Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικοκοινότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικοκοινότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012
Διεθνής Αλληλεγγύη για την Σωτηρία των Ινδιάνων της Βραζιλίας! Υπογράψτε την Διακήρυξη!
Είμαστε μια κοινότητα από 50 άντρες 50 γυναίκες και 70 παιδιά, είμαστε ινδιάνοι και ανήκουμε στην φυλή των Guarani-Kaiowá της όχθης του ποταμού Hovy στην πολιτεία Μato Grosso do Sul.
Γράφουμε αυτό το γράμμα σαν απάντηση στην εντολή εκκένωσης που μας έχει κοινοποιηθεί από το υπουργείο δικαιοσύνης της Βραζιλίας. Θεωρούμε απαράδεκτη μια τέτοια απόφαση από την μεριά της δικαιοσύνης να μην λάβει καθόλου υπ όψιν τα δικαιώματά μας και να θέλει με τη βία να μας διώξει από την γη μας. Αυτήν την απόφαση την θεωρούμε σαν μια απόφαση γενοκτονίας ενάντια σε ένα λαό αυτοχθόνων ινδιάνων. Θέλουμε να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα και στην κυβέρνηση της Βραζιλίας και στη δικαιοσύνη, ότι έχουμε χάσει κάθε ελπίδα να επιβιώσουμε με αξιοπρέπεια και δίχως βία στην δική μας γη και πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε πλέον να βρούμε καταφύγιο στη Βραζιλιάνικη δικαιοσύνη.
Σε ποιόν πλέον θα καταγγέλλουμε τη βία που ασκείτε ενάντια στη ζωή μας ; Για ποια δικαιοσύνη της Βραζιλίας μιλάμε ;
Ήδη 50 μέτρα από το ποτάμι είχαμε νεκρούς από τη φυλή μας επειδή τους ξυλοκόπησαν και τους βασάνισαν οι πληρωμένοι “πιστολέρος” (μπράβοι) των μεγαλοκτηματιών. Ζούμε απομονωμένοι χωρίς βοήθεια από πουθενά και περιτριγυρισμένοι από τους πάνοπλους μπράβους των μεγαλοτσιφλικάδων, παρόλα αυτά έχουμε κατορθώσει να αντισταθούμε τρώγοντας λιγοστό φαγητό μία φορά την ημέρα. Όλα αυτά τα υποφέρουμε και κάνουμε υπομονή προσπαθώντας να πάρουμε πίσω την γη μας που μας την έχουν πάρει με τη βία. Εκεί είναι θαμμένοι όλοι μας οι πρόγονοι, παππούδες, γιαγιάδες.
Εμείς τώρα έχουμε πάρει σαν κοινότητα μια ομόφωνη απόφαση, και ζητάμε από την κυβέρνηση της Βραζιλίας να μας σκοτώσουν όλους εδώ στην όχθη του ποταμού που είμαστε. Εμείς ζητάμε από την κυβέρνηση και την δικαιοσύνη να δώσει εντολή για μαζικές εκτελέσεις και να μας θάψουν όλους εδώ. Ζητάμε μια και καλή να δώσουν εντολή εξαφάνισης της φυλής μας και να στείλουν εκσκαφείς για να ανοίξουν μία μεγάλη τρύπα για να θάψουν όλα μαζί τα σώματά μας. Περιμένουμε αυτή την απόφαση για τον μαζικό θάνατο των Guarani-Kaiowá από τη δικαιοσύνη και να μας θάψουν όλους εδώ.
Σαν ένας λαός ινδιάνων αποφασίσαμε απλά να πεθάνουμε όλοι εδώ. Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή αυτή είναι η τελική μας απόφαση που πάρθηκε ομόφωνα από όλα τα μέλη της κοινότητας έπειτα από την απόφαση της δικαιοσύνης της πολιτείας του Μato Grosso do Sul.
Η κοινότητα των Guarani-Kaiowá του ποταμού Hovy στην πολιτεία Μato Grosso do Sul .
