Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

"Είμαστε οι προάγγελοι του χάους." Γιώργος Μακρής: Αφιέρωμα εις μνήμην του ποιητή της Αβύσσου

























Εμείς οι Λίγοι
Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελοί της γης

με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.

Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.

Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας
κι ολούθε μας κυνηγά το δράμα του άπειρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
και σ΄ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι και οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’ αυτόν
τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά και οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

(1950)

Όπως αναφέρει ο συγγραφέας και φίλος του Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του «η ιστορία της αλητείας»  (εκδόσεις Στύγα), ο Γιώργος Μακρής «…γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 από καταπιεστικούς γονείς, μοναχογιός. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός με εξουσιαστικές ροπές, δίκαζε ακόμη και στο σπίτι του. Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που συνέβη όταν ήταν έξι χρονών, ο Γιώργος Μακρής παραμένει χωλός σε όλη του τη ζωή και βαδίζει με δυσκολία… γράφτηκε στην Νομική Αθηνών αλλά δεν φοίτησε ποτέ… μαθαίνει Γαλλικά και Αγγλικά και διαβάζει μετά μανίας όλους τους συγγραφείς της εποχής εκείνης (Σαρτρ κ.λπ.) στην γλώσσα τους. Ζει σχεδόν μόνος από το 1948. Δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και περιφέρει το σαρκίο του από καφενείο σε καφενείο και από στέκι σε στέκι, ξοδεύοντας άσκοπα τα χρήματα της μητέρας του και μετά μένοντας απένταρος για εβδομάδες… Ήταν λιγομίλητος και με πολύ χιούμορ. Πάντα με ένα βιβλίο ή ξένο περιοδικό στο χέρι, αραγμένος στις καρέκλες των ζαχαροπλαστείων ή των καφενείων της πλατείας Κολωνακίου διάβαζε… υπήρξαν περιπτώσεις που την έστηνε σε μια καρέκλα καφενείου και δεν σηκωνόταν ούτε μετά από εικοσιτέσσερις ώρες. Το ίδιο γινόταν στο δωμάτιο που έμενε… Έγραφε κείμενα δικά του, μετέφραζε και αλληλογραφούσε με φίλους και γνωστούς. Τα γραπτά του ακουμπούσαν τις υπαρξιακές φιλοσοφίες της μεταπολεμικής εποχής. Τα ποιήματα του, γιατί κυρίως ποιήματα έγραφε, αντανακλούσαν τις περισσότερες φορές τις ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις.Οι μεταφράσεις πλησίαζαν περισσότερο τις φιλοσοφικές του διαθέσεις. Οι ολοκληρωμένες ήσαν τρεις. Του Άλντους Χάξλεϋ, του Οκτάβιο Παζ και του Ζαν Μιρό….»
Περί θανάτου
Ω! η αρχή και το τέλος του ανθρώπινου σπόρου                                      καταργώντας μέσα μου την έννοια της φυλής                                              και του καιρού (αν εξαιρέσεις τα των ενδυμασιών).                                    Έτσι πεθαίνοντας εγώ με διάφορους τρόπους                                           όταν εκάστοτε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου                                         στην Παλαιστίνη από βαθιά γεράματα όταν                                              ήμουνα ανάμεσα στους πρόδρομους του νέου φωτός                                      στο Βύρτσμπουργκ μεσήλικας αστός                                                       πεθαίνοντας από επιδημία γρίππης                                                   κρατώντας ένα αντίτυπο αγίας γραφής και το κερί μου                                  και στην Κορέα κίτρινος καλλιεργητής ρυζιού                                             από πανούκλα σε φρικτή αποσύνθεση                                                     κουβάλησα τον αέναο τούτο σπόρο μέσα μου                                          όπως ένας καρπός που κλείνει στο κέντρο                                                   το κουκούτσι του.                                                                                  Μα πόσες ποικιλίες θανάτου έχω διαβεί!                                                   Πέθανα άπειρες φορές από ασιτία                                                  μορφάζοντας ξαπλωμένος στο λιθόστρωτο                                         πέφτοντας από τ' άλογο στις εκστρατείες των βασιλιάδων.                          Στην εξιλαστική πυρά της Λισσαβώνας                                                   φορώντας ένα san-benito πένθιμο                                                     εβραίος τεσσαρακονταετής την ηλικία.                                                      Στo στήθος και στο μέτωπό μου                                                                  έχουν ανθίσει πορφυρά λουλούδια του θανάτου                                          όταν εγώ πεταλωτής, δάσκαλος ή και επιπλοποιός                                      πολέμησα για να δοξάσω την πατρίδα μου.                                               Έxω πεθάνει στο Παρίσι από σύφιλη                                                         και στο κανάλι της Αμβέρσας δολοφονημένος.                                             Από δυστύχημα τυχαίο σ' όλες τις γωνιές της γης                                       (ενώ περίεργοι κυττούν απ' τους εξώστες).                                                 Ω! xιλιάδες απρόσωποί μου θάνατοι                                                     θάνατοι του φορέα του ανθρώπινου σπόρου,                                             που κουβαλώ ωσάν μικρόβιο μέσα μου                                                Έντομο ασήμαντο εγώ, είδος ανωφελούς κώνωπος.
Φεβρουάριος 1943




ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΚΡΗ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ "ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ":



Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

"Aγέλαστος Πέτρα" μια ταινία του Φ. Κουτσαφτή (full movie)






Η Αγέλαστος Πέτρα (2000) είναι μία ταινία από τον σκηνοθέτη Φίλιππο Κουτσαφτή. Στην αγέλαστο πέτρα κάθησε η θεά Δήμητρα όταν έψαχνε την Περσεφόνη. Στην Ελευσίνα, την πόλη των αρχαίων Μυστών.

Μια ταινία χωρίς αγγεία, ανασκαφές, αρχαιολόγους, και βρώμικα επαρχιακά δρομάκια. Η κάμερα, για δέκα σχεδόν χρόνια τριγυρνάει στην πόλη και τη γύρω περιοχή.

Τη γη των Ελευσίνιων Μυστηρίων, την πόλη της Δήμητρας και της Περσεφόνης που μετατράπηκε τις τελευταίες δεκαετίες από το τσιμέντο και την μόλυνση σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιβαλλοντικά και κοινωνικά περιοχές της Αθήνας.

Τιμήθηκε με το Πρώτο Bραβείο Tαινίας Tεκμηρίωσης στα Kρατικά Bραβεία Ποιότητας 2000, το Bραβείο καλύτερης ταινίας της Π.E.K.K., και Bραβείο Kοινού Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η ταινία παρακολουθεί τις επιπτώσεις της βιομηχανικής ανάπτυξης στην Ελευσίνα σε ένα διάστημα δέκα ετών. H Eλευσίνα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη, 20 χιλιόμετρα δυτικά της Aθήνας. Mε την πόλη αυτή δέθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια ο αγαπημένος μύθος των αρχαίων, ο μύθος της θεάς Δήμητρας, θεάς της γεωργίας και της ευφορίας της γης, και της κόρης της, Περσεφόνης. Eδώ όπου, σύμφωνα με το μύθο, πρωτοκαλλιεργήθηκαν τα θεία δώρα, τα δημητριακά, αναπτύχθηκαν και οι μεγαλύτερες βιομηχανίες της Eλλάδας, με καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή και το ιερό. Kινηματογραφούμε αυτή την πόλη επί δέκα χρόνια, απ' τη μεριά του προσκυνητή, παρακολουθούμε τα καθημερινά, ταπεινά και μεγαλειώδη; και ανακαλύπτουμε κτερίσματα από το αρχαίο πρόσωπο, εντοιχισμένα στη σύγχρονη ζωή. H Eλευσίνα είναι δυτικά, χώρος ιερός, σημείο και όριο για να δει κανείς τόσο τον κόσμο γύρω του όσο και τον εαυτό του.


Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

"Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.", από το Βυτίο



























Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις;
Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.
Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.
Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.
Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.
Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.
Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.
Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές ντρίπλες.
Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.
Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.
Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.
Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.
Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.
Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα . Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως συνοψίσαμε το όνειρο σε ότι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.
Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.
Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα. Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο – δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει ευχαριστώ σαν τρελός για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.
Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε.

πηγή: http://tovytio.wordpress.com/2012/09/13/now_i_am/

Τρίτη 31 Ιουλίου 2012

"Σίμος, ο αρχηγoς των Ελλήνων Υπαρξιστών / Η underground ιστορία μιας εποχής" από το MediaSoup


Πέρασαν περίπου 13 χρόνια από τότε που συνάντησα τον θρυλικό Σίμο, και όμως η μορφή του δεν φεύγει από το μυαλό μου. Τον έβλεπα για αρκετές μέρες, σε μια ταράτσα που ζούσε στην οδό Ρήγα Παλαμήδου, στου Ψυρρή. Δεν υπήρχε ασανσέρ και έκανα στάσεις για να πάρω ανάσες ανεβαίνοντας όλα εκείνα τα σκαλοπάτια. Τελικά, έφτανα σε μια σιδερένια πόρτα πάντα κλειστή.  Ο Σίμος είχε γράψει πάνω της με κιμωλία ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ. Κουδούνι ήταν ένα ξύλινο καλαπόδι, κρεμασμένο από την πόρτα που το βάραγα με δύναμη ν ακούσει ο Σίμος και να έρθει να μου ανοίξει. Έτσι, βρισκόμουν στην ταράτσα, στον δικό του χώρο, και εκεί ο Σίμος μου διηγιόταν τη ζωή του. Αυτός ήταν ίσως και ο μεγαλύτερος επηρεασμός στη ζωή μου. Ο αρχηγός των ελλήνων υπαρξιστών,  γέρος και ξεχασμένος από όλους, στο λυκόφως του βίου του, είχε βρει έναν επιτέλους ακροατή, εμένα.  Μου μίλησε για όλα,  για την Ιπτάμενη Παράγκα της νιότης του, τους συντρόφους που χάθηκαν, για τα είκοσι χρόνια της περιπλάνησης μετά, το μεγάλο ταξίδι, με δουλειές του ποδαριού και κλίνη το χώμα ή τα παγκάκια. Κατέγραφα με ένα παράξενο πάθος, τα λόγια του, σε χαρτιά, σε μαγνητόφωνο. Έτσι διέσωσα την εικόνα του, τις αναμνήσεις του, τον ήχο της φωνής του. Αυτά όλα, είναι ίσως άχρηστα για μερικούς αλλά για μένα πολύτιμα μνημεία.

Η ΙΠΤΑΜΕΝΗ ΠΑΡΑΓΚΑ

Ο Σίμος, δημιουργεί την εποχή των υπαρξιστών, την εποχή της «ιπτάμενης παράγκας», το πρώτο γνωστό παράδειγμα ανεξάρτητου νεανικού κινήματος στην μεταπολεμική Ελλάδα. Το κίνημα αρχίζει από μικρή παρέα του 1950, αλλά απογειώνεται ξαφνικά το καλοκαίρι του 1953 που αναμφίβολα είναι και το ελληνικό καλοκαίρι της αγάπης.
Οι έλληνες υπαρξιστές εμφανίζουν ένα τρόπο ζωής που αποτελεί εν πολλοίς πρόδρομο των χίπις. Κέντρο δράσης τους, μια ξύλινη παράγκα, 20 μέτρα μήκος και 5 μέτρα φάρδος με πατάρι 5Χ5, στην οδό Σαρρή 29 στου Ψυρρή.Η παράγκα ήταν η κατοικία και ταυτόχρονα το εργαστήριο του Σίμου Τσαπνίδη, όπου το καλοκαίρι κατασκευάζονταν αντίσκηνα και ομπρέλες θαλάσσης και το χειμώνα επιδιορθώνονταν καθίσματα και καλύμματα αυτοκινήτων.

