφνικά εκτροχιαστεί, ξεγελαστεί, να έχει υποστεί την διείσδυση ξένων θρησκευτικών και ιδεολογικών εμφυτευμάτων, και να έχει μετασχηματιστεί από τους Δυτικούς ιδεολόγους και προπαγανδιστές σε μια «τεράστια απειλή», να έχει βρεθεί στην κορυφή και να αποτελεί το σύμβολο της τρομοκρατίας και της μισαλλοδοξίας.

Η κατάσταση είναι τραγελαφική, αλλά κανείς δεν γελάει πραγματικά – ως αποτέλεσμα πάρα πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάρα πολύ έχουν καταστραφεί!

Η Ινδονησία είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά ιστορικά παραδείγματα για το πώς αυτοί οι μηχανισμοί της καταστροφής των προοδευτικών μουσουλμανικών αξιών, έχουν πραγματικά λειτουργήσει:

Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Δύση γενικότερα, «ανησυχούσε» όλο και περισσότερο, για την προοδευτική αντι-ιμπεριαλιστική και διεθνιστική στάση του Προέδρου Σουκάρνο, και για την αυξανόμενη δημοτικότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδονησίας (PKI). Αλλά ήταν ακόμα πιο ανήσυχοι σχετικά με τη φωτισμένη, σοσιαλιστική και μετριοπαθή εκδοχή του Ισλάμ στην Ινδονησία, που συσχετιζόταν σαφώς με τα κομμουνιστικά ιδεώδη.

Χριστιανοί και αντι-κομμουνιστές ιδεολόγοι και «σχεδιαστές», όπως και το πασίγνωστο Ιησουίτικο Joop Beek, διείσδυσαν στην Ινδονησία. Έστησαν μυστικές οργανώσεις εκεί, από ιδεολογικές σε παραστρατιωτικές, βοηθώντας τη Δύση να προγραμματίσει το πραξικόπημα που κατά την διάρκεια και μετά το 1965 αφαίρεσε από 1 ως και 3 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.

Διαμορφωμένη στη Δύση, η εξαιρετικά αποτελεσματική αντι-κομμουνιστική και αντι-πνευματική διάδοση της προπαγάνδας από το Joop Beek και τις ομάδες του, βοήθησε επίσης να γίνει πλύση εγκεφάλου σε πολλά μέλη των μεγάλων μουσουλμανικών οργανώσεων, ωθώντας τους στο να ενωθούν με σκοπό τη δολοφονία των Αριστερών, αμέσως μετά το πραξικόπημα. Ελάχιστα γνώριζαν ότι το Ισλάμ και όχι μόνο ο Κομμουνισμός, επιλέχθηκαν ως ο κύριος στόχος της φιλοδυτικής, χριστιανικής «πέμπτης φάλαγγας» μέσα στην Ινδονησία, ή ακριβέστερα, ο στόχος ήταν η αριστερή κλίση του φιλελεύθερου Ισλάμ.

Μετά το πραξικόπημα του 1965, ο υπό την δυτική αιγίδα, φασίστας δικτάτορας, General Suharto , χρησιμοποίησε τον Joop Beek ως τον κύριο σύμβουλό του. Από οικονομική άποψη, το καθεστώς το ίδιο σχετιζόταν με τους κυρίως χριστιανούς μεγιστάνες των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου του Liem Bian Kie.

Στην πολυπληθέστερη μουσουλμανική χώρα στη γη, την Ινδονησία, οι μουσουλμάνοι ήταν στο περιθώριο, τα «αναξιόπιστα» πολιτικά τους κόμματα απαγορεύονταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, και τα δύο και η πολιτική (κρυφά) και η οικονομία (φανερά) έπεσε κάτω από τον αυστηρό έλεγχο της χριστιανικής, φιλοδυτικής μειονότητας . Μέχρι σημέρα, αυτή η μειονότητα έχει πολύπλοκες και δηλητηριώδες σχέσεις με τους αντι-κομμουνιστές πολεμιστές, είναι στενά δεμένη με επιχειρηματικές συμπράξεις και με τις μαφίες, τα μέσα ενημέρωσης και τα «εκπαιδευτικά καταστήματα», συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών θρησκευτικών σχολείων, καθώς και με τους διεφθαρμένους θρησκευτικούς κήρυκες (πολλοί από αυτούς έπαιξαν ρόλο στις σφαγές του 1965 ), και άλλοι συνεργάζονται τόσο με το τοπικό όσο και το παγκόσμιο καθεστώς.

Η Ινδονησία, έχει μετατραπεί σε μια σιωπηλή πλειοψηφία, ως επί το πλείστον φτωχή και χωρίς καμία σημαντική επιρροή. Γίνεται μόνο διεθνές πρωτοσέλιδο, όταν απογοητευμένοι λευκοντυμένοι μαχητές της διαλύουν κάποιο μπαρ, ή όταν εξτρεμιστές της, πολλοί από τους οποίους σχετίζονται με τους Μουτζαχεντίν, ανατινάζουν νυχτερινά κέντρα, ξενοδοχεία ή εστιατόρια στο Μπαλί και την Τζακάρτα.

Ή το κάνουν ακόμη και αυτό, πραγματικά;

Ο πρώην πρόεδρος της Ινδονησίας και προοδευτικός μουσουλμάνος κληρικός, Αμπντουραχμάν Ουαχίντ (ο οποίος εκδιώχθηκε από τις ελίτ), μου είπε κάποτε: «Ξέρω ποιος ανατίναξε το ξενοδοχείο Marriott στην Τζακάρτα. Δεν ήταν μια επίθεση από τους Ισλαμιστές, έγινε από τις ινδονησιακές μυστικές υπηρεσίες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξη και τον προϋπολογισμό τους, και να ευχαριστήσουν τη Δύση.»

«Θα έλεγα ότι ο δυτικός ιμπεριαλισμός δεν έχει τόσο πολύ σφυρηλατήσει μια συμμαχία με τις ακραίες παρατάξεις, όσο ότι τις δημιούργησε», μου είπε, στο Λονδίνο, ο φίλος μου, και πνευματικός προοδευτικός μουσουλμάνος, Ziauddin Sardar.

Και ο κ Sardar συνέχισε:

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποικιοκρατία έκανε πολύ περισσότερα από απλώς μια ζημία στα μουσουλμανικά έθνη και τους πολιτισμούς. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καταστολή και στην ενδεχόμενη εξαφάνιση της γνώσης και της μάθησης, της σκέψης και της δημιουργικότητας, από τους μουσουλμανικές πολιτισμούς. Η αποικιοκρατία ξεκίνησε με την ιδιοποίηση της γνώσης και της μάθησης του Ισλάμ, το οποίο αποτέλεσε τη βάση της «Ευρωπαϊκής Αναγέννησης» και του «Διαφωτισμού» και έληξε με την εξάλειψη αυτής της γνώσης και της μάθησης και από τις μουσουλμανικές κοινωνίες και από την ίδια την ιστορία. Το έκανε αυτό τόσο με την φυσική εξόντωση – την καταστροφή και το κλείσιμο των ιδρυμάτων της μάθησης, την απαγόρευση ορισμένων ιθαγενών τύπων της γνώσης, σκοτώνοντας τοπικούς στοχαστές και επιστήμονες - και με το ξαναγράψιμο της ιστορίας, όπως την ιστορία του δυτικού πολιτισμού, στην οποία εντάσσονται όλες οι μικρότερες ιστορίες άλλων πολιτισμού εντάσσονται .»

Από τις ελπίδες αυτών των εποχών μέχρι τη συνολική κατήφεια των σημερινών ημερών, πόσο μεγάλο και τραγικό ταξίδι ήταν!

Ο μουσουλμανικός κόσμος είναι τώρα τραυματισμένος, ταπεινωμένος και σε σύγχυση, σχεδόν πάντα σε θέση άμυνας.

Είναι παρεξηγημένος από τους ξένους, και συχνά ακόμη και από τον ίδιο τον λαό του, οι οποίοι συχνά αναγκάζονται να βασίζονται στις δυτικές και χριστιανικές απόψεις για τον κόσμο.

Αυτό που συνήθιζε να κάνει τον πολιτισμό του Ισλάμ τόσο ελκυστικό – η ανοχή, η μάθηση, η ανησυχία για την ευημερία των ανθρώπων - έχει ακρωτηριαστεί από το μουσουλμανικό βασίλειο, που καταστράφηκε από το εξωτερικό. Ό, τι απέμεινε ήταν μόνο η θρησκεία.

Τώρα, οι περισσότερες από τις μουσουλμανικές χώρες διέπονται από δυνάστες, από στρατιωτικές ή διεφθαρμένες κλίκες. Όλα αυτά συνδέονται στενά με τη Δύση και το παγκόσμιο καθεστώς και τα συμφέροντά του.

Όπως έκαναν σε πολλά μεγάλα έθνη και αυτοκρατορίες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, καθώς και στην Αφρική, Δυτικοί εισβολείς και άποικοι κατάφεραν να εξολεθρεύσουν εντελώς μεγάλους μουσουλμανικούς πολιτισμούς. Αυτό που τους αντικατέστησε με τη βία ήταν η απληστία, η διαφθορά και η σκληρότητα.

Φαίνεται ότι, οτιδήποτε βασίζεται σε κάτι διαφορετικό, σε μη-χριστιανικές βάσεις, καταστρέφεται και γίνεται σκόνη από την Αυτοκρατορία. Μόνο οι μεγαλύτεροι και πιο σκληροί πολιτισμοί εξακολουθούν να επιβιώνουν.

Κάθε φορά που μια μουσουλμανική χώρα προσπαθεί να επιστρέψει στην ουσία της, να βαδίσει στο δικό της σοσιαλιστικό ή κοινωνικά προσανατολισμένη τρόπο της – όπως το Ιράν, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, ή πολύ πιο πρόσφατα, το Ιράκ, η Λιβύη ή η Συρία - δέχεται άγρια βασανιστήρια και καταστρέφεται.

Η θέληση του λαού της είναι ανεπίσημα σπασμένη, και δημοκρατικά εκφρασμένες επιλογές έχουν ανατραπεί.

Για δεκαετίες, η Παλαιστίνη έχει στερηθεί την ελευθερία, καθώς και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά της. Τόσο το Ισραήλ και η Αυτοκρατορία φτύνουν το δικαίωμά της για αυτοδιάθεση. Ο Παλαιστινιακός λαός είναι κλειδωμένος σε ένα γκέτο, ταπεινωμένος, και δολοφονημένος. Η θρησκεία είναι ό,τι έχει απομείνει σε μερικούς από αυτούς.

Η «Αραβική Άνοιξη» εκτροχιάστηκε και τερματίστηκε σχεδόν παντού, από την Αίγυπτο ως το Μπαχρέιν, και τα παλιά καθεστώτα και στρατιωτικές δικτατορίες είναι πίσω στην εξουσία.

Όπως Αφρικανικός λαός, έτσι και οι Μουσουλμάνοι πληρώνουν τρομαχτικό αντίτιμο για το ότι έχουν γεννηθεί σε χώρες πλούσιες με φυσικούς πόρους. Αλλά επίσης κακοποιούνται για το γεγονός ότι, μαζί με την Κίνα, έχουν τη μεγαλύτερη ιστορία πολιτισμού, που επισκίασε όλους τους πολιτισμούς της Δύσης.

Τώρα, σχεδόν κανείς στη Δύση δεν ξέρει για τα μεγάλα επιστημονικά, καλλιτεχνικά ή κοινωνικά επιτεύγματα του μουσουλμανικού κόσμου. Αλλά όλοι είναι «καλά ενημερωμένοι» σχετικά με το ISIS. Φυσικά ξέρουν το ISIS μόνο ως «ισλαμική εξτρεμιστική ομάδα», όχι ως ένα από τα δυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή.

Καθώς η Γαλλία θρηνεί για τους θανάτους των δημοσιογράφων στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού, Charlie Hebdo (αναμφισβήτητα ένα τρομερό έγκλημα!), σε όλη την Ευρώπη και πάλι το Ισλάμ απεικονίζεται ως βάναυσο και επικίνδυνο και όχι η Δύση με τα, μετα τις Σταυροφορίες, χριστιανικά φονταμενταλιστικά δόγματα που συνεχίζουν την ανατροπή και τη σφαγή όλων των μετριοπαθών και προοδευτικών κυβερνήσεις στον μουσουλμανικό κόσμο, αφήνοντας τους μουσουλμάνους στο έλεος των φανατικών διαταραγμένων

Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, περίπου 10 εκατομμύρια μουσουλμάνοι έχουν δολοφονηθεί, επειδή οι χώρες τους δεν εξυπηρετούσαν την Αυτοκρατορία, ή δεν εξυπηρετούσαν το πλήρες σχέδιο, ή απλά βρέθηκαν στο δρόμο της. Τα θύματα ήταν Ινδονήσιοι, Ιρακινοί, Αλγερινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρανοί, πολίτες της Υεμένης, Σύριοι, Λιβανέζοι, Αιγύπτιοι, και πολίτες του Μάλι, της Σομαλία, του Μπαχρέιν και πολλών άλλων χωρών.

Η Δύση αναγνώρισε τα πιο φρικτά τέρατα, έριξε δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτούς, τους εξόπλισε, τους έδωσε την προηγμένη στρατιωτική εκπαίδευση, και στη συνέχεια τους άφησε ελεύθερους.

Οι χώρες που αναπαράγουν την τρομοκρατία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, είναι μερικοί από τα πιο στενούς συμμάχους της Δύσης, και δεν έχουν τιμωρηθεί για την εξαγωγή αυτής της φρίκης σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.

Μεγάλα κοινωνικά μουσουλμανικά κινήματα όπως η Χεζμπολάχ, η οποία επί του παρόντος δραστηριοποιείται στον θανάσιμο αγώνα κατά του ISIS, αλλά που επίσης συνήθιζε να στηρίζει το Λίβανο κατά τη διάρκεια του αγώνα του εναντίον της ισραηλινής εισβολής, είναι μέσα στους «καταλόγους των τρομοκρατών» που συντάχθηκαν από τη Δύση. Αυτό εξηγεί πολλά, αν κάποιος είναι πρόθυμος να δώσει την κατάλληλη προσοχή.

Βλέποντάς το από τη Μέση Ανατολή, φαίνεται ότι η Δύση, όπως και κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών, στοχεύει στην απόλυτη καταστροφή των μουσουλμανικών χωρών και του μουσουλμανικού πολιτισμού.

Όσο για τη μουσουλμανική θρησκεία, η δυτική Αυτοκρατορία αποδέχεται μόνο τις υπάκουες και άτολμες εκδοχές της- δηλαδή αυτές που αποδέχονται τον ακραίο καπιταλισμό και την κυρίαρχη παγκόσμια θέση της Δύσης. Το μόνο άλλο ανεκτό είδος του Ισλάμ είναι αυτό που κατασκευάζεται από την ίδια τη Δύση, και από τους συμμάχους της στον Κόλπο – σχεδιασμένο να πολεμάει την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνης, αυτό που καταβροχθίζει τους δικούς του ανθρώπους.

 


*Ο Andre Vltchek είναι ένας μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος . Έχει καλύψει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Το αποτέλεσμα αυτών των καλύψεων είναι το τελευταίο βιβλίο του: «Ο αγώνας ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό» (Fighting Against Western Imperialism). Ο «Plouto» δημοσίευσε τη συζήτηση του με τον Νόαμ Τσόμσκι: Για τη Δυτική τρομοκρατία. (On Western Terrorism.) Το θρυλιό πολιτικό μυθιστόρημά του "Point of No Return" εκδόθηκε εκ νέου και ειναι διαθέσιμο. Η Oceania είναι το βιβλίο του για το δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό. Το προκλητικό βιβλίο του για την μετά-Σουχάρτο Ινδονησία και το μοντέλο της φονταμενταλιστικής αγοράς ονομάζεται "Ινδονησία - Το Αρχιπέλαγος του Φόβου" (Indonesia – The Archipelago of Fear”). Το ντοκιμαντέρ του, «Ρουάντα Gambit» αναφέρεται στην ιστορία της Ρουάντα και τη λεηλασία της ΛΔ του Κονγκό. Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, ο Vltchek αυτή τη στιγμή κατοικεί και εργάζεται στην Ανατολική Ασία και την Αφρική.
 

μετάφραση, επιμέλεια: Σύλβια

πηγή : http://www.counterpunch.org/…/who-should-be-blamed-for-mus…/)

πηγη https://omniatv.com/…/5056-%CE%B7-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%B7-…

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Ας μιλήσουμε για Βία | Της Μαριλένας Καρρά






 











Υπάρχει μια επιβεβλημένη και καθαγιασμένη καθημερινότητα και ως τέτοια δεν αξιώνει τίποτα άλλο παρά τα εύσημα του υγιούς, του κανονικού, του φυσικού και του φυσιολογικού. Ξεκινάει νωρίς το πρωί σε ήρεμους τόνους με δύο γουλιές καφέ στο σπίτι ή έναν καφέ στο χέρι, συνεχίζει μέσα στην ετερόνομη χρονικότητα των μη- τόπων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, κι έπειτα δουλειά, πανεπιστήμιο, σπίτι, φαί και ύπνος.

Αναντίρρητα, ίσως, θα πρέπει να δεχθούμε πως υπάρχει ένα σεβαστό- αν όχι και πλειοψηφικό- κομμάτι της κοινωνίας που αποδέχεται αυτή την κανονικότητα, αναμφίβολα ένα άλλο μέρος που βλέπει κριτικά τις παράπλευρες πτυχές της και υπάρχει και ένα ακόμη κομμάτι, αν μπορούμε εν ίδει απλούστευσης να το χαρακτηρίσουμε έτσι. Λοιπόν, αυτό το τελευταίο μέρος διακρίνεται από τη ριζική άρνηση κάθε κανονικότητας, ως εκ των ουκ άνευ φυσικής και αναντίρρητης κατάστασης.

«Μισεί» καθετί το ακίνητο, το βαλσαμωμένο, το φυσικό, το οικείο. Ψάχνει το ανοίκειο, τον φόβο του ανοίκειου, την άρση των ισχυουσών ταξινομήσεων, την επαναπραγμάτευση δηλαδή με λίγα λόγια του πώς σημαίνει η εξουσία μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτή η κίνηση που επιζητεί αυτό το μειοψηφικό, εν μέρει και εσωστρεφές, κομμάτι της κοινωνίας, αυτή η κίνηση που δεν μπορεί να είναι παρά (επαν)στατική είναι ό, τι για τους θιασώτες της (συν)τήρησης ονομάστηκε βία. Βία, δηλαδή, είναι το «από τα κάτω» δικαίωμα στον αναστοχασμό και στην επαναπραγμάτευση των όρων της δικής τους ζωής. Βία, δηλαδή, είναι η αυτενέργεια και η αυτονομία. Βία, δηλαδή, είναι η απεξάρτηση από τις επιβεβλημένες κανονικότητες του κυρίαρχου λόγου. Βία, δηλαδή, είναι ό, τι μπορεί να άρει μια κατεστημένη συνθήκη. Αν με τη «βία» εννοούμε όλα αυτά, καθώς και όσα συμπαρέρχονται αυτών, τότε- ναι- είμαστε με τη «βία».

Αλλά, αν από την άλλη, η βία έρθει να παίξει μέσα στα συμφραζόμενα των λεχθέντων μας, μ’ έναν τρόπο αποτρεπτικό, για την το κατά το δυνατόν καλύτερη συνύπαρξη των ανθρώπων μέσα στις οργανωμένες κοινωνίες, τότε μάλλον θα λειτουργούσαν διαφωτιστικά ορισμένοι καταγεγραμμένοι διάλογοι από τον δημόσιο χώρο, ενδεικτικοί των οποίων μπορεί να είναι και οι παρακάτω.

Στο λεωφορείο.

«Μη μ’ ακουμπάς! Δε θέλω να μ’ ακουμπάς!»

«Μη μιλάς! Είναι 9 η ώρα το πρωί και θέλω απόλυτη ησυχία.»

«Πάρε το καρότσι και το μωρό σου και πήγαινε με τα πόδια. Δε βλέπεις ότι δεν χωράμε;»

Στον δρόμο.

«Μόλις λεύκανα τους τοίχους και μου τους λέρωσαν ξανά τα τσογλάνια»

«Θέλουμε να βγάλουμε το ψωμί μας μέσα στην κρίση, κι αυτοί κάνουν απεργίες και πορείες και μπλοκάρουν όλο το κέντρο.»

«Ψιτ, κοπελιά; Είσαι για ένα στα γρήγορα;»

«Μη κάθεσαι, κορίτσι μου, μπροστά από τη βιτρίνα μου. Διώχνεις την πελατεία.»

Στο πανεπιστήμιο.
«Θέλω τη σχολή μου ανοιχτή.»

«Θα χρειαστούμε αυτό το σύγγραμμα για την εξεταστική. Τ’ αντίτυπα στη βιβλιοθήκη είναι περιορισμένα. Παρακαλώ, αγοράστε το.»

«Με συγχωρείς, αλλά δεν μπορώ να σου βάλω δεύτερο πιάτο. Οι μερίδες είναι περιορισμένες.»

Στη δουλειά.

«Φυσικά, και δεν θα σταθώ απέναντι στην απεργία σας, αλλά με βάζεις σε δύσκολη θέση.»

«Πέρνα για δοκιμαστικό το Σάββατο. Δεν μπορώ να στο πληρώσω, αλλά θα ξέρεις- τουλάχιστον- άμεσα, αν θα πάρεις τη θέση.»

Σιωπή. Η κηδεία έχει γίνει από καιρό. Σ’ ένα άδειο νεκροταφείο, ξεχασμένο ακόμα και απ’ τον χρόνο, μπορεί να δικαιολογηθεί μια τέτοια σιωπή. Ο ήχος είναι ενοχοποιημένος. Η φωνή έγινε ψίθυρος. Ο ψίθυρος έγινε άναρθρο μουρμούρισμα. Και το μουρμούρισμα έγινε το άηχο ουρλιαχτό μας. «Γιατί χαχανίζετε τόσο δυνατά; Δεν καταλαβαίνετε ότι ενοχλείτε;» Όσοι γέλαγαν, σταμάτησαν κι αυτοί. Η σιγή είναι πλέον καθεστώς. Το καθεστώς του φόβου. Δηλαδή, της βίας.

Λευκό. Είναι «ωραίο» το καθαρό λευκό των τοίχων, το προσεγμένο, χωρίς γραμμές, χωρίς ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας. Είναι «ωραίο» το καθαρό λευκό του παρκέ, που οι διαδρομές μας είναι αόρατες, κλειστές στο αυτοαναφορικό τους σύμπαν, απασχολημένες από το βαυκαλισμό του «εγώ». Όμως, το αγαπημένο, το πεντακάθαρο, το υγιές, το λογικό, το σύνηθες λευκό είναι και πολλά ακόμη. Η Κ. Γώγου θα γράψει: «Άσπρη είναι η αρία φυλή η σιωπή τα λευκά κελιά το ψύχος το χιόνι οι άσπρες μπλούζες των γιατρών τα νεκροσέντονα η ηρωίνη. Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου.» Η απώλεια της φαντασίας, η ενοχοποίηση της, η επικήρυξη κάθε «αποκλίνουσας» συμπεριφοράς ως «αντικοινωνικής», μέσα σ’ αυτή την κοινωνία που θαυμάζει αυτό το λευκό, δεν μπορεί να είναι παρά βία.

Λίγο παραπάνω ειπώθηκε πως βία είναι για τους θιασώτες της συντήρησης κάθε ιστορική κίνηση που βαίνει προς τον επαναπροσδιορισμό της ζωής στις οργανωμένες κοινωνίες. Όμως, αυτή η συντήρηση, που επιζητεί την άρση κάθε κινηματικού εγχειρήματος, κάνει χρήση ορισμένων διακριτών εργαλείων, που λίγο έως πολύ εντοπίζονται και στις παραπάνω στιχομυθίες. Ησυχία, νόμος, τάξη, ιδιοκτησία, δουλε(ί)α, εξουσία,… Αυτοί λοιπόν που κατηγορούνται ως υποκινητές της βίας είναι εκείνοι που θα θέσουν και τις εξής διερωτήσεις: γιατί όχι φωνή έναντι σιωπής; γιατί όχι αυτοπροσδιορισμός έναντι ετεροπροσδιορισμού; γιατί όχι τάξη έναντι αταξίας; γιατί όχι κοινοκτημοσύνη έναντι ιδιοκτησίας;

Και ακόμη, βασικότερα θα ρωτήσουν και «Ποιος τ’ αποφάσισε όλα αυτά, πώς και γιατί;». «Αυτοί» που τ’ αποφάσισαν για το λόγο που τ’ αποφάσισαν το έκαναν με τη βία. Μια βία που συστηματικά καταδείχθηκε ως αναντίρρητη κατάσταση, αλλά που αυτό δεν την αναιρεί σε καμία περίπτωση, ως μέρος της γενεαλογίας όλων των ιστορικών συμφραζομένων.


πηγή: http://redwire.gr/using-k2-main/the-other-side/item/1797-as-milhsoume-gia-via.html

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Λευκά Κελιά : ο συνειδητός σιωπηλός θάνατος του «Χώρου» της Νέλλας Στεφανάτου





















«Πρέπει να καταλήξουμε ότι φυσιολογική συνείδηση, αντίληψη και σκέψη μπορεί να διατηρηθεί μόνο σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον όταν δεν υπάρχει καμιά αλλαγή, επέρχεται στέρηση αισθητήριων αντιδράσεων και η φυσιολογική αντίληψη εξασθενεί..»[1]
     M.D. Vernon

Τα λευκά κελιά αποτελούν τα πιο σύγ­χρο­να και “ε­πι­στη­μο­νι­κά” μέ­σα κα­τα­στο­λής. Κοινή πρόθεση του απομονωτικού εγκλεισμού αποτελεί η αργή αλλά μεθοδική κατάλυση της προσωπικότητας του εγκλείστου, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της μονοπώλησης των αισθήσεων. Επιστημονικές έρευνες με επικεφαλής τον Dr.Stuart Grassian[2] απέδειξαν ότι όσοι  εισέρχονται υγιείς στα λευκά κελιά αναπτύσσουν στην πλειοψηφία τους κάποιου είδους ψυχοπάθεια, ενώ αυτοί που έχουν ήδη κάποιο πρόβλημα ψυχικής διαταραχής, αντιμετωπίζουν μια σταδιακή επιδείνωση της κατάστασής τους. Η ύπαρξη λευκών κελιών έχει χαρακτηριστεί ως σύγχρονο βασανιστήριο από τις διεθνείς οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ
 
Ο απομονωτικός εγκλεισμός εκφράζεται χωρικά με συγκεκριμένους τύπους, έχει αναπτύξει μια δικιά του ιδιαίτερη αρχιτεκτονική η οποία εξελίσσεται και καλύπτει όλες τις κλίμακες του σχεδιασμού, από την πολεοδομική κλίμακα μέχρι το επίπεδο της οικοδομικής λεπτομέρειας.



















Σχεδιασμός 

Ξεκινώντας από τη μεγάλη κλίμακα, αναφέρεται ότι συνήθως οι φυλακές απομονωτικού εγκλεισμού χτίζονται σε πολύ μεγάλη απόσταση από τα αστικά κέντρα και γενικότερα από οποιοδήποτε χτισμένο περιβάλλον. Οι κρατούμενοι θα πρέπει να βρίσκονται αποκλεισμένοι από τους ήχους ,τις φωνές ,τις μυρωδιές  της πόλης με σκοπό να αποκοπούν από την ίδια τη ζωή. Ένας επιπλέον λόγος, για τη χωροταξική αυτή επιλογή είναι και η αναχαίτιση των προσπαθειών υποστήριξης των κρατουμένων από τις οικογένειες τους, αλλά και των δικηγόρων τους.[3]
Ο σχεδιασμός των ειδικών απομονωτικών κελιών ανά τον κόσμο είναι πανομοιότυπος. Πρόκειται  κατά κανόνα για μακρόστενα υπόγεια και ημιυπόγεια  ατομικά κελιά διαστάσεων 2,5Χ 3 μέτρα κατά μέσο όρο. Εξαιτίας του ιδιαίτερα ενοχλητικού για τους κρατούμενους σχήματος, οι κρατούμενοι υποχρεώνονται να βαδίζουν μέσα στο κελί τους μόνο μπρος – πίσω κατά τη μία διεύθυνση, γεγονός που τους δημιουργεί και σωματικά προβλήματα.
Τα  χρώμα μέσα στο κελί είναι πάντα λευκό και η απουσία παραθύρου ή η ύπαρξη μικρών ανοιγμάτων σε τυφλά σημεία, συμβάλλουν στη διακοπή προσλαμβανουσών εικόνων του εξωτερικού περιβάλλοντος από τους κρατουμένους. Οι χώροι υγιεινής βρίσκονται εντός του κελιού για να περιοριστούν οι μετακινήσεις των κρατουμένων. Συνήθως τοποθετούνται σε σημεία ορατά από τον οφθαλμό της πόρτας, δίνοντας τη δυνατότητα στους φύλακες να παρακολουθούν και τις πιο ιδιωτικές στιγμές του κρατούμενου.
Οι διαστάσεις τους, τα έπιπλά τους, ο υπόλοιπος εξοπλισμός τους και τα υλικά που χρησιμοποιούνται, είναι παρόμοια. Κάθε κελί περιέχει ένα κρεβάτι από τσιμέντο, ένα στοιχειώδες τραπέζι γραφείου από τσιμέντο ή μεταλλικό ενσωματωμένο στον τοίχο, ένα συνδυασμό νιπτήρα και τουαλέτας από ανοξείδωτο ατσάλι και ένα ράφι. Το μόνο αντικείμενο που δεν είναι από τσιμέντο ή μέταλλο είναι το στρώμα του κρεβατιού. Η λογική του εξοπλισμού ακολουθεί τη λογική του ελαχίστου.[4]
Σχετικά με τον προαύλιο χώρο, αυτός είναι πλήρως χτισμένος με σχεδόν ανύπαρκτη πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον. Λόγω του μικρού τους μεγέθους, του ελάχιστου εξοπλισμού τους, των τσιμεντένιων πατωμάτων, των ψηλών τσιμεντένιων τοίχων, της απουσίας εξωτερικής θέας, οι χώροι αυτοί προσφέρουν μικρή διαφοροποίηση από τον εγκλεισμό στο κελί. Γι’ αυτό οι περισσότεροι κρατούμενοι στις φυλακές απομόνωσης των ΗΠΑ τους αποκαλούν «μεγεθυμένα κελιά» (oversized cells) ή «σπίτια για σκύλους» (dog runs).
Κατά τη διάρκεια του προαυλισμού ο φυλακισμένος βρίσκεται απόλυτα απομονωμένος, δεν έχει τη δυνατότητα να έρθει σε οποιαδήποτε επαφή με τους συγκρατούμενούς του ή  με το φυσικό περιβάλλον, ενώ σιδερένιες πόρτες σχεδιάζονται σε κάθε άνοιγμα των εσωτερικών διαδρόμων με στόχο τον πλήρη αποκλεισμό των κρατουμένων ακόμα και από την θέαση μιας εσωτερικής εικόνας της φυλακής.
Γενικότερα η  απώλεια της ανθρώπινης σωματικής επαφής θεωρείται ο δυσκολότερος και πιο ματαιωτικός παράγοντας κατά την παραμονή στη φυλακή. Επιπλέον χρησιμοποιούνται μέθοδοι όπως η λογοκρισία, η κατακράτηση, η καθυστέρηση αλληλογραφίας,  ο περιορισμός και η  παρακολούθηση των τηλεφωνημάτων, η ελαχιστοποίηση επισκέψεων οι οποίες μάλιστα πραγματοποιούνται χωρίς φυσική επαφή μεταξύ του κρατούμενου και του επισκέπτη, παρενόχληση και απειλές στους επισκέπτες.



ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΗ ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΝΩΤΙΣΜΟΣ
 
Αισθητηριακή αποστέρηση είναι μια μέθοδος βασανισμού που συνδέεται άμεσα με την απομόνωση και συνιστά ένα στρεσογόνο παράγοντα που μπορεί να πυροδοτήσει την εκδήλωση πολλών συνδρόμων[5]. Αισθητηριακή στέρηση[6] (Sensory deprivation) ονομάζεται η σκόπιμη μείωση ή η απομάκρυνση των ερεθισμάτων σε μία ή περισσότερες από τις αισθήσεις. Απλές συσκευές όπως παρωπίδες ή κουκούλες και ωτοασπίδες μπορούν να διακόψουν την όραση και την ακοή, ενώ οι πιο πολύπλοκες συσκευές μπορούν επίσης να διακόψουν την αίσθηση της όσφρησης, της αφής, της γεύσης.
Η αισθητηριακή στέρηση των τροφίμων στα λευκά κελιά επιτυγχάνεται κατ’ αρχάς με τη δημιουργία ενός συνεχούς μονότονου και ομοιόμορφου σκηνικού και επιπλέον χάρη σ’ ένα διπλό άξονα. Αφενός με τη σταθερή ένταση του τεχνητού φωτισμού, η οποία σβήνει την ύπαρξη των περιγραμμάτων και αφαιρεί την αντίληψη των ωρολογιακών εναλλαγών ως προς το φως και αφετέρου με τη μερική ή ολική κατάργηση των αισθητικών ερεθισμάτων, όπως οι εξωτερικοί θόρυβοι και οι μυρωδιές.
Σύμφωνα με ορισμένες έρευνες, ύστερα από 48 ώρες απομόνωσης των αισθήσεων, ο ασθενής έχει παραισθήσεις και πέφτει σε λήθαργο. Διακατέχεται από έντονο άγχος και σε ορισμένες περιπτώσεις εκδηλώνει διαταραχές του περιεχομένου των σκέψεων, με τη μορφή παραληρήματος.  Συχνά οδηγείται στην κατάθλιψη και την ανάπτυξη άλλων ψυχωτικών διαταραχών και συνδρόμων.[7] Οι παραισθήσεις του ασθενή μειώνονται, όταν αρχίζει να δέχεται ερέθισμα από το περιβάλλον και μπορεί να φτάσει στο σημείο να νιώθει φιλικά προς τους διώκτες του, να τους εμπιστεύεται, επειδή είναι αποκλειστικά εκείνοι, που του μεταφέρουν αυτό το ερέθισμα. Αρχίζει και μεταβιβάζει θετικά συναισθήματα προς αυτούς. Πιστεύει ότι αυτοί τελικά θα τον βοηθήσουν.
Τα συμπτώματα που διαγνώστηκαν από τις έρευνες του Dr.Stuart Grassian, χωρίστηκαν σε τέσσερις κατηγορίες:
 
1.Αλλαγές στην αντιληπτική ικανότητα:
Δυσκολία συγκέντρωσης, δυσκολίες και αποκοπές στην ομιλία και στο σχηματισμό προτάσεων, με αποτέλεσμα να ξεχνιέται το περιεχόμενο του θέματος. Γενική υπερευαισθησία στα εξωτερικά ερεθίσματα. Η πλειοψηφία των κρατούμενων ενοχλείται αφόρητα από το φως, τις οσμές, τους ήχους, τις γεύσεις. Εξοργίζονται από θορύβους, όπως το καζανάκι ή οι σωληνώσεις, δεν μπορούν να αντέξουν τη μυρωδιά από το φαγητό, δεν ανέχονται τη γεύση του νερού. Αντιληπτικές παραμορφώσεις, παραισθήσεις και εξωπραγματικές εμπειρίες (derealization experiences). Οι φυλακισμένοι ακούνε ψιθύρους ή φωνές, χωρίς να μπορούν να επιβεβαιώσουν αν ήταν πραγματικές ή αποκυήματα της φαντασίας τους. «Άκουσα τους φύλακες να μιλάνε. Το είπαν αυτό; Ναι; Όχι; Προσπαθώ να το επιβεβαιώσω (από τον κρατούμενο στο διπλανό κελί). Καμιά φορά ακούει κάτι που εγώ δεν ακούω. Ξέρω ότι κάποιος από τους δυο μας είναι τρελός, αλλά ποιος; Μήπως χάνω τα λογικά μου;» Οι παραισθήσεις είναι διαφόρων ειδών, όπως τοίχοι που αρχίζουν να λειώνουν ή να κυματίζουν ή πράγματα που κινούνται στην άκρη του οπτικού πεδίου του κρατούμενου.
 
2.Συγκινησιακές διαταραχές:
Κυμαινόμενες κρίσεις πανικού, οι οποίες συνοδεύονται από ταχυκαρδία, κόψιμο της αναπνοής, τρέμουλο ή φόβο επικείμενου θανάτου.
 
3.Διαταραχές στη σκέψη:
Εμφάνιση πρωτόγονων φαντασιώσεων. Οι κρατούμενοι έχουν φαντασιώσεις εκδίκησης, βασανισμού και ακρωτηριασμού των δεσμοφυλάκων. Τους είναι αδύνατον να ελέγξουν τις εικόνες εκδίκησης που συνεχώς επανέρχονται. Μανία καταδίωξης, παράνοια. Οι κρατούμενοι ακούνε ανύπαρκτες συζητήσεις για το άτομό τους ή νομίζουν ότι τους έχουν ρίξει φάρμακο στο φαγητό.
 
4.Προβλήματα στον έλεγχο των παρορμήσεων:
Οι κρατούμενοι αδυνατούν να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και έχουν εκρήξεις βίας ή αυτοκαταστροφής. Άλλοι καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους στο κελί, σκίζουν τις φωτογραφίες ή την αλληλογραφία τους και άλλοι κατά τη διάρκεια των κρίσεων αυτοτραυματίζονται ή κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας, χωρίς να έχουν συνείδηση των πράξεών τους.[8]
Το σύστημα απομονωμένων ατομικών κελιών καταστρέφει όλο το νευρολογικό σύστημα των κρατουμένων. Παρατηρούνται κινήσεις εκτός ελέγχου και εξαφανίζονται τα αντανακλαστικά. Επίσης παρατηρείται υπερβολική εφίδρωση, στομαχικός πόνος, χάσιμο βάρους, σπονδυλικοί πόνοι, διαταραχές στο κυκλοφορικό και ανοσοποιητικό σύστημα, διαταραχές στην όραση και στην περίοδο των γυναικών.








ΧΩΡΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
 
Ο σχεδιασμός του χώρου έχει τη δυνατότητα να παρακινήσει ή να αδυνατίσει τη σκέψη, να εντείνει ή να εμποδίσει την ανάρρωση, να ενθαρρύνει ή να παρεμποδίσει την κοινωνική αλληλεπίδραση, να βελτιώσει την πνευματική και ψυχολο­γική υγεία ή να αυξήσει την ανησυχία. Η αποστέρηση των αισθήσεων επιτυγχάνεται με την εξουδετέρωση της μνήμης και την απώλεια της αίσθησης του χώρου και του χρόνου. Στα λευκά κελιά επιτελείται ο σιωπηλός θάνατος της ανθρώπινης ψυχικής υγείας. Η κατάσταση στην οποία περιέρχεται ο κρατούμενος ονομάζεται «εξαναγκασμένη απραξία» (forced idleness).
Εστιάζοντας στην χωρική συγκρότηση και τις επιπτώσεις στη ψυχική και σωματική υγεία των κρατουμένων αναφέρονται τα εξής:
 
Φως
Τα κελιά των σύγχρονων φυλακών απομόνωσης δεν έχουν παράθυρα ή όταν έχουν, αυτά είναι πολύ μικρά, στενά και μη ανοιγόμενα. Όταν το παράθυρο υπάρχει, είτε είναι αδιαφανές, είτε βλέπει σε κάποιο τοίχο, ώστε ο κρατούμενος να μην έχει εικόνα του τι συμβαίνει εκτός της πτέρυγας. Ο ήχος και η θέα,  εμποδίζονται από το παράθυρο. Ο χρήστης παύει να έχει τον έλεγχο του φωτισμού, με αποτέλεσμα να αναπτύσσει συναισθήματα κατωτερότητας, μηδενικής αυτοεκτίμησης,  απραξίας και να κυριεύεται από το άγχος.
 
Φωτισμός
Επιβάλλεται τεχνητός φωτισμός 24 ώρες το 24ωρο. Συνήθως υπάρχουν δύο φώτα στο κελί, διαφορετικής έντασης. Το φως μεγάλης έντασης ελέγχεται είτε από τον κρατούμενο είτε από τη διοίκηση, ανάλογα με τη φυλακή. Όταν κλείνει το πρώτο φως, ανάβει αυτόματα το βοηθητικό φως μικρότερης έντασης, το οποίο επιτρέπει την επιτήρηση ακόμα και τις ώρες που ο κρατούμενος θέλει να κοιμηθεί.[9] Σε πολλές φυλακές το φως αυτό είναι τέτοιας έντασης, που ο κρατούμενος για να κοιμηθεί αναγκάζεται να σκεπάσει το κεφάλι του, κάτι που απαγορεύεται. Έτσι οι φύλακες μπορούν όποτε θέλουν να τον ξυπνάνε με την πρόφαση αυτή, στερώντας από τους κρατούμενους ακόμα και τη δυνατότητα του φυσιολογικού ύπνου.
Οι δύο αυτές χωρικές συνθήκες συνδέονται με την απώλεια προσανατολισμού ημέρας-νύχτας.
 
Χρώμα
Το λευκό χρώμα στα κελιά επηρεάζει δραματικά την όραση των κρατουμένων οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με τη «λευκή» όραση. Λόγω της εξαναγκαστικής οπτικής μονοτονίας και του συνεχούς φωτισμού, η ύπαρξη περιγραμμάτων σβήνει και έτσι σταδιακά χάνεται η αίσθηση του χώρου και του χρόνου.
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη Θεωρία των χρωμάτων, «Το μάτι ούτε θέλει ούτε μπορεί να παραμείνει επί μακρόν σε μία ομοιόμορφη κατάσταση που καθορίζεται σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο.»[10]  Το λευκό χρώμα αντιπροσωπεύει το φως και θέτει το όργανο της όρασης σε κίνηση. Σύμφωνα με τις μεταεικόνες, στις παραμένουσες εικόνες τετράγωνων αντικειμένων, παρατηρείται μία συρρίκνωση των γωνιών, ώστε σταδιακά η εικόνα να θυμίζει μάλλον ένα κύκλο με συνεχώς ελλατούμενο μέγεθος.[11]
Επιπλέον, το μάτι μπορεί να συνταυτιστεί με ένα μεμονωμένο χρώμα μόνο αν εξαναγκαστεί. Κάτι τέτοιο όμως συμβαίνει μόνο στιγμιαία. Κάθε φωτεινό σημείο δε διεγείρει απλώς ένα σημείο πάνω στον αμφιβληστροειδή, αλλά ένα κύκλο γύρω του , έτσι ώστε σε μία φωτεινή επιφάνεια το φως επεκτείνεται πέρα από τα αντικειμενικά όρια αυτής της επιφάνειας. [12]
Παράλληλα το χρώμα βιώνεται ψυχικά και συμβολικά έχοντας τεράστιες επιπτώσεις στην αντίληψη. Έτσι με την εξαναγκαστική οπτική μονοτονία ενδυναμώνονται αισθήματα κατωτερότητας και εξευτελισμός του ψυχικού κόσμου του κρατούμενου.
 
Και οι τρεις παραπάνω χωρικές συνθήκες , η απουσία φυσικού φωτός, η επιβολή έντονου τεχνητού φωτισμού και η εξαναγκαστική οπτική μονοχρωμία σε συνδυασμό με τα ανακλαστικά μεταλλικά αντικείμενα (πόρτες από χάλυβα, κάγκελα, φακοί) συντελούν στην αποστέρηση του ύπνου που αποτελεί έναν από τους πιο στρεσσογόνους παράγοντες για την ανάπτυξη ψυχωσικών συνδρόμων. Από μόνη της, η αποστέρηση ύπνου μπορεί να προκαλέσει ψύχωση σε φυσιολογικά άτομα που δεν έχουν άλλα σωματικά ή συναισθηματικά stress.
 
Ακουστική
Οι άνθρωποι έχουν έντονα την ανάγκη να νιώθουν ότι ελέγχουν το περιβάλλον τους. Ένας χώρος, ο οποίος έχει φασαρία παρουσιάζει δυσκολίες και αποτρέπει τον έλεγχο του περιβάλλοντος. Οι πηγές θορύβου στα λευκά κελιά ανάλογα με τη φυλακή είναι συνήθως μη απαραίτητες, πολυάριθμες και δυνατές (υψηλά επίπεδα dB). Παραδείγματα κοινών πηγών περιλαμβάνουν ηλεκτρο­μηχανολογικές εγκαταστάσεις, συναγερμούς, εξοπλισμό, μεταλλικές κατασκευές.  Ακόμη και η μουσική χρησιμοποιείται αρνητικά καθώς πολλές φορές εξαναγκάζουν τους κρατούμενους να ακούν  μουσική σε υψηλά dB και επιλέγοντας λάθος μουσική. Ωστόσο, ειδική μέριμνα έχει δοθεί στο θέμα του σχεδιασμού των τοίχων με στόχο την απάλειψη της αναμετάδοσης του νοήματος, της πληροφορίας.
Οι κρατούμενοι υπόκεινται στο «λευκό» θόρυβο, δηλαδή σε ένα συνεχή, δυνατό απροσδιόριστο θόρυβο/ βόμβο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αισθητηριακή υπερφόρτωση. Ταυτόχρονα, η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας οδηγεί σε αισθητηριακή αποστέρηση και οι ήχοι που ακούγονται μπορεί να προκαλέσουν άγχος
Αερισμός
Χρησιμοποιούνται θύρες ειδικής τεχνολογίας, – χοντρές και εσωτερικά επενδυμένες με σίδερο, έχοντας ένα μικρό παραθυράκι για σερβίρισμα ύπαρξη συμπαγούς πόρτας αντί για σιδεριά, αφαιρεί κάθε δυνατότητα για φυσικό αερισμό των κελιών. Έτσι ο τεχνητός κλιματισμός είναι απαραίτητος στις πτέρυγες των κελιών, και όπου δεν υπάρχει, οι συνθήκες είναι αφόρητες. Όπου υπάρχει κλιματιστικό το ελέγχει η διεύθυνση, αποκτώντας άλλο ένα όργανο τιμωρίας των φυλακισμένων. [13]
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον επηρεάζεται κάθε αίσθηση. Επίσης εμφανίζονται προβλήματα στις αρθρώσεις από την υποχρεωτική ακινησία και την αδυναμία άσκησης. Τα επισκεπτήρια αν επιτρέπονται,  είναι πάντα μικρής διάρκειας και λαμβάνουν χώρα σε μικρές ατομικές αίθουσες με αλεξίσφαιρο τζάμι ή ατσάλινο πλέγμα. Τέλος, την απομονωτική κόλαση των κρατουμένων ολοκληρώνουν κάμερες παρακολούθησης σε όλα τα σημεία διαβίωσής τους, με στόχο τη αίσθηση της διαρκής έκθεσης στις αρχές.








ΜΙΚΡΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
 «Ο αρχιτέκτων μιας φυλακής, πρέπει να είναι κατά κάποιον τρόπο και φιλόσοφος και ηθικολόγος, έχοντας πάντα στο νου του, ότι συμβάλλει στην βελτίωση μιας κοινωνικής αθλιότητας».
Γ. Τριανταφυλλίδης
Ο ανθρώπινος οργανισμός λειτουργεί σαν κεραία. Από την άλλη, «η αρχιτεκτονική προσεγγίζει, αντιμετωπίζει, επεξεργάζεται, αναδεικνύει, αξιοποιεί, μορφοποιεί και, τελικά, δημιουργεί χωρικότητα. Η διπλή χωρικότητα αναφέρεται στη θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα σε συνειδητή και ασυνείδητη εμπειρία της χωρικότητας.
Η συνειδητή χωρικότητα διέπεται από την αρχή της πραγματικότητας,[…] συγκροτείται με κύριες πτυχές τον συμβατικό  επιχειρησιακό χώρο, τη συνάντηση-συνεύρεση-αλληλεπίδραση προσώπων και πραγμάτων, την πρακτικότητα και την αισθητική.
Η ασυνείδητη χωρικότητα διέπεται από την αρχή της ηδονής, λειτουργεί με όρους πρωτογενούς διαδικασίας και συγκροτείται με κύριες πτυχές τους δυνητικούς χώρους, τις τελεστικές και εικαστικές παραμέτρους, την απεικονιστική παράσταση πραγμάτων, τον αυστηρά προσωπικό, ακοινώνητο μονόλογο, τη μη-συμμεριστή εμπειρία και τη φαντασίωση.»[14] Με άλλα λόγια, η αρχιτεκτονική δημιουργεί το χώρο ο οποίος χαρακτηρίζεται από τη μορφή του (σχήμα, υλικά), τη χρήση του, την ποιότητά του (φως, χρώμα, θερμική και ακουστική άνεση, οσμή) και από τους χρήστες του.
Ωστόσο ο χώρος μας ελέγχει και μας καθορίζει. Ο άνθρωπος δέχεται ισχυρά συναισθήματα από τον χώρο, ο οποίος, τελικά, επηρεάζει την αποδοτικότητα, την ψυχική υγεία και τη σχέση των χρηστών μετα­ξύ τους.
«…ο τρόπος με τον οποίο είναι σχεδιασμένα τα κτίρια και η διακόσμησή τους είναι σημαντικά για την διεύθυνση, το προσωπικό και ομοίως για τους φυλακισμένους. Μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την ατμόσφαιρα μιας φυλακής…»[15]
Woolf, A.
Στην περίπτωση του απομονωτικού εγκλεισμού πραγματώνεται μια πολυδιάστατη προσπάθεια κατακρεούργησης αυτής της διπλής χωρικότητας που μόνο στην παράνοια μπορεί να οδηγήσει. Έρευνες έχουν δείξει ξεκάθαρα ότι η δια­νοητική ικανότητα, ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα είναι άμεσα επηρεασμένα, είτε θετικά είτε αρνητικά, από τα στοιχεία του περιβάλλοντος[16]. Για τη σωστή λειτουργία του βιολογικού μηχανισμού είναι απαραίτητη η ποικιλία των ερεθισμάτων που δέχεται ο ανθρώπινος οργανισμός. Η κατάσταση της συνεχούς μονοτονίας επιφέρει παθολογικές διαταραχές. Αποδεικνύεται ότι η ευεξία και συνεπώς η απόδοση των ανθρώπων συνδέονται στενά με την ποιότητα του αρχιτεκτονικού χώρου. Η ζωή του καθενός αντικατοπτρίζεται στο πε­ρίβλημά του.
Ο άνθρωπος βλέπει στην κατοικία το συναίσθημα της ασφάλειας και της φροντίδας, όπως νιώθει το βρέφος με το μητρικό περιβάλλον. Ο κρατούμενος  λόγω της εκτεταμένης παραμονής του στον δωμάτιο νοσηλείας, οικειοποιείται τον χώρο και του προσδίδει τον ρόλο της κατοικίας. Η σχέση με τους τοίχους οξύνεται. Το επίπεδο ψυχολογικής λειτουργίας ακολουθεί την ποιότητα του περίγυρού της. Αυτό ακριβώς συνέβη σε μία ασθενή κλεισμένη σε έναν θάλαμο ψυχιατρείου, κακοφωτισμένο και βαμμένο καφέ. Η ασθενής πασάλειβε τους τοίχους με τα περιττώματά της, δείχνοντας έτσι τη δυσαρέσκειά της στον χώρο.
Αυτή η μορφή ιδρυματικής κτηνωδίας το μόνο που καταφέρνει είναι να εκμηδενίζει τους κρατούμενους, να αποκλείει την καλυτέρευση και επανένταξή τους και να εξοργίζει την κοινωνία. Ο  σχεδιασμός  πρέπει να βοηθά  στην αναμορφωτική διαδικασία και να προσφέρει ένα ανθρώπινο περιβάλλον για το προσω­πικό και τους κρατούμενους, στη χειρότερη, όμως, θα πρέπει τουλάχιστον να μην κάνει παραπάνω ζημιά[17].
Ο αρχιτέκτονας πρέπει πάντα να σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των χρηστών, κυρίως ενός τέτοιου ιδρύματος.








ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ[18]
 
Τα σύνδρομα μπορεί να είναι αιτιολογικά, παθογενετικά ή μορφολογικά. Με τον όρο «σύνδρομα του εγκλεισμού»  νοείται  ένα σύνολο συμπτωμάτων που εκδηλώνονται από κρατούμενους στο περιβάλλον της φυλακής  και σε άμεση αλληλεπίδραση με αυτό.
 
1)Βραχεία ψυχωσική διαταραχή
Βασικό γνώρισμα της βραχείας ψυχωσικής διαταραχής αποτελεί η ξαφνική έναρξη ενός ψυχωσικού επεισοδίου, με διάρκεια που κυμαίνεται από μια ημέρα έως τριάντα μέρες. Μέτα τη λήξη του επεισοδίου αυτού, το άτομο επανέρχεται στο προηγούμενο επίπεδο λειτουργικότητας. Τα συμπτώματα αυτής της διαταραχής συνιστούν οι παραληρητικές ιδέες, οι ψευδαισθήσεις, ο αποδιοργανωμένος λόγος και η έντονα  αποδιοργανωμένη συμπεριφορά. Το άτομο δείχνει έντονα αναστατωμένο, με σύγχυση και εκδηλώνει ταχεία εναλλαγή συναισθημάτων. Η αιτιολογία της διαταραχής αυτής, στα πλαίσια της φυλακής σχετίζεται με στρες που προκαλείται από εξωτερικούς παράγοντες και με την προσωπικότητα του ατόμου.
 
2)Σύνδρομο Ganser
To σύνδρομο Ganser αποτελεί ένα είδος διαταραχής οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάσχιση ή διάσπαση στις συνήθως συντεθειμένες λειτουργίες της συνείδησης, της μνήμης, της ταυτότητας ή της αντίληψης του περιβάλλοντος, που μπορεί να είναι ξαφνική ή προοδευτική, παροδική ή χρόνια. Βασικό κοινό στοιχείο σε όσα άτομα εμφανίζουν το σύνδρομο Ganser, το οποίο είναι αρκετό για να αποδοθεί αυτή η διάγνωση, αποτελεί η αδυναμία του ατόμου να απαντήσει με ακρίβεια σε εύκολες ερωτήσεις, στις οποίες απαντά κατά προσέγγιση. Πρόκειται για αναστρέψιμη διαταραχή, η οποία εμφανίζεται ως επί το πλείστον σε συνθήκες εγκλεισμού και ειδικότερα , σε σχέση με τους κρατούμενους, σε καθεστώς απομόνωσης. Μετά την επαναφορά σε κανονικά πλαίσια εγκλεισμού, τα συμπτώματα υποχωρούν σταδιακά.
Τα διαγνωστικά κριτήρια για τον καθορισμό του συνδρόμου αυτού είναι:
α)το Vorbeireden
Το Vorbeireden, αφορά την τάση του ατόμου να απαντά κατά προσέγγιση  σε εύκολες ερωτήσεις.
β) συμπτώματα μετατροπής
Τα συμπτώματα μετατροπής περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αναλγησία και το αντίθετο, αισθητηριακές διαταραχές και κινητικές διαταραχές, όπως παράλυση.
γ) θόλωση της συνείδησης
Η θόλωση της συνείδησης αφορά μειωμένα επίπεδα εγρήγορσης του ατόμου. Σχετικές με το κριτήριο αυτό είναι και κάποιας μορφής διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών  όπως,  προβλήματα στον προσανατολισμό του ατόμου, στην συγκέντρωση και τη μνήμη.
δ) ψευδαισθήσεις
 
3)Πυρετός της πύλης
Ο πυρετός της πύλης περιγράφει την ιδιαίτερη ψυχολογική κατάσταση των κρατουμένων εκείνων που πρόκειται να αποφυλακιστούν από το σωφρονιστικό ίδρυμα, ειδικότερα μετά την έκτιση μακρόχρονής ποινής.
Βασικά γνωρίσματα του «πυρετού της πύλης» αποτελούν το άγχος, η ανησυχία και η ευερεθιστότητα, ενώ σε κάποιες περιστάσεις είναι δυνατόν να εκδηλωθούν από κάποιους συμπτώματα υπομανίας, συνήθως παρουσιάζονται ένα μήνα πριν την αποφυλάκιση και παραμένουν έως έξη μήνες. Χαρακτηριστικά σημεία του «πυρετού της πύλης» αποτελούν ο φόβος, ο θυμός, η αδυναμία αντιμετώπισης του παρόντος, η εσωτερική ταραχή και ανησυχία, η ευερεθιστότητα, η σύγχυση ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, η ιδιαίτερη ευφορία, οι έντονοι πονοκέφαλοι, οι γαστρεντερικές παρενοχλήσεις, η αϋπνία κι η ψυχοκινητική διέγερση.Η προσωπικότητα των εγκλείστων , η ποιότητα των σχέσεων που διατήρησαν  κατά την διάρκεια του εγκλεισμού τους και η υποστήριξη που έλαβαν, το επίπεδο των επαγγελματικών τους προσόντων, άλλα και η διάρκεια της ποινής τους παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εκδήλωση και την ένταση του συνδρόμου.
***
 
[1] Gappell, Millicent [1991], “Psychoneuroimmunology”, Marberry, Sarah O., Innovations in Healthcare Design, pp.115, Canada: Wiley
[2] Control Unit Prisons (SHU), Frank Atwood, http://www.geocities.com/CapitolHill/Rotunda/4027/shucontrolunits.htm, 2003, σελ.6
[3] Ιsolation International Platform Against Isolation, Special Issue 1, April 2003, pg13
[4] Τόσο η επιλογή των υλικών, όσο και η μορφή των επίπλων, αποκαλύπτουν τη βασικότερη αρχή σχεδιασμού: «οι φυλακές δέχονται τα πιο καταστροφικά στοιχεία της κοινωνίας, τα οποία κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, έχουν άπειρο χρόνο για να δώσουν διέξοδο στις πιο καταστροφικές τους ορμές. Γι’ αυτό το λόγο οι τοίχοι, τα έπιπλα, ο εξοπλισμός, πρέπει να είναι ουσιαστικά άθραυστα.» Φυσικά, και οι  κρατούμενοι οδηγούνται σε τέτοιου είδους αντιδράσεις, παρατηρείται μια βίαιη και βανδαλική συμπεριφορά προς τον χώρο της φυλακής ως ξέσπασμα για την παραμονή τους εκεί.. Σημαντικό επιπλέον, σε αυτό το σημείο να αναφερθεί εδώ ότι η αρχιτεκτονική, όπως και το ανθρώπινο υποκείμενο, ζουν, αναπνέουν και δρουν μέσα σε μια διπλή χωρικότητα.  Η προσπάθεια εξάυλωσης του χώρου των κρατουμένων επιχειρείται λοιπόν με πολλούς τρόπους . Σε σχέση με τη λογική του ελάχιστου και την αξία του διακόσμου αναφέρεται: «Ο διάκοσμος αντιπροσωπεύει αρχιτεκτονικά αναγκαίο έκδοχο (σύστημα επενδύσεων, προσδιορισμών και στίξης της δομής), που καθιστά το αρχιτεκτόνημα όχι απλά αποτελεσματικό με όρους ανάγκης, αλλά ενδιαφέρον-αποδεκτό-επιθυμητό με όρους φαντασίωσης. Ο διάκοσμος, έστω και στην έσχατα μινιμαλιστική μορφή του, αποτελεί το αναπόφευκτο τεκμήριο της επένδυσης των αναγκών με φαντασιώσεις, του επικαθορισμού των λειτουργιών από την επιθυμία, της εγγραφής του αρχιτεκτονήματος στη διπλή χωρικότητα.»
Ν.Σιδέρης, Η διπλή χωρικότητα, http://siderman.gr/books/architecture/73-διπλι-χωρικότθτα.html
Η αιτία του συνδρόμου Ganser είναι άγνωστη ωστόσο έχει συσχετισθεί ιδιαίτερα με το καθεστώς της απομόνωσης. Η αισθητηριακή αποστέρηση που συνδέεται με την απόμονωση συνιστά ένα στρεσογόνο παράγοντα που μπορεί να πυροδοτήσει την εκδήλωση του συνδρόμου. Το σύνδρομο αυτό εμφανίζεται στους έγκλειστους, σε ασθενείς με εγκεφαλική αιμορραγία κι άτομα που εκδηλώνουν χρόνιες ψυχωσικές διαταραχές. Στους έγκλειστους το σύνδρομο αυτό έχει συσχετισθεί με την περίοδο της προφυλάκισης, την περίοδο αναμονής της δίκης και με το καθεστώς της απομόνωσης, ενώ παράλληλα θεωρείται ότι εκδηλώνεται συχνότερα από άτομα που ανήκουν σε μειονότητες.
[6] http://en.wikipedia.org/wiki/Sensory_deprivation
[7] Ίδετε παράρτημα Σύνδρομα του Εγκλεισμού
[8]  Psychopathological effects of solitary confinement, Stuart Grassian MD, American Journal of Psychiatry, http://www.intd.net/scott/sgrassian_1183.html, 1983, σελ.4-5
[9] «Στην ειδική μονάδα κράτησης της Indiana η λάμπα έντασης 40 Watt βρίσκεται πάνω από την τουαλέτα. Ανάμεσα στις 9:00μμ και τις 5:00πμ την ελέγχει ο κρατούμενος, ενώ την υπόλοιπη ώρα ελέγχεται από τη διεύθυνση και είναι συνήθως ανοικτή. Ακόμα όμως και όταν είναι κλειστή υπάρχει ένα νυχτερινό φως των 7 Watt αναμμένο.» Cold Storage – Supermaximum security confinement in Indiana, Human Rights Watch, http://www.hrw.org/reports/1997/usind/, 1997, σελ.17
[10]Johann Wolfgang von Goethe, ‘’ Θεωρία των Χρωμάτων’’, PRINTA /ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, Αθήνα 2008, σελ.94
[11] Johann Wolfgang von Goethe, ‘’ Θεωρία των Χρωμάτων’’, PRINTA /ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, Αθήνα 2008, σελ.90-91
[12] Οπσελ.88
[13] Στην ειδική μονάδα κράτησης της Indiana «κατά τη διάρκεια της θητείας του διευθυντή Right, το κλιματιστικό ορισμένες φορές ρυθμιζόταν πολύ χαμηλά (στους μηδέν βαθμούς Κελσίου), ως τιμωρητικό μέτρο, αφήνοντας τους κρατούμενους να παγώνουν στα κελιά τους.» Cold Storage – Supermaximum security confinement in Indiana, Human Rights Watch, http://www.hrw.org/reports/1997/usind/, 1997, σελ.19
[14] Ν.Σιδέρης, Η διπλή χωρικότητα, http://siderman.gr/books/architecture/73-διπλι-χωρικότθτα.html
[15] Woolf, A. and Tumim, S. [1991], Prison Disturbannces April 1990
[16] Gappell, Millicent [1991], “Psychoneuroimmunology”, Marberry, Sarah O., Innovations in Healthcare Design, pp.115, Canada: Wiley
[17] Fairweather Leslie [2000], Prison Architecture – policy, design and experience, pp.33
[18] http://kratoumenoi.blogspot.gr/2010/12/blog-post_1961.html
***
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  1. Foucault, Michel [1975], [2011] Επιτήρηση και Τιμωρία, Η Γέννηση της Φυλακής, εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ, Αθήνα
  2. Gappell, Millicent [1991], Psychoneuroimmunology, Marberry, Sarah O., Innovations in Healthcare Design, Canada: Wiley
  3. Goethe, Johann Wolfgang, Θεωρία των Χρωμάτων, PRINTA /ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, Αθήνα 2008
  4. Woolf, A. and Tumim, S. [1991], Prison Disturbannces, April 1990
  5. Fairweather Leslie [2000], Prison Architecture – policy, design and experience, Oxford: Architectural Press.
Ιστότοποι
  1. Σημειώσεις για την Αρχιτεκτονική και την Ψυχανάλυση του Νίκου Σιδέρη http://siderman.gr/books/architecture.html
  2. Control Unit Prisons (SHU), Frank Atwood, http://www.geocities.com/CapitolHill/Rotunda/4027/shucontrolunits.htm, 2003
  3. http://kratoumenoi.blogspot.gr/2010/12/blog-post_1961.html
  4. Psychopathological effects of solitary confinement, Stuart Grassian MD, American Journal of Psychiatry, http://www.intd.net/scott/sgrassian_1183.html, 1983,
  5. Cold Storage – Supermaximum security confinement in Indiana, Human Rights Watch, http://www.hrw.org/reports/1997/usind/, 1997, σελ.19
  6. http://fanthis.blogspot.gr/2012/01/blog-post_1042.html
Περιοδικά
  1.  ISOLATION international Platform Against isolation [2003], Special Issue 1
  2. 2 years of resistance against isolation, SILENT DEATH, TORTURE, TAYAD Komite Nederlands
  3. Ο ΑΓΩΝΑΣ στην Τουρκία και το Κουρδιστάν [2000], τεύχος 21ο, Κύπρος
  4. Ο ΑΓΩΝΑΣ στην Τουρκία και το Κουρδιστάν [2001], τεύχος 22ο, Κύπρος
  Διαλέξεις
  1. Στενού, Μυρτώ, [2010], Η Αρχιτεκτονική ως εργαλείο της πολιτικής του Σωφρονισμού
  2. Βουρεκάς Κώστας, Ελευθεριάδης Χρήστος [2003], Η εξέλιξη της αρχιτεκτονικής των φυλακών απομόνωσης
  3. Αγγελάκη, Μ και Κουρμουλάκη, Α [2008],  Η Αρχιτεκτονική των φυλακών ως μέρος του Σωφρονιστικού Συστήματος