8/10/2012
Η κατάσταση από αυτή τη φυλή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία του ινδιάνικου ζητήματος σε όλο τον κόσμο. Ο λαός αυτός έχει πληθυσμό 43.000 και αφού τους πήραν τα εδάφη τους η κυβέρνηση τους έχει χωρίσει σε 43 ομάδες που συνεχώς τους αλλάζει θέση για να παραχωρήσει και τα τελευταία και τα ελάχιστα μέρη που τους έχουν απομείνει στους κτηματίες. Έχοντας αναλύσει τα δεδομένα από το 2003 μέχρι το 1910 ο αριθμός των φόνων είναι 145 για κάθε 100000 κατοίκους, τη στιγμή που στο Ιράκ είναι 93 φόνοι ανά 100000 κατοίκους. Εκτός από όσους σκοτώνουν οι μπράβοι των μεγαλοκτηματιών για να τους πάρουν τα εδάφη τους, κάθε έξι ημέρες ένας νέος Guarani-Kaiowá αυτοκτονεί.
Καλούμε όλους σας να υπογράψετε σε αυτή την καμπάνια εκφράζοντας άμεσα την Διεθνή Αλληλεγγύη προς τον αγώνα επιβίωσης αυτών των ανθρώπων!
κάνε κλικ εδώ και πρόσθεσε το email σου, το όνομα σου και την χώρα καταγωγής σου στην δεξιά μεριά της σελίδας:
http://www.avaaz.org/po/petition/Salvemos_os_indios_GuaraniKaiowa_URGENTE/?fRZrfbb&pv=1
Ετικέτες
Αλληλεγγύη,
Ανθρωπολογία,
Αντικαπιταλισμός,
Ιθαγενικοί Πληθυσμοί,
Οικοκοινότητες,
Οικολογια,
Περιβάλλον
Τετάρτη 2 Μαΐου 2012
John Holloway: Περί Απόγνωσης και Ελπίδας (για την Παγκόσμια Γενική Απεργία 2012)
Στους απόκληρους του κόσμου, σε όλους εμάς που δεν συμβιβαζόμαστε με την πτώχευση της ανθρωπότητας:
Τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος βλέπει προς δύο
κατευθύνσεις ταυτόχρονα.
Η μια πλευρά κοιτάζει προς έναν σκοτεινό, καταθλιπτικό
κόσμο. Έναν κόσμο με κλειστές πόρτες. Την καταστροφή της ζωής, της δυνατότητας,
της ελπίδας. Είναι η εποχή της λιτότητας. Πρέπει να μάθεις να ζεις με την
πραγματικότητα. Πρέπει να υπακούς εάν θες να επιβιώσεις, να εγκαταλείψεις τα
όνειρά σου. Μην ελπίζεις να ζήσεις κάνοντας ό,τι σου αρέσει. Θα είσαι τυχερός αν
τελικά βρεις μια δουλειά. Ίσως μπορείς να σπουδάσεις αλλά μόνο αν οι γονείς σου
έχουν χρήματα. Αλλά, ακόμα κι έτσι, μη νομίζεις πως θα σπουδάσεις κάτι κριτικό.
Η κριτική έχει τραπεί σε φυγή από τα πανεπιστήμια και καλύτερα. Ποιο είναι το νόημα
της κριτικής όταν όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος ακολουθεί τη μοίρα του; Δεν υπάρχει
εναλλακτική, μόνο η πραγματικότητα του νόμου του χρήματος, οπότε ξέχασε τα
όνειρά σου. Υπάκουσε, δούλεψε σκληρά σε οποιαδήποτε κωλοδουλειά μπορείς να βρεις
ή αλλιώς ζήσε μια ζωή όπου θα ψάχνεις στα σκουπίδια, επειδή δεν θα υπάρχει
κράτος πρόνοιας για να σε προστατεύσει. Κοίτα, κοίτα την Ελλάδα και
παραδειγματίσου! Αυτή είναι η εξαθλίωση που σε περιμένει, αυτό θα σου συμβεί αν
δεν υποκύψεις: είναι η τιμωρία που επιβάλλει αυτό το σχολείο στα άτακτα παιδιά,
σε αυτά που ελπίζουν πάρα πολύ, σε αυτά που θέλουν πάρα πολλά.
Το μάθημα της απόγνωσης το έμαθε πολύ καλά, υπερβολικά καλά,
ο Δημήτρης Χριστούλας, που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας
μόλις πριν από μερικές εβδομάδες. Ένας 77χρονος πρώην φαρμακοποιός, του οποίου η
σύνταξη εκμηδενίστηκε από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από τις
κυβερνήσεις της Ευρώπης, είπε «δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν
αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου».
Αυτό είναι το νόημα της λιτότητας. Αυτό προσπαθούν οι
κυβερνήσεις τις Ευρώπης και του κόσμου να επιβάλλουν στους ανθρώπους, όλες τους
υπηρετούν το χρήμα, είτε μιλούν από φανερές θέσεις εξουσίας, όπως η γερμανική
κυβέρνηση είτε ως απλοί υπάλληλοι του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, όπως ο
Παπαδήμος ή ο Μόντι. Τα μέτρα λιτότητας δεν επιβάλλουν τη φτώχεια, κόβουν τα
φτερά της ελπίδας.
Αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία οδεύει ο κόσμος, αλλά είναι
η μόνη που υπάρχει; Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο; Ο
κόσμος δεν έχει καμιά άλλη πλευρά, κάποια που να βλέπει προς διαφορετική
κατεύθυνση;
Ο θάνατος του Δημήτρη Χριστούλα βλέπει προς δύο κατευθύνσεις:
είναι η απελπισία, αλλά και η άρνηση της αποδοχής της απελπισίας. Στο σημείωμα της
αυτοκτονίας γράφει: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα
πάρουν τα όπλα και στην πλατεία συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς
προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι». Η ελπίδα λάμπει στα βάθη της απελπισίας.
Η βάση αυτής της ελπίδας είναι ένα απλό Όχι. Όχι, δεν θα τα
δεχτούμε. Όχι, δεν θα δεχτούμε αυτό που προσπαθείτε να μας κάνετε. Όχι, δεν θα δεχτούμε
την λιτότητά σας. Όχι, δεν θα δεχτούμε την πειθαρχία του χρήματος, όχι δεν θα
δεχτούμε τη δολοφονία της ελπίδας. Όχι, δεν θα δεχτούμε τις αισχρές ανισότητες
του κόσμου στον οποίο ζούμε, όχι δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία που μας
επιτίθεται μέσα από την καταστροφή μας. Και όχι, δεν θα προτείνουμε εναλλακτικές
πολιτικές. Δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημά σας, επειδή η μόνη λύση στα
προβλήματα του κεφαλαίου είναι η δική μας ήττα, το μέλλον του καπιταλισμού
είναι ο θάνατος της ανθρωπότητας. Ακόμα κι αν το κεφάλαιο επιλύσει αυτή την
κρίση, η επόμενη δεν θα είναι πολύ μακριά, ακόμη πιο καταστροφική. Δεν θα σας υπακούσουμε,
πολιτικοί-τραπεζίτες, επειδή εσείς είσαστε το νεκρό παρελθόν, εμείς είμαστε το
πιθανό μέλλον. Το μόνο πιθανό μέλλον.
Αυτή είναι η ελπίδα μας: είμαστε το μόνο πιθανό μέλλον.
Αλλά το πιθανό μας μέλλον δεν είναι τίποτε άλλο από μια δυνατότητα. Η πραγματοποίησή
του εξαρτάται από τη δική μας ικανότητα να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Πώς αναποδογυρίζουμε τον κόσμο;
Ο Δημήτρης Χριστούλας κάνει λόγο για νέους
ανθρώπους
που
παίρνουν
τα
όπλα
και
κρεμούν
τους
πολιτικούς
από
τους
φανοστάτες.
Η ιδέα γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο
ελκυστική και οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο ξέρουν ότι δεν είναι μια απλή
φαντασίωση: γι’ αυτό στην Ελλάδα φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, γι’ αυτό
σε όλο τον κόσμο δίνουν συνεχώς περισσότερα όπλα και εξουσία στην αστυνομία.
Αλλά, αν και η ιδέα είναι ελκυστική, δεν είναι τα όπλα αυτά με τα οποία
μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο και να δημιουργήσουμε κάτι νέο. Η οργή μας είναι διαφορετικής φύσης.
Οργή και αγάπη. Άρνηση και δημιουργία. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον
οποίο μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο. Η αγάπη συμβαδίζει με την οργή, η
δημιουργία πηγάζει από την άρνηση. Είμαστε η ορμή ενός νέου κόσμου που πιέζει μέσα
από την αηδιαστική αισχρότητα του παλιού. Η ορμή μας δεν είναι η ορμή των όπλων
– τα όπλα είναι ο δικός τους τρόπος και όχι ο δικός μας. Η ορμή μας είναι η ορμή
της άρνησης, της καταπιεσμένης δημιουργίας, της αγανάκτησης. Ποιοι είναι αυτοί οι
άνθρωποι, οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες που νομίζουν ότι μπορούν να μας
μεταχειρίζονται σαν αντικείμενα, που πιστεύουν πως μπορούν να καταστρέφουν τον
κόσμο και να χαμογελούν καθώς το κάνουν; Δεν είναι τίποτε άλλο από υπηρέτες του
χρήματος, αχρείοι και φαύλοι υπερασπιστές ενός ετοιμοθάνατου συστήματος. Πώς τολμούν
να προσπαθούν να μας κλέψουν τις ζωές μας, πώς τολμούν να μας μεταχειρίζονται
έτσι; Αρνούμαστε.
Κραυγάζουμε ένα μαζικό ΟΧΙ που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, αλλά
η άρνησή μας δεν σημαίνει πολλά αν δεν υποστηρίζεται από μια εναλλακτική δημιουργία.
Το Όχι μας στον παλιό κόσμο δεν θα κρατήσει, εκτός κι αν δημιουργήσουμε ένα νέο
κόσμο εδώ και τώρα. Η οργή της άρνησής μας ξεχειλίζει προς νέες δημιουργίες. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει αποτύχει και εμείς
χτίζουμε μια πραγματική δημοκρατία στις πλατείες, στις συναντήσεις και τις διαμαρτυρίες
μας. Το κεφάλαιο αποτυγχάνει να μας παρέχει τα βασικά για τη ζωή και εμείς
διαμορφώνουμε δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης. Το χρήμα καταστρέφει και εμείς λέμε
«Όχι, θα δημιουργήσουμε μια διαφορετική λογική και ένα διαφορετικό τρόπο να
πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον», και έτσι διακηρύττουμε «κανένα σπίτι χωρίς
ρεύμα» και οργανώνουμε την επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος κάθε
φορά που κόβεται. Οι χρεοσυλλέκτες έρχονται για να πάρουν τα σπίτια μας κι εμείς
οργανώνουμε μαζικές διαμαρτυρίες για να τους σταματήσουμε. Οι άνθρωποι πεινάνε κι
εμείς δημιουργούμε κοινοτικούς κήπους. Η δίψα για κέρδος σφαγιάζει την ανθρώπινη
και μη-ανθρώπινη ζωή κι εμείς δημιουργούμε νέες σχέσεις, νέους τρόπους να κάνουμε
τα πράγματα. Το κεφάλαιο μας διώχνει από τους δρόμους και τις πλατείες και εμείς
κάνουμε κατάληψη.
Όλα αυτά είναι ανεπαρκή, είναι όλα πειραματικά, αλλά αυτός
είναι ο δρόμος να βαδίσουμε, αυτή είναι η άλλη πλευρά του τωρινού κόσμου, αυτός
είναι ο νέος κόσμος της αμοιβαίας αναγνώρισης που παλεύει να γεννηθεί. Ίσως να μην
μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε όλο τον κόσμο όπως θα θέλαμε, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε
και τον δημιουργούμε εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και τώρα, δημιουργούμε ρωγμές
στο σύστημα και οι ρωγμές αυτές θα μεγαλώσουν, θα εξαπλωθούν, θα
πολλαπλασιαστούν και θα συγκλίνουν. Δεν θα δεχτούμε το σούρουπο που πέφτει πάνω
στην ανθρωπότητα. Μπορούμε και θα το σταματήσουμε, θα αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Το κείμενο θα
κυκλοφορήσει στις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς στη Φρανκφούρτη και στις ευρωπαϊκές
πορείες διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα λιτότητας 17-19 Μαΐου (Blockupy Frankfurt).
Το πρωτότυπο στα αγγλικά:
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012
Το "Ελπιδοχώρι", μια αυτόνομη Οικοκοινότητα
Σε μια πανέμορφη βουνοπλαγιά, μόλις 150 χιλιόμετρα από την Αθήνα, στην ευλογημένη και ιστορική γη της Αργολίδας, 15 χιλιόμετρα από τις Μυκήνες και 25 από το Ναύπλιο, ξεκινά με σίγουρα και σταθερά βήματα να προβάλλει στον ορίζοντα το Ελπιδοχώρι.
Το Ελπιδοχώρι είναι ένα ονειρεμένο κομμάτι γης, εκτάσεως 31 στρεμμάτων που συνορεύει με ένα δάσος. Διαθέτει σπάνια δασική χλωρίδα όπως είναι τα πέντε τεράστια διατηρητέα πουρνάρια, (χαρακτηρισμένα έτσι από την Τοπική Δασική Υπηρεσία) καθώς και μια πανέμορφη βελανιδιά (500 χρόνων) που είναι ο “φύλακας” του χώρου, αρκετά μεγάλα ελαιόδεντρα, κουμαριές, σκίνα και άπειρα βότανα και μυρωδικά.
Το καλοκαίρι του 2010 ξεκίνησαν οι εργασίες για να γίνει:
•Ένας αυτόνομος ως προς την ενέργεια και τη τροφή πολυχώρος. Θα φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις, εργαστήρια και σεμινάρια ψυχολογικού, πνευματικού, φιλοσοφικού και οικολογικού περιεχομένου. Αυτόνομος γιατί θα διαθέτει δικό του φωτοβολταϊκό καλύπτοντας τις ανάγκες για ενέργεια και βιολογική-βιοδυναμική καλλιέργεια οπωροκηπευτικών καλύπτοντας τις ανάγκες της τροφής . Θα γίνεται συλλογή κάθε σταγόνας νερού και θα διαχειρίζεται τα λύματα του με ιδιαίτερους οικολογικούς τρόπους. Οι άνθρωποι που θα το επισκέπτονται θα φιλοξενούνται σε βιοκλιματικά οικήματα, κατασκευασμένα από αχυρόμπαλες, η κατασκευή των οποίων έχει ήδη αρχίσει, ή από άλλες ξεχασμένες τεχνικές φυσικής δόμησης και θα έχουν πράσινες (φυτεμένες) στέγες.
•Θα μπορούσε να εξελιχθεί σύντομα σε ένα οικολογικό χωριό γιατί κάνοντας τα πιο πάνω, πολύ θα μας αρέσει να κατοικούμε εκεί μόνιμα. Μια μικρή αυτόνομη οικο-κοινότητα λοιπόν που παράγει και καταναλώνει ότι χρειάζονται τα μέλη της, σεβόμενα τη γη, το περιβάλλον, το νου, τη καρδιά και το σώμα.
• Βασικός του στόχος η φιλοξενία παιδιών ειδικά τους μήνες του καλοκαιριού. Ένας χώρος όπου παιδιά 8-14 ετών θα ζουν για μερικές εβδομάδες, μαθαίνοντας όλα εκείνα που το σχολείο δεν καταφέρνει ακόμη να τους μάθει και οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν:
•Το σεβασμό στα στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρα, Φωτιά)
•Την ενθάρρυνση και όχι τον στείρο έπαινο.
•Τη συνεργασία και όχι την αντιπαλότητα και τον αγώνα για δύναμη και υπεροχή.
•Τα συνεργατικά παιχνίδια και όχι τα ανταγωνιστικά.
•Την ορθή διατροφή.
•Την επίλυση της σύγκρουσης μέσα από αμοιβαίες και ισότιμες διαδικασίες.
•Τη συμμετοχή στα κοινά της μικρής κοινωνίας που τα ίδια τα παιδιά θα συνθέτουν (συμμετοχή στις καλλιέργειες ακόμη και στη μεταποίηση των προϊόντων).
•Είναι βέβαιο πως σιγά-σιγά, θα εξελιχτεί σε ένα «καταφύγιο». Γατί τι άλλο εκτός από καταφύγιο μπορεί να είναι, ένας χώρος που αγκαλιάζει τις πραγματικές και όχι φαινομενικές ανάγκες του ανθρώπου, που είναι να ζει κοντά στη φύση ασκώντας το νου, την καρδιά και το σώμα του.
Οι δημιουργοί αυτού του οράματος που είναι πλέον σχέδιο επί χάρτου και η υλοποίησή του έχει ήδη αρχίσει, είναι ανοιχτοί για συνεργασίες και ανταλλαγές με άλλους συνοδοιπόρους εναλλακτικής διαβίωσης και αναζήτησης της Αλήθειας. Μιας αλήθειας που σίγουρα είναι μακριά από τις μεγαλουπόλεις που δημιουργήσαμε με την αγωνία του «έχω» και κοντύτερα στη γαλήνη του «είμαι».
Το καλοκαίρι του 2010 ξεκίνησαν οι εργασίες για να γίνει:
•Ένας αυτόνομος ως προς την ενέργεια και τη τροφή πολυχώρος. Θα φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις, εργαστήρια και σεμινάρια ψυχολογικού, πνευματικού, φιλοσοφικού και οικολογικού περιεχομένου. Αυτόνομος γιατί θα διαθέτει δικό του φωτοβολταϊκό καλύπτοντας τις ανάγκες για ενέργεια και βιολογική-βιοδυναμική καλλιέργεια οπωροκηπευτικών καλύπτοντας τις ανάγκες της τροφής . Θα γίνεται συλλογή κάθε σταγόνας νερού και θα διαχειρίζεται τα λύματα του με ιδιαίτερους οικολογικούς τρόπους. Οι άνθρωποι που θα το επισκέπτονται θα φιλοξενούνται σε βιοκλιματικά οικήματα, κατασκευασμένα από αχυρόμπαλες, η κατασκευή των οποίων έχει ήδη αρχίσει, ή από άλλες ξεχασμένες τεχνικές φυσικής δόμησης και θα έχουν πράσινες (φυτεμένες) στέγες.
•Θα μπορούσε να εξελιχθεί σύντομα σε ένα οικολογικό χωριό γιατί κάνοντας τα πιο πάνω, πολύ θα μας αρέσει να κατοικούμε εκεί μόνιμα. Μια μικρή αυτόνομη οικο-κοινότητα λοιπόν που παράγει και καταναλώνει ότι χρειάζονται τα μέλη της, σεβόμενα τη γη, το περιβάλλον, το νου, τη καρδιά και το σώμα.
• Βασικός του στόχος η φιλοξενία παιδιών ειδικά τους μήνες του καλοκαιριού. Ένας χώρος όπου παιδιά 8-14 ετών θα ζουν για μερικές εβδομάδες, μαθαίνοντας όλα εκείνα που το σχολείο δεν καταφέρνει ακόμη να τους μάθει και οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν:
•Το σεβασμό στα στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρα, Φωτιά)
•Την ενθάρρυνση και όχι τον στείρο έπαινο.
•Τη συνεργασία και όχι την αντιπαλότητα και τον αγώνα για δύναμη και υπεροχή.
•Τα συνεργατικά παιχνίδια και όχι τα ανταγωνιστικά.
•Την ορθή διατροφή.
•Την επίλυση της σύγκρουσης μέσα από αμοιβαίες και ισότιμες διαδικασίες.
•Τη συμμετοχή στα κοινά της μικρής κοινωνίας που τα ίδια τα παιδιά θα συνθέτουν (συμμετοχή στις καλλιέργειες ακόμη και στη μεταποίηση των προϊόντων).
•Είναι βέβαιο πως σιγά-σιγά, θα εξελιχτεί σε ένα «καταφύγιο». Γατί τι άλλο εκτός από καταφύγιο μπορεί να είναι, ένας χώρος που αγκαλιάζει τις πραγματικές και όχι φαινομενικές ανάγκες του ανθρώπου, που είναι να ζει κοντά στη φύση ασκώντας το νου, την καρδιά και το σώμα του.
Οι δημιουργοί αυτού του οράματος που είναι πλέον σχέδιο επί χάρτου και η υλοποίησή του έχει ήδη αρχίσει, είναι ανοιχτοί για συνεργασίες και ανταλλαγές με άλλους συνοδοιπόρους εναλλακτικής διαβίωσης και αναζήτησης της Αλήθειας. Μιας αλήθειας που σίγουρα είναι μακριά από τις μεγαλουπόλεις που δημιουργήσαμε με την αγωνία του «έχω» και κοντύτερα στη γαλήνη του «είμαι».
περισσότερες πληροφορίες
για την Οικοκοινότητα Ελπιδοχώρι:
Δείτε επίσης ένα ντοκυμαντερ της ΕΤ1 (σε 4 μέρη)
για το Ελπιδοχώρι και τους
πρότυπους οικολογικούς, συλλογικούς
για το Ελπιδοχώρι και τους
πρότυπους οικολογικούς, συλλογικούς
και αυτο-οργανωμένους τρόπους ζωής και δόμησης του:
Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011
Τι είναι οικοκοινότητα;
Με τον όρο οικοκοινότητες (ecovillages ή ecomunicipallities) εννοούμε κοινότητες που παρουσιάζουν λόγω της κοινωνικής, οικονομικής και οικολογικής τους οργάνωσης (μεθόδους κατασκευής, λειτουργίας και των δηλωμένων τους στόχων) κάποια σημαντικά διαφοροποιά χαρακτηριστικά από το μέσο όρο των ανθρώπινων κοινοτήτων σε μία ευρύτερη περιοχή προς την κατεύθυνση της βιωσιμότητας.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων κοινοτήτων που έχουν δομηθεί από την αρχή ή αναδομηθεί σε υπάρχουσα υποδομή, και τα οποία διατείνονται ότι λειτουργούν ως ισχυρά εναλλακτικά εργαλεία αειφορικής ανάπτυξης.
Σε πολλές περιπτώσεις η στάση και η φιλοσοφία τέτοιων κοινοτήτων έχει διατυπωθεί ως ο αντίποδας πολλών χαρακτηριστικών μίας σύνθετης πραγματικότητας όπως αυτής της σημερινής μορφής του παγκοσμιοποιημένου πλανήτη και του σύγχρονου καπιταλισμού. Οι κάτοικοι τέτοιων κοινοτήτων έχουν συνειδητές θέσεις σε σχέση με την υπερκατανάλωση αγαθών, τη διατροφική και ενεργειακή αυτονομία, την τοπικότητα και την παγκοσμιότητα, τον σεβασμό και την προστασία του περιβάλλοντος.
Οικοκοινότητες υπάρχουν πολλές σε όλα τα σημεία του πλανήτη, αλλά το κίνημα των οικοκοινοτήτων που αναπτύχθηκε κυρίως στη Βόρειο Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη, πρόσφατα γνωρίζει μία ραγδαία άνθηση κυρίως ως αντίδραση στις διεθνείς πολιτικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές εξελίξεις.
Βάσει του αριθμού τους, τέτοιες προσπάθειες χωρίζονται σε «οικοκοινότητες» (έως 50 άτομα), «οικοχωριά» (50-150 άτομα) και «οικοδήμους» (150-2000+ άτομα).
Η οικοκοινότητα ως μια συνειδητή κοινότητα
Οι οικοκοινότητες είναι - κοινωνικά, οικονομικά και οικολογικά - βιώσιμες συνειδητές κοινότητες. Οι περισσότερες στοχεύουν σε 50-150 κατοίκους γιατί αυτός είναι ο αριθμός που θεωρείται ως μέγιστος για ένα υγιές κοινωνικό δίκτυο, σύμφωνα με τα ευρήματα της κοινωνιολογίας και της ανθρωπολογίας.
Μια οικοκοινότητα συνήθως αποτελείται από άτομα που έχουν επιλέξει να δοκιμάσουν μια εναλλακτική λύση απέναντι στον συγκεντρωτισμό και την κεντρική εξουσία. Κάποιοι άνθρωποι βλέπουν την παγκοσμιοποίηση, τον καταναλωτικό τρόπο ζωής, την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, την αυξανόμενη επέκταση των αστικών κέντρων, τη βιομηχανική γεωργία και κτηνοτροφία καθώς και την υπερεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα ως τάσεις που πρέπει να αλλάξουν για να αποφευχθεί η οικολογική καταστροφή. Βλέπουν τις κοινότητες με μικρό αριθμό κατοίκων και με μικρό οικολογικό αντίκτυπο ως μια εναλλακτική πρόταση. Παρόλα αυτά, πολλές από αυτές τις κοινότητες δεν ασπάζονται κάποιο είδος αναχωρητισμού αλλά συνεργάζονται μεταξύ τους για τη δημιουργία ενός δικού τους δικτύου.
Ο όρος συνειδητή κοινότητα χρησιμοποιήθηκε επίσημα έπειτα από μια συνάντηση το 1948 στις ΗΠΑ ατόμων που ενδιαφέρονταν για την ίδρυση εναλλακτικών κοινοτήτων. Ο όρος «συνειδητή» εκφράζει τη συνειδητή θέληση των ατόμων να βρεθούν μεταξύ τους. Η FIC (Fellowship of Intentional Communities), που γεννήθηκε τότε, διέκρινε τις εξής κατηγορίες συνειδητών κοινοτήτων: οικοδομικοί συνεταιρισμοί, κοινοπραξίες γης (land trusts), κομμούνες, κιμπούτς, άσραμς και κοοπερατίβες σπιτιών.
Το 1991 ο Robert Gilman δημιούργησε έναν νέο όρο που τείνει να γίνει επίσημος: Τις οικοκοινότητες ή οικοχωριά. Έγινε ευρύτερα αποδεκτός ως μία ακόμα κατηγορία συνειδητής κοινότητας. Ο Gilman όρισε ένα οικοχωριό ως έναν οικισμό όπου:
- Το πλήθος των κατοίκων επιτρέπει την υγιή κοινωνική και πολιτική δικτύωση (συνήθως έως 150 άτομα).
- Υπάρχουν όλες οι βασικές και απαραίτητες δομές για να μπορεί να ζήσει κάποιος άνθρωπος.
- Οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι ακίνδυνα ενσωματωμένες στον φυσικό κόσμο.
- Είναι βιώσιμος, δηλαδή συντηρείται από μία υγιή ανθρώπινη ανάπτυξη η οποία μπορεί να συνεχίζεται επιτυχώς στο αόριστο μέλλον, χωρίς επιβλαβείς επιδράσεις στο περιβάλλον.
- Πρέπει να έχει πολλαπλά κέντρα πρωτοβουλιών.
Οι αρχές στις οποίες βασίζονται οι οικοκοινότητες μπορούν να εφαρμοστούν σε αστικό και υπαίθριο περιβάλλον, όπως επίσης και σε «ανεπτυγμένες» όπως και σε «αναπτυσσόμενες» χώρες. Οι υποστηρικτές των οικοκοινοτήτων συνήθως αναζητούν δομική ανεξαρτησία και όσο το δυνατόν λιγότερο εμπόριο έξω από την οικοπεριοχή τους. Οι υπαίθριες οικοκοινότητες βασίζονται συνήθως σε βιολογική καλλιέργεια, μόνιμη καλλιέργεια (permaculture) καθώς και άλλες πρακτικές που λειτουργούν υπέρ του οικοσυστήματος και της βιοποικιλότητας.
Μια οικοκοινότητα βασίζεται συνήθως σε:
- «Πράσινο» κεφάλαιο υποδομής.
- Αυτόνομες κατοικίες για την ελαχιστοποίηση του οικολογικού ίχνους.
- Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
- Μόνιμη καλλιέργεια (permaculture).
- Διάφορες μορφές υποστηρικτικής κοινότητας και κοινοτικών πρακτικών.
- Ο κεντρικός σκοπός πολλών οικοκοινοτήτων είναι να αποτελέσουν παράδειγμα βιώσιμου οικισμού, δηλαδή τα περισσότερα πράγματα που χρειάζονται να παράγονται εκεί επί μονίμου βάσεως.
Η οργάνωση μιας οικοκοινότητας στηρίζεται σε έναν ελάχιστο «κώδικα ηθικής» και το τελικό αποτέλεσμα έχει χαρακτηρισθεί ως οικοαναρχισμός (ή οικολογική αναρχία):
- Αγορά από τα ίδια τα μέλη ώστε να ενισχυθεί η τοπική οικονομία.
- Τοπική παραγωγή και διάθεση του φαγητού.
- Περιορισμός της υπερκατανάλωσης αγαθών.
- Συναινετική λήψη αποφάσεων.
- Σεβασμός της διαφορετικότητας του κάθε ατόμου.
κείμενο : “Eagainst.com – Autonomy against Barbarism” (Αυτονομία ενάντια στη Βαρβαρότητα)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




