Ήταν ανώγεια, ανέβαινες δύσκολα από την κακιά σκάλα, μια στενή ξύλινη σκάλα, σχεδόν κατακόρυφη. Από καταπακτή έμπαινες στο εσωτερικό, και βρισκόσουν σ’ ένα εξαίσιο σουρεαλιστικό μπέρδεμα:Ραπτομηχανές, έργα γλυπτικής, καθίσματα αυτοκινήτων, σπασμένες καρέκλες και μοτέρ ανακατεμένα με τα κίτρινα και κόκκινα πουλόβερ του Σίμου.  Στην οροφή κρεμασμένα σκεπάρνια, σαμπρέλες, καθίσματα, καραβάκια και ό,τι άλλο μπορούσε να βάλει ο «υπαρξιστικός νους». Στους τοίχους στερεωμένες με πινέζες φωτογραφίες, ποιήματα, ζωγραφιές και συνθήματα γραμμένα με κιμωλία. Ένα από αυτά έλεγε  «Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ!» ένα άλλο «ΑΝ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙΣ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ!».
Μέχρι το τέλος του 1952, οι υπαρξιστές του Ψυρρή είναι μια μικρή παρέα, αλλά στις 24 Ιανουαρίου 1953, κάνουν ένα σουρεαλιστικό πάρτι, που τους κάνει διάσημους. Το πάρτι γίνεται πρωτοσέλιδο θέμα  οι εφημερίδες δημοσιεύουν ρεπορτάζ για τους περίεργους τύπους που χορεύουν μπούγκι και τρώνε γιαούρτι και ρέγκες. Ο δημοσιογράφος Κώστας Αβραμόπουλος γράφει στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ και χαρακτηρίζει την παράγκα «ιπτάμενη», οι υπαρξιστές ενθουσιάζονται και υιοθετούν αμέσως τον χαρακτηρισμό.






Η ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΡΞΙΣΤΩΝ
Αδιαμφισβήτητος αρχηγός των υπαρξιστών είναι ο αγράμματος τσαγκάρης, Σίμος Τσαπνίδης. Υπαρχηγοί και θεωρητικοί της κίνησης αναδεικνύονται  δύο. Ο Μιχάλης Χαλκιαδάκης, με το ψευδώνυμο Χάλκης και ο φοιτητής Κυριάκος Χατζηγεωργίου με το ψευδώνυμο Τζότζος ή Τζο. Αυτοί οι τρεις, αποτελούν την ηγετική ομάδα των υπαρξιστών που  γρήγορα επηρεάζουν χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα.Δεν υπήρχε κοινή υπαρξιστική αμφίεση. Το ντύσιμο, τα μαλλιά και τα μούσια, ακολουθούσαν τη φαντασία και τον αυτοσχεδιασμό του καθένα ξεχωριστά. Έβλεπες αγόρια με καλοχτενισμένα μαλλιά και άλλα αχτένιστα. Μερικοί είχαν μούσι. Ένας από τους υπαρξιστές, ο Αιμίλιος, κυκλοφορούσε μ’ ένα τεράστιο Ναπολεόντειο καπέλο, που μερικές φορές πάνω του έβαζε ένα κουταβάκι. Έχουμε φωτογραφίες του Πιτ Κουτρουμπούση με ημίψηλο και του Σίμου με κοστούμι φτιαγμένο από δεκάδες διαφορετικά κομμάτια ύφασμα. Άλλες κοπέλες φορούσαν τις συνηθισμένες φούστες της εποχής και άλλες στενά κολλητά παντελόνια και μπερέδες. Η διάθεση όμως ήταν κοινή και συνοψιζόταν στο τρίπτυχο ΚΕΦΙ-ΧΑΡΑ-ΖΩΗ.
Συχνά πήγαιναν εκδρομές –μπροστά το τζιπ του Σίμου με την επιγραφή ΤΟ ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙ, μετέφερε μέχρι και δέκα υπαρξιστές και ακολουθούσαν φορτηγά που μετέφεραν τους υπόλοιπους. Απαράβατος όρος για να συμμετάσχει κάποιος στην εκδρομή ήταν να συνοδεύεται από ντάμα- κατά τους υπαρξιστές ντάμα θεωρούνταν και μία…γιαγιά! Έχουν σωθεί μερικά από τα εκδρομικά προγράμματα που φιλοτεχνούσαν και τύπωναν στον πολύγραφο οι δύο νεαροί φίλοι Πιτ Κουτρουμπούσης και Αντώνης Ευθυμιάδης. Στις εκδρομές διοργάνωναν παλαιστικούς και ποδοσφαιρικούς αγώνες, ξιφομαχία, ομιλίες και διαγωνισμούς χορού. Διαγωνίζονταν στην αντοχή, χόρευαν μέχρι εξαντλήσεως, το ζευγάρι που έμενε τελευταίο κέρδιζε μια ρέγκα! Η ρέγκα ήταν το αγαπημένο τους φαγητό και συχνά η τιμητική απονομή για πράξη εξαίρετη. Συμβόλιζε την λαϊκή καταγωγή του κινήματος ενώ άλλες φορές γινόταν το χιουμοριστικό όπλο αντιμετώπισης του καθωσπρεπισμού και κάθε τι που φάνταζε υπερβολικό και πομπώδες.


Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

" ΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΧΑΣΩ? ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ…" , από την Ομάδα Καλλιτεχνών Πλατείας Συντάγματος
































ΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΧΑΣΩ??? ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ…
ΜΕΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ 40 τ.μ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΕΡΜΑΝΣΗ.
ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ, ΠΑΩ ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΓΙΑ ΥΠΝΟ Ή ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ, ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΓΥΡΙΖΩ ΚΑΙ ΧΩΝΟΜΑΙ ΣΤΑ ΣΚΕΠΑΣΜΑΤΑ Ή ΚΑΘΟΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ.
ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΔΥΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΗΡΘΑΝ ΓΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΗΣΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΚΑΤΑΣΤΑΤΑ... ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΤΙ ΦΟΡΟΥΣΑ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ ΜΟΥ.. ΝΤΡΑΠΗΚΑ...

ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΩ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥΣ... ΔΛΔ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ... ΜΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΚΛΕΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΟΤΙ ΧΡΩΣΤΑΩ...

ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΛΕΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, Ή ΝΑ ΒΓΑΙΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΞΩ... ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΕΦΤΑ.... ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΝΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ.. ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΩ ΠΟΤΕ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΗ...
Η ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΗ ΜΟΥ ΜΕ ΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΞΕΦΤΥΛΙΖΕΙ... ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΝΩ ΟΛΑ ΚΑΙ ΣΚΥΒΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΩ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΠΗΓΗ ΕΣΟΔΩΝ....
ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΠΗΓΑ ΣΕ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ... ΜΕ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΤΑΣΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ.... ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΩ ΟΥΤΕ ΤΟ ΣΑΛΙΟ ΜΟΥ.... ΤΙ ΕΙΡΩΝΙΑ ΕΕΕ? ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΦΟΥ ΜΟΝΟ ΛΙΩΜΕΝΕΣ ΤΡΟΦΕΣ ΕΤΡΩΓΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ.... ΠΕΙΝΟΥΣΑ ΟΜΩΣ… ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΕΙΝΑΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ…
Η ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΟΥ... ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΙΑ....
ΛΕΩ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΡΑΓΕ??? ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ???

ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΟΠΩΣ ΖΩ??? ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΓΩ??? ΜΕ ΛΥΠΑΣΑΙ??? ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΖΕΙΣ ΕΤΣΙ .... ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΟΤΙ ΞΕΡΩ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΩ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.... ΕΧΩ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ.. ΕΣΥ??? ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΕΙΣ??? ΝΑ ΚΡΥΩΣΕΙΣ??? ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙΣ??? ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ??? ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ??? ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣ ΤΩΡΑ??? ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΙΣΩΣ.... ΘΑ ΛΥΠΟΘΥΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ... ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ... ΘΑ ΦΟΒΑΣΑΙ.... 




ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΕΤΣΙ??? ΟΧΙ??? ΑΝΤΙΣΤΑΣΟΥ...
...ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ....