Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιθαγενικοί Πληθυσμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιθαγενικοί Πληθυσμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2015

John Holloway – Η Κριτική Σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού























Ομιλία του Τζον Χόλογουεϊ στο ζαπατιστικό συνέδριο Η Κριτική Σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού, CIDECI-Unitierra, Σαν Κριστόμπαλ, Τσιάπας, Μεξικό (3-9 Μαΐου 2015)


Είναι τιμή και χαρά να βρίσκομαι εδώ. Νιώθω πως θέλω να χορέψω, αλλά δεν θα το κάνω, θα επικεντρωθώ σε αυτό που μας ζήτησαν. Θα μιλήσω για την κριτική σκέψη και θα εξηγήσω πώς μπορούμε να σκοτώσουμε τη λερναία ύδρα του καπιταλισμού. Γι’ αυτό πρόκειται: μιλάμε για λερναία ύδρα όχι για να νιώσουμε τρόμο, αλλά για να σκεφτούμε πώς θα τη νικήσουμε. Ο μύθος της λερναίας ύδρας είχε ευτυχισμένο τέλος. Αντίστοιχα, κι εμείς πρέπει να φτάσουμε σε ένα αίσιο τέλος. Κριτική σκέψη θεωρώ όχι τη σκέψη της καταστροφής, αλλά εκείνη που ψάχνει την ελπίδα σε έναν κόσμο όπου μοιάζει να μην υπάρχει ελπίδα. Κριτική σκέψη είναι αυτή που ανοίγει το κλειστό και ταρακουνάει το σταθερό. Είναι η προσπάθεια να κατανοήσουμε την καταιγίδα αλλά και κάτι παραπάνω, να καταλάβουμε ότι στο κέντρο της καταιγίδας υπάρχει κάτι που μας ανοίγει δρόμους προς άλλους κόσμους.

Η καταιγίδα έρχεται, ή καλύτερα βρίσκεται ήδη εδώ και συνεχώς δυναμώνει. Έχουμε ένα όνομα για την καταιγίδα που είναι εδώ: Αγιοτσινάπα[1]. Η Αγιοτσινάπα ως φρίκη αλλά και ως σύμβολο πολλών άλλων φρικαλεοτήτων, η Αγιοτσινάπα ως συμπυκνωμένη έκφραση του Δ’ παγκοσμίου πολέμου[2].

Από πού έρχεται η καταιγίδα; Όχι από τους πολιτικούς – αυτοί είναι απλώς οι εκτελεστές της καταιγίδας. Ούτε από τον ιμπεριαλισμό, αφού δεν είναι παράγωγο των κρατών, oύτε καν των πιο ισχυρών. Η καταιγίδα προέρχεται από τη μορφή με την οποία είναι οργανωμένη η κοινωνία. Είναι έκφραση της απόγνωσης, της ευθραυστότητας και της αδυναμίας μιας μορφής κοινωνικής οργάνωσης που ξεπέρασε πλέον την ημερομηνία λήξης της, είναι έκφραση της καπιταλιστικής κρίσης. Το κεφάλαιο είναι από μόνο του μια συνεχής επίθεση. Μας λέει καθημερινά: «Πρέπει να βάλεις σε συγκεκριμένο καλούπι αυτό που κάνεις. Η μόνη έγκυρη δραστηριότητα σε αυτή την κοινωνία είναι αυτή που στηρίζει την εξάπλωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου».

Η επίθεση του κεφαλαίου έχει μια δυναμική. Για να επιβιώσει, πρέπει να υποτάσσει τη δική μας δραστηριότητα στη λογική του κέρδους, κάθε μέρα και πιο εντατικά: «Σήμερα πρέπει να δουλέψεις πιο γρήγορα από χθες, σήμερα πρέπει να σκύψεις το κεφάλι περισσότερο από χθες».

Αυτό ήδη μας δηλώνει την αδυναμία του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο εξαρτάται από εμάς, από το αν θέλουμε ή αν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτό που μας επιβάλλει. Εάν πούμε «Συγνώμη, αλλά σήμερα θα καλλιεργήσω το χωράφι μου» ή «Σήμερα θα παίξω με τα παιδιά μου» ή «Σήμερα θα κάνω κάτι που έχει νόημα για μένα» ή απλώς «Όχι, δεν θα υποκύψουμε», τότε το κεφάλαιο δεν μπορεί να αντλήσει το απαιτούμενο κέρδος, το ποσοστό κέρδους πέφτει και το κεφάλαιο περιέρχεται σε κρίση. Με άλλα λόγια, εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου, η δική μας άρνηση υποταγής, η δική μας αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Εμείς, ως κρίση του κεφαλαίου, ως υποκείμενα αξιοπρέπειας και όχι ως θύματα, είμαστε η ελπίδα που ψάχνει η κριτική σκέψη. Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε την κρίση ενός συστήματος που μας σκοτώνει.

Αυτή η κατάσταση προκαλεί απόγνωση στο κεφάλαιο, το οποίο αναζητά όλες τις πιθανές μεθόδους για να επιβάλει την υποταγή που χρειάζεται: τον αυταρχισμό, τη βία, τις εργασιακές και εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Εισάγει, επίσης, ένα παιχνίδι, μια φαντασία· αν δεν μπορούμε να αντλήσουμε το απαιτούμενο κέρδος, θα προσποιηθούμε ότι υπάρχει, θα φτιάξουμε τη χρηματική αναπαράσταση μιας αξίας που δεν έχει παραχθεί, θα επεκτείνουμε το χρέος για να επιβιώσουμε και, ταυτόχρονα, θα το χρησιμοποιήσουμε ώστε να επιβάλουμε την απαιτούμενη πειθαρχία. Η επέκταση του χρέους είναι επέκταση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και αποτελεί έκφραση της βίαιης αδυναμίας του. Ωστόσο, αυξάνει την αστάθειά του και, επιπλέον, δεν κατορθώνει να επιβάλει την απαιτούμενη πειθαρχία. Οι κίνδυνοι για το κεφάλαιο από την πλασματική επέκταση είναι σαφείς με την κατάρρευση του 2008, ενώ γίνεται όλο και περισσότερο εμφανές ότι η μοναδική διέξοδος για το κεφάλαιο είναι μέσω του αυταρχισμού: όλη η διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος μάς δείχνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα για έναν πιο ήπιο καπιταλισμό, ο μόνος δρόμος για το κεφάλαιο είναι αυτός της λιτότητας και της βίας. Αυτή είναι η καταιγίδα που έρχεται, η καταιγίδα είναι ήδη εδώ.

Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου, εμείς που λέμε «Όχι», εμείς που λέμε «Αρκετά με τον καπιταλισμό!», εμείς που λέμε ότι είναι ώρα να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο, ότι πρέπει να δημιουργήσουμε μια άλλη μορφή ζωής. Το κεφάλαιο εξαρτάται από εμάς, επειδή αν σταματήσουμε να παράγουμε κέρδος (υπεραξία) με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, τότε το κεφάλαιο θα σταματήσει να υπάρχει. Εμείς δημιουργούμε το κεφάλαιο, και αν αυτό βρίσκεται σε κρίση, είναι επειδή δεν παράγουμε το κέρδος που είναι απαραίτητο για την επιβίωσή του. Γι’ αυτόν το λόγο μας επιτίθενται με τόσο βίαιο τρόπο.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση έχουμε, στην πραγματικότητα, δύο επιλογές αγώνα. Μπορούμε να πούμε «Ναι, συμφωνώ, ας συνεχίσουμε να παράγουμε κεφάλαιο και να στηρίζουμε την κεφαλαιοκρατική συσσώρευση, αλλά θέλουμε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους». Αυτή είναι η επιλογή των κυβερνήσεων και των κομμάτων της Αριστεράς: του ΣΥΡΙΖΑ, του Podemos, των κυβερνήσεων στη Βενεζουέλα και τη Βολιβία. Το πρόβλημα είναι ότι, ακόμη κι αν μπορούσαν να βελτιώσουν ορισμένες πτυχές των συνθηκών ζωής, υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα για έναν ηπιότερο καπιταλισμό εξαιτίας της ίδιας της απόγνωσης του κεφαλαίου.

Η άλλη επιλογή είναι να πούμε «Άντε γεια, κεφάλαιο. Φύγε, θα βρούμε άλλους τρόπους να σχετιζόμαστε μεταξύ μας και με μη ανθρώπινες μορφές ζωής, θα βρούμε άλλους τρόπους να ζούμε, που δεν καθορίζονται από το χρήμα και την επιδίωξη του κέρδους αλλά από τις δικές μας συλλογικές αποφάσεις».

Εδώ, σε αυτό το σεμινάριο βρισκόμαστε στο επίκεντρο της δεύτερης επιλογής. Το σημείο συνάντησης ανάμεσα σε Ζαπατίστας, Κούρδους, χιλιάδες κινήματα είναι ότι απωθούμε τον καπιταλισμό προσπαθώντας να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό. Όλες και όλοι λέμε «Φτάνει, κεφάλαιο, η εποχή σου πέρασε, φύγε, δημιουργούμε κάτι καινούργιο». Το εκφράζουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: με το να ανοίγουμε ρωγμές στον τοίχο του κεφαλαίου και να προκαλούμε τη σύγκλισή τους, με το να δημιουργούμε το κοινό, να κομμουνιστικοποιούμε, να είμαστε το κίνημα του πράττειν ενάντια στην εργασία, το κίνημα της αξίας χρήσης ενάντια στην ανταλλακτική αξία, το κίνημα της αξιοπρέπειας ενάντια σε έναν κόσμο βασισμένο στην ταπείνωση. Δεν έχει μεγάλη σημασία με ποιον τρόπο το εκφράζουμε – το σημαντικό είναι ότι δημιουργούμε εδώ και τώρα έναν κόσμο πολλών κόσμων.

Αλλά, έχουμε αρκετή δύναμη; Έχουμε δύναμη ικανή ώστε να πούμε ότι δεν μας ενδιαφέρει η καπιταλιστική επένδυση και η καπιταλιστική απασχόληση; Έχουμε δύναμη να απωθήσουμε εντελώς τη σημερινή μας εξάρτηση από το κεφάλαιο για επιβίωση; Έχουμε τη δύναμη να πούμε το οριστικό αντίο στο κεφάλαιο;

Πιθανώς δεν την έχουμε, για την ώρα. Πολλοί από όσους βρισκόμαστε εδώ παίρνουμε μισθό ή υποτροφία που προέρχεται από τη συσσώρευση του κεφαλαίου ή, αν όχι, θα αρχίσουμε την επόμενη εβδομάδα να ψάχνουμε για καπιταλιστική εργασία. Η άρνησή μας προς το κεφάλαιο είναι μια άρνηση σχιζοφρενική: θέλουμε να πούμε ένα κατηγορηματικό αντίο και δεν μπορούμε ή δυσκολευόμαστε πολύ. Δεν υπάρχει καθαρότητα σε αυτό τον αγώνα. Η πάλη για να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο είναι επίσης μια πάλη ενάντια στη δική μας εξάρτηση από το κεφάλαιο. Είναι, δηλαδή, μια πάλη για να χειραφετήσουμε τις δικές μας δημιουργικές ικανότητες, τη δική μας δύναμη να παράγουμε, τις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις.

Σε αυτή τη θέση βρισκόμαστε, γι’ αυτό ήρθαμε εδώ. Είναι ανάγκη να οργανωθούμε, φυσικά· όχι όμως να δημιουργήσουμε μια οργάνωση με Ο κεφαλαίο, αλλά να οργανωθούμε με πολλαπλούς τρόπους, για να ζήσουμε από τώρα τους κόσμους που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Το πρωί οι εξεγερμένοι υποδιοικητές μας ζήτησαν να παραθέσουμε κάποιες προκλητικές ιδέες. Υποθέτω πως η ομιλία μου μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις θεωρητικές προκλήσεις:
1) Κριτική σκέψη δεν είναι εκείνη που μιλάει για την καταστροφή, αλλά η σκέψη που αναζητά την ελπίδα μέσα στην καταστροφή.
2) Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου και νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό. Όλη η σκέψη σχετικά με την καταιγίδα ξεκινά από αυτό το σημείο.
3) Ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε τη λερναία ύδρα είναι να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο και να ασχοληθούμε με τη δημιουργία άλλων κόσμων, που δεν βασίζονται στο χρήμα και το κέρδος, αλλά στην αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση.
Ακούγεται εύκολο, αλλά ξέρουμε πως δεν είναι. Επομένως, πώς συνεχίζουμε; Πώς προχωράμε; Ρωτώντας, φυσικά. Να ρωτάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να οργανωνόμαστε.

[1] (Σ.τ.Μ.) Πόλη στο Γκερέρο του Μεξικού. Η πορεία διαμαρτυρίας των φοιτητών της παιδαγωγικής σχολής της Αγιοτσινάπα στις 26-09-2015 κατέληξε στη βίαιη καταστολή και εξαφάνιση 43 φοιτητών από τις αστυνομικές δυνάμεις.
[2] (Σ.τ.Μ.) Οι ζαπατίστας έχουν αναφερθεί επανειλημμένα στον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο.

πηγή: http://www.respublica.gr/2015/06/column/holloway/

Κυριακή 26 Απριλίου 2015

Διακινητές μεταναστών: «τέρατα» ή «σωτήρες»; της Ανν Γκάλαχερ























Η παράνομη διακίνηση μεταναστών αποτελεί μια σκληρή και εκμεταλλευτική πρακτική, εντούτοις συχνά είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγει κανείς από τη φτώχεια ή τον πόλεμο. Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος προϋποθέτει μια θεμελιακή επανεξέταση των καθεστώτων μετανάστευσης, περιλαμβανομένης και της πολιτικής για τους πρόσφυγες.

Για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που επιθυμούν ή πρέπει να μεταναστεύσουν, οι επιλογές γίνονται σταδιακά όλο και πιο δύσκολες, επικίνδυνες και ακριβές. Η νόμιμη πρόσβαση στους προορισμούς που προτιμάν αποτελεί πια επιλογή μόνο για τους λίγους προνομιούχους. Οι υπόλοιποι ωθούνται στις ανοιχτές αγκαλιές αυτών που μπορούν να τους βοηθήσουν παρακάμπτοντας τα αυξανόμενα μέτρα ελέγχου και αποτροπής. Η παράνομη διακίνηση μεταναστών (η διασυνοριακή μεταφορά ανθρώπων με αντάλλαγμα το κέρδος) είναι, σύμφωνα με τις σχετικές εκθέσεις, μια από τις γρηγορότερα αναπτυσσόμενες και πιο επικερδείς μορφές οργανωμένου εγκλήματος. Είναι επίσης πολύ ευέλικτη, καθώς ανταποκρίνεται πολύ γρήγορα στις αλλαγές της ζήτησης, των κατασταλτικών και νομοθετικών πιέσεων. Για παράδειγμα, χάρη στην ιδιωτική πρωτοβουλία, και όχι στη δράση των ανθρωπιστικών οργανώσεων, έγινε δυνατή η έξοδος εκατομμυρίων Σύριων από τη χώρα τους τα τελευταία χρόνια.
Πρόσφατες μελέτες δείχνουν πως οι περισσότεροι μετανάστες που φεύγουν μη νόμιμα από τη χώρα τους χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες των παράνομων διακινητών σε κάποιο στάδιο του ταξιδιού τους: τα δυνητικά οφέλη υπερτερούν ξεκάθαρα του κόστους και των κινδύνων. Ειδικά για τους πρόσφυγες, οι παράνομοι διακινητές έχουν συχνά ζωτική σημασία, μια και οι νόμοι απόδοσης ασύλου απαιτούν από αυτούς που ζητούν προστασία να βρίσκονται εκτός της χώρας προέλευσής τους. Οι χώρες στις οποίες οι πρόσφυγες φτάνουν εύκολα είναι συνήθως ακατάλληλες ή απρόθυμες να τους προσφέρουν την προστασία και τη στήριξη που χρειάζονται. Οι παράνομοι διακινητές προσφέρουν στους πελάτες τους τη δυνατότητα να επηρεάσουν προς όφελός τους τις ελάχιστες πιθανότητες που σχεδόν πάντα έχουν ξεκινώντας το ταξίδι τους. Οι υπερασπιστές των προσφύγων το ξέρουν καλά αυτό, κι έτσι η υποστήριξή τους στον πόλεμο κατά της «διευκόλυνσης της παράτυπης μετανάστευσης» είναι πολύ διστακτική. Ο Τζέιμς Σ. Χάθαγουεϊ, ένας από τους κορυφαίους μελετητές του προσφυγικού δικαίου, έχει υποστηρίξει πως «οι παράνομοι διακινητές παίζουν έναν κρίσιμο ρόλο βοηθώντας τους πρόσφυγες να φτάσουν σε κάποιο ασφαλές μέρος». Απόψεις σαν του Χάθαγουεϊ μπορεί να διατυπώνονται σπάνια, αλλά δεν είναι ασυνήθεις.
Όταν κανείς βλέπει τόσο καταφανείς αδικίες σε τόσα μέρη του κόσμου, ίσως να μπει στον πειρασμό να ειδωλοποιήσει αυτούς που προσφέρουν μια έξοδο στους πληττόμενους πληθυσμούς. Αλλά μια τέτοια σκέψη θα ήταν συναισθηματική και αφελής. Ξέρουμε αρκετά πώς δουλεύει η παράνομη διακίνηση, για να συναισθανόμαστε πως δεν πρόκειται για κάποια σύγχρονη ανθρωπιστική επιχείρηση, μια εκδοχή της κινηματογραφικής «Λίστας του Σίντλερ». Πρόκειται, αντίθετα, για μια άθλια και ποταπή δραστηριότητα, με μοναδικό στόχο το χρηματικό κέρδος, ενώ συχνά βάζει σε σοβαρό κίνδυνο την ασφάλεια ή και τη ζωή όσων εμπλέκονται. Καθώς τα διακυβεύματα έχουν αυξηθεί, αναφέρονται ολοένα και συχνότερα περιστατικά βίας και κακοποίησης. Κάθε χρόνο, χιλιάδες μετανάστες πνίγονται προσπαθώντας να διασχίσουν τη Μεσόγειο για την Ευρώπη: παρατημένοι στα ανοιχτά πάνω σε αναξιόπλοα, και συχνά ανεπάνδρωτα σκάφη, παρότι έχουν πληρώσει πανάκριβα για το ταξίδι. Αντίστοιχες ιστορίες αφηγούνται και αυτοί που προσπαθούν να φτάσουν στην Αυστραλία από ενδιάμεσους σταθμούς στην Ινδονησία, όπως κι εκείνοι που προσπαθούν να μπουν στις ΗΠΑ διασχίζοντας το απέραντο και αφιλόξενο νότιο σύνορό τους.
Η «διευκόλυνση» της μετανάστευσης πολύ συχνά μετατρέπεται σε ανήκουστη κακομεταχείριση και εκμετάλλευση. Πολλοί Σομαλοί και Αιθίοπες πρόσφυγες που διακινούνται μέσω του Κέρατος της Αφρικής πέφτουν θύματα σωματικής βίας, σεξουαλικών επιθέσεων, εκβιασμών, εμπορίας ανθρώπων και φυλακίσεων από εθνικές αρχές (goo.gl/MW4zUJ). Σε μια τραγωδία που έχει μείνει ντροπιαστικά εκτός επικαιρότητας, χιλιάδες γυναίκες μετανάστριες από την ίδια περιοχή απλώς εξαφανίστηκαν, πιθανότατα θύματα απαγωγής για εκμετάλλευση (goo.gl/NKd9tC). Η Μεξικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει διατυπώσει τον απίστευτο ισχυρισμό ότι περίπου 20.000 από τους μετανάστες που προσπαθούν να μπουν στις ΗΠΑ απάγονται κάθε χρόνο και ζητούνται λύτρα για την απελευθέρωσή τους (goo.gl/gmVEHO).
Η κοινή γνώμη, ήδη ανήσυχη για την παράτυπη μετανάστευση, μπορεί εύκολα να αποδεχτεί τη δράση ενάντια στους παράνομους διακινητές, καθώς μάλιστα δεν είναι τόσο μια επίθεση στους μετανάστες καθαυτούς όσο σε εκείνους που εκμεταλλεύονται την αδυναμία και την απελπισία τους. Υπογραμμίζοντας τη σύνδεση με το διεθνές οργανωμένο έγκλημα, τα κράτη μπορούν πιο εύκολα να χαρακτηρίσουν την παράνομη διακίνηση μεταναστών απειλή για τη δημόσια τάξη και την εθνική ασφάλεια. Αυτό με τη σειρά του βοηθά στη δικαιολόγηση της αυστηροποίησης των συνοριακών ελέγχων, καθώς και της εντεινόμενης στρατιωτικοποίησης όλων των επόψεών τους.
Παρά την αυξανόμενη ενημέρωση για την κλίμακα και τη σοβαρότητα της εκμετάλλευσης των μεταναστών, η διεθνής αντίδραση στην παράνομη διακίνησή τους είναι μέχρι στιγμής ασυντόνιστη και αντιφατική. Τα μέτρα προστασίας όσων υφίστανται ακραία εκμετάλλευση (π.χ. νόμοι κατά της εμπορίας ανθρώπων) σπάνια εφαρμόζονται όταν τα θύματα είναι παράτυποι μετανάστες. Το Πρωτόκολλο του ΟΗΕ κατά της Παράνομης Διακίνησης Μεταναστώνυποχρεώνει τα κράτη να ποινικοποιούν αυτή τη δραστηριότητα. Ωστόσο, το εργαλείο αυτό ελάχιστα συνεισφέρει στη διάλυση της γενικευμένης πεποίθησης ότι η παράνομη διακίνηση είναι έγκλημα κατά του κράτους, και ότι οι παράτυποι μετανάστες είναι συνένοχοι στην ίδια τους την κακοτυχία, και όχι θύματα που δικαιούνται προστασία και στήριξη. Πολλά κράτη έχουν, ούτως ή άλλως, απορρίψει τη σχετικά μετριοπαθή προσέγγιση του Πρωτοκόλλου του ΟΗΕ. Και αγνοούν το γράμμα και το πνεύμα των διεθνών τους δεσμεύσεων, κλείνοντας μυστικές συμφωνίες και νομικά αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις που στοχεύουν στην απώθηση των διακινητών και την αποτροπή των μεταναστών από τη χρήση των υπηρεσιών τους.
Οπότε, τι μπορεί να γίνει; Δυστυχώς, όχι πολλά. Ο αριθμός των ανθρώπων που επιθυμούν –ή αναγκάζονται– να μετακινηθούν δεν δείχνει να μειώνεται· αντίθετα, πιθανότατα, θα αυξηθεί. Ακόμα και τα κράτη με τις καλύτερες προθέσεις θα αποδειχθούν ανίκανα να απορροφήσουν αυτές τις ροές χωρίς τεράστιο κόστος και σημαντική κοινωνική και πολιτική αναταραχή. Απούσης μιας γνήσιας συνεργασίας βασισμένης στην εμπιστοσύνη και σε μια αίσθηση μοιρασμένης ευθύνης, τα κίνητρα για κάποια αλλαγή είναι ελάχιστα: το κράτος που θα δείξει μεγαλύτερη προθυμία, για παράδειγμα διασώζοντας μετανάστες που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα, θα επωμισθεί αναπόφευκτα δυσανάλογο φορτίο.
Η παράτυπη, διευκολυνόμενη μετανάστευση είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα αυτού που αποκαλείται «ανεπίλυτο πρόβλημα»: πρόβλημα που ανθίσταται στην επίλυσή του, συνήθως γιατί είναι μεταβλητό και ασαφές, και γιατί αποτελεί σύμπτωμα άλλων παραγόντων που με τη σειρά τους ανθίστανται στην αλλαγή. Στο περίπτωσή μας, αυτοί οι παράγοντες είναι, μεταξύ άλλων, αυτή καθαυτή η ύπαρξη των κρατών, οι μεγάλες ανισότητες μεταξύ τους, οι στρεβλώσεις της αγοράς που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και αγαθών αλλά όχι και εργαζομένων, καθώς και ένα δυσλειτουργικό και στρεβλά εφαρμοζόμενο καθεστώς ασύλου που επιβραβεύει μονάχα όσους μετακινούνται. Η προκύπτουσα κατεύθυνση των πραγμάτων είναι στην ουσία απρόσβλητη σε οποιαδήποτε αντίδραση εκτός από την πιο δρακόντεια: η παράτυπη μετανάστευση μπορεί πιθανώς να επιβραδυνθεί μόνο μέσω της ανελέητης εκδήλωσης τεράστιας δύναμης και της παραβίασης των ατομικών δικαιωμάτων σε κλίμακα ασυνήθιστη και άβολη για τις σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποιος θα υποχωρήσει πρώτος στον σκληρό πόλεμο ανάμεσα στους μετανάστες και τους διακινητές τους απ’ τη μια, και τις χώρες-προτιμώμενους προορισμούς απ’ την άλλη. Πιθανότατα ο πόλεμος θα συνεχιστεί χωρίς ξεκάθαρους νικητές και ηττημένους, πάντως οι μετανάστες και η αφοσίωσή μας στα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια θα έχουν υποστεί σίγουρα τα σοβαρότερα πλήγματα.
Παρότι αποδεχόμαστε το αναπόφευκτο της παράτυπης μετανάστευσης, και άρα ότι η παράνομη διακίνηση μεταναστών δεν μπορεί να δαμαστεί, είναι αναγκαίο να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους απόδρασης από το τωρινό αδιέξοδο – ή, τουλάχιστον, εντοπισμού των μικρών ανοιγμάτων που ίσως αποτελούν τις απαρχές μιας αληθινής αλλαγής. Για παράδειγμα, πρέπει να απαιτήσουμε μεγαλύτερη διαφάνεια από τις κυβερνήσεις που εμπλέκονται σε δράσεις εναντίον της διακίνησης μεταναστών. Η τωρινή ατμόσφαιρα μυστικότητας (που τυπικά δικαιολογείται με όρους που θα ταίριαζαν περισσότερο σε αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις) είναι επικίνδυνη, αδικαιολόγητη και ανελεύθερη. Επίσης, πολλά περισσότερα θα μπορούσε και θα έπρεπε να γίνουν στο ευρύτερο ζήτημα των δικαιωμάτων των μεταναστών. Τα κράτη που καρπώνονται τα ανυπολόγιστα οφέλη του χαμηλού εργατικού κόστους των μεταναστών, τα οποία παράγουν τη ζήτηση στην οποία αυτοί απαντούν, δεν θα έπρεπε να τα συγχωρούμε τόσο εύκολα όταν υπερασπίζουν και συντηρούν ένα σύστημα που στερεί από τους μετανάστες ακόμα και την πιο στοιχειώδη νομική και κοινωνική προστασία.
μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου 


Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2015

Διεθνής Εκστρατεία ενάντια στην Μαροκινή κατοχή του λαού της Δυτικής Σαχάρα

 




























Η Δυτική Σαχάρα ήταν αποικία της Ισπανίας.

Όταν όλες οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις απελευθέρωσαν τις Αφρικανικές χώρες που είχαν καταλάβει για να τις "εκπολιτίσουν", η Ισπανία δεν ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία παράδοσης της διοίκησης στους ντόπιους, αλλά άφησε ένα καθεστώς μπάχαλο.
Το Μαρόκο εκμεταλλεύτηκε την περίσταση, εισέβαλε με στρατό, κατέλαβε τη χώρα, εγκατέστησε εποίκους.
Όσοι πρόλαβαν έφυγαν κυνηγημένοι στην έρημο και ζουν τα τελευταία 40 χρόνια σε προσφυγικούς καταυλισμούς, στη μέση του πουθενά, σε Αλγερινό έδαφος, βασισμένοι αποκλειστικά σε ανθρωπιστική βοήθεια.
Όσοι ξέμειναν, έχουν το Μαροκινό ζυγό στο σβέρκο τους, με όλα τα δεινά που ισχύουν σ'αυτές τις περιπτώσεις.
Ανάμεσα στους δυο πληθυσμούς, πρόσφυγες και κατεχόμενους, το Μαρόκο έχτισε μια σειρά από τείχη (άμμος, πέτρα, νάρκες), κόβοντας όση πίτα μπορούσε κάθε φορά.
Σήμερα έχει καταλάβει περίπου το 75% του εδάφους.
Γιατί;;? Γιατί το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας είναι μέσα στους πέντε πρώτους παραγωγούς φωσφόρου στον πλανήτη και οι ακτές του Ατλαντικού σε εκείνο το σημείο, από τα πλουσιότερα σε ψάρια νερά της γης.
Χώρια ο τουρισμός, η γεωργία κτλ κτλ.
Αυτή είναι με πέντε λέξεις η Δυτική Σαχάρα.

Αν και ελάχιστα γνωστή, έχει αρκετούς φίλους σε όλο τον κόσμο, κυρίως λόγω της μετανάστευσης των παιδιών της, των Σαχραουί, που μιλάνε για την ξεχασμένη πατρίδα τους όπου βρεθούν κι όπου σταθούν.
Στην Ελλάδα, μετριόμαστε στα δάχτυλα του ενός χεριού.
(φωτο /σχολιο : Βούλα Μαραγκού )
-------------------------------

Η Δυτική Σαχάρα (αραβικά: الصحراء الغربية, μεταγραφή: al-Ṣaḥrā' al-Gharbīyah, Ισπανικά: Sahara Occidental) είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, αποτελούμενη κυρίως από έρημο.


Είναι μια περιοχή της βορειοδυτικής Αφρικής που συνορεύει με το Μαρόκο βόρεια, την Αλγερία βορειοανατολικά, την Μαυριτανία ανατολικά και νότια και τον Ατλαντικό Ωκεανό δυτικά. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Λααγιούν, όπου ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού. Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα, αλλά και τα ισπανικά χρησιμοποιούνται ευρέως ως δεύτερη γλώσσα. Τα εδάφη αυτά, που ήταν ισπανική αποικία, διεκδικούνται μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο, το οποίο κήρυξε την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας ανακηρύσσοντας την Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας (αραβικά: الجمهورية العربية, μεταγραφή: Al-Jumhūrīyya al-`Arabīyya aṣ-Ṣaḥrāwīyya ad-Dīmuqrātīyya).

Η Δυτική Σαχάρα είναι η πρώην ισπανική αποικία της Ισπανικής Σαχάρας.
Η Ισπανία εγκατέλειψε την περιοχή το 1975-1976.
Με την αποχώρηση των Ισπανών ο ΟΗΕ πρότεινε το διαχωρισμό της περιοχής σε τρία τμήματα και την παραχώρηση εδαφών στο Μαρόκο, την Αλγερία και τη Μαυριτανία.
Στις 27 Φεβρουαρίου του 1976, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την περιοχή ως ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας. Οι τρεις χώρες αρνήθηκαν και παραιτήθηκαν του δικαιώματος, με αποτέλεσμα να προταθεί από τον ΟΗΕ η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Η δημοκρατία αναγνωρίζεται σήμερα από 49 χώρες και είναι πλήρες μέλος της Αφρικανικής Ένωσης. Η Ελλάδα δεν την έχει αναγνωρίσει. Το 1991 ανακαλύφθηκαν μεγάλα κοιτάσματα φωσφόρου κοντά στα σύνορα με το Μαρόκο.
Το Μαρόκο κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας (δυτικό τμήμα) και έως και σήμερα το κατέχει και το διεκδικεί. Από το 1991 ισχύει εκεχειρία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ που προσπαθεί να διοργανώσει δημοψήφισμα για το τελικό καθεστώς της περιοχής.
-Πολιτικό καθεστώς
Το νομικό καθεστώς και το θέμα της κυριαρχίας της Δυτικής Σαχάρας δεν έχει επιλυθεί.
Το έδαφος διεκδικείται από το Μαρόκο και το Μέτωπο Πολισάριο, τα μέλη του οποίου επίσημα το 1976 σχημάτισαν κυβέρνηση σε εξορία, την Κυβέρνηση της Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Μοχάμετ Αμπντελαζίζ.
Το έδαφος μοιράστηκε ανάμεσα στο Μαρόκο και στη Μαυριτανία τον Απρίλιο του 1976, με το Μαρόκο να αποκτά τα δύο τρίτα.
Έπειτα από πίεση από πλευράς των ανταρτών Πολισάριο, η Μαυριτανία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις της στην περιοχή τον Αύγουστο του 1979.
Το Μαρόκο εισέβαλε στη ζώνη αυτή και έκτοτε έχει τον έλεγχο.
Η εξόριστη κυβέρνηση του Πολισάριο διαθέτει έδρα στην Αφρικανική Ένωση- είναι μέλος του Οργανισμού από το 1984.
Η δραστηριότητα των ανταρτών συνεχίστηκε σποραδικά ως την εκεχειρία που επιτεύχθηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και εφαρμόστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 με το Ψήφισμα 690 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στην περιοχή εστάλη η Αποστολή του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος στη Δυτική Σαχάρα, γνωστότερη με τα αρχικά MINURSO.
Η Ελλάδα συμμετέχει στην εν λόγω αποστολή του ΟΗΕ από ιδρύσεώς της, με έναν στρατιωτικό παρατηρητή.

Διεθνείς σχέσεις
Χάρτης των διεθνών σχέσεων της Δυτικής Σαχάρας.
Σήμερα, συνολικά 34 κράτη έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τη Δυτική Σαχάρα. Το Σουδάν έγινε το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την κυριαρχία του Μαρόκου επί της Δυτικής Σαχάρας στις 27 Δεκεμβρίου του 2005[4]

Αναγνώριση
Η Δυτική Σαχάρα έχει αναγνωριστεί σήμερα από συνολικά 84 κράτη μέλη του ΟΗΕ και την Νότια Οσετία. Εκ των κρατών μελών του ΟΗΕ, τα 39 απέσυραν την αναγνώριση.
=======================
 

http://www.avgi.gr/…/dutiki-saxara-diamaxi-gia-ton-plouto-t…

Δυτική Σαχάρα: Διαμάχη για τον πλούτο της περιοχής
19.04.2014

Οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στους "πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς των μη αυτόνομων εδαφών" να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους δεν έχουν οριστεί

Το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας διαπλέκεται όλο και περισσότερο με τη διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης του Μαρόκου.
Στις αρχές του μήνα, το Μαρόκο απαγόρευσε την έλευση αντιπροσωπείας αριστερών ευρωβουλευτών στη Δυτική Σαχάρα. Η στάση του Μαρόκου οφείλεται στο γεγονός ότι τα εδάφη που το Ραμπάτ αποκαλεί "νότιες επαρχίες" συνεισφέρουν σε μεγάλο βαθμό στα έσοδα του βασιλείου από εξαγωγές.
Οι οπαδοί της ανεξαρτησίας της περιοχής αμφισβητούν τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των εδαφών τους.

Του ειδικού απεσταλμένου μας Olivier Quarante*

Στον βασικό οδικό άξονα που συνδέει τη μεγάλη πόλη του βόρειου τμήματος της Δυτικής Σαχάρας, το Ελ-Αγιούν,1 με την Ντάκλα, που βρίσκεται περίπου πεντακόσια χιλιόμετρα νοτιότερα, τα φορτηγά που μεταφέρουν χταπόδια και άσπρα ψάρια είναι αμέτρητα.
Η συνολική ακτογραμμή της περιοχής φτάνει τα 1.200 χιλιόμετρα και τα νερά της είναι ανάμεσα στα πιο πλούσια του κόσμου σε αλιεύματα. Σύμφωνα με έκθεση του Οικονομικού, Κοινωνικού και Περιβαλλοντικού Συμβουλίου (CESE) του Μαρόκου,2 ο κλάδος της αλιείας αντιστοιχεί σε 74.000 θέσεις εργασίας,3 στις οποίες θα πρέπει να προστεθεί και σημαντική μη δηλωμένη δραστηριότητα.
Η αλιεία των "νότιων επαρχιών" -όπως ονομάζεται επίσημα στο Μαρόκο η Δυτική Σαχάρα-, η οποία αντιστοιχεί στο 17% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) της περιοχής, στο 31% των τοπικών θέσεων εργασίας και στο 78% της αλιευτικής παραγωγής ολόκληρου του Μαρόκου, παράγει τεράστιο πλούτο.

Το Βασίