*Η εισήγηση της εκδήλωσης «Συνεργατική &
Αλληλέγγυα Οικονομία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση;» που πραγματοποιήθηκε το
Σάββατο 30/3 στο Αυτόνομο Στέκι.
Το
ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” δεν είναι φυσικά ένα ζήτημα που τέθηκε
αποκλειστικά γύρω από το θέμα της Συνεργατικής ή της Αλληλέγγυας
Οικονομίας, αντίθετα είναι ένα ζήτημα που απασχολεί τα αντικαπιταλιστικά
πολιτικά ρεύματα και τα κοινωνικά κινήματα από την στιγμή που άρχισαν
να αμφισβητούν ριζικά τον καπιταλισμό. Το ζήτημα της “ρήξη ή ενσωμάτωση”
δεν έχει να κάνει με κάποιους “κανόνες” με κάποια “μέτρα και σταθμά”
που πρέπει να πιστοποιηθούν για να τοποθετηθεί ένα κίνημα, ένα κοινωνικό
εγχείρημα, ένας εργατικός αγώνας, ένα ρεύμα ιδεών στην μια ή την άλλη
όχθη. Αν αντιμετωπίσουμε το ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” με έναν στατικό
τρόπο σαν να είναι δύο σαφείς διακριτοί πόλοι, δεν θα μπορέσουμε να
κατανοήσουμε πολλά πράγματα. Πρώτα και κύρια γιατί το κεφάλαιο έχει
δείξει τόσο ισχυρούς μηχανισμούς ενσωμάτωσης όλων των μορφών
αμφισβήτησης του από την μια, και από την άλλη γιατί παρ όλη την
τεράστια ιδεολογική ηγεμονία και τα αστείρευτα μέσα κατασκευής συναινέσεων
αλλά και πειθάρχησης/καταστολής, τα σημεία ρήξης δεν σταματάνε ποτέ να
επανεμφανίζονται και να αμφισβητούν τον καπιταλισμό.
Το
ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” πρέπει να ιδωθεί σαν μια διαρκή κίνηση των
στρατηγικών που επινοούν οι από κάτω απέναντι αλλά και ενάντια στις
επιλογές του κεφαλαίου και ταυτόχρονα των στρατηγικών που συγκροτεί το
κεφάλαιο ώστε να ξανά εγκολπώσει στις δικές του παραγωγικές και
κοινωνικές σχέσεις αφυδατώνοντας το ριζοσπαστικά του χαρακτηριστικά.
Αυτές οι κινήσεις δεν έρχονται κατ’ ανάγκη σε μια μετωπική αντιπαράθεση
με ξεκάθαρα τα μέτωπα της σύγκρουσης αλλά συνήθως αντιπαρατίθενται
διασχίζοντας η μια εγκάρσια την άλλη και προσπαθώντας η μια να διαβρώσει
των σκληρό αξιακό (και άρα ανταγωνιστικό πυρήνα) της άλλης.
Αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” ως διαλεκτική αντίφαση
της κίνησης του κεφαλαίου και της άρνησης του και όχι ως ένα δίπολο
“καταστάσεων” ως τις δύο όχθες του ταξικού ανταγωνισμού.
Και
μόνο η ονοματόδοτηση αυτού για το οποίο θέλουμε να μιλήσουμε σήμερα με
το όνομα “Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία” και όχι ως “Κοινωνική
Οικονομία” έχει ακριβώς να κάνει μ” αυτήν την διαρκή σύγκρουσή για την
νοηματοδότηση αυτών των παραγωγικών/οικονομικών πρακτικών, που εν μέσω
κρίσης συγκροτούν τμήματα των από κάτω. Όχι μόνο ως μορφές οικονομικής
επιβίωσης ή απαντήσεις στην καταστροφική διαδικασία υποτίμησης της
εργασίας και των νέων περιφράξεων των μέσων της κοινωνικής αναπαραγωγής,
αλλά και ως μια προσπάθεια εξεύρεσης εκ νέου του περιεχομένου της
ανθρώπινης δραστηριότητας.
Προφανώς η
Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία δεν μπορεί να έχει από μόνη της
των χαραχτήρα των στρατηγικών που περιγράψαμε παραπάνω. Αντίθετα είναι
αναγκαίο να συναρθρωθεί μια σειρά από άλλες μορφές, περιεχόμενα, δομές,
κινήματα, αντιστάσεις για να ξεπεράσει τον απλό χαραχτήρα των
οικονομικών εγχειρημάτων και να αποτελέσει μέρος της συνολικότερης
κίνησης των από κάτω που έρχεται σε ρήξη με το κεφάλαιο.
Γιατί
όμως η Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία μπορεί να είναι μέρος
αυτής της κίνησης πια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που της επιτρέπουν
να συναρθρώνεται με τις στρατηγικές της ρήξης;
ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:
ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:





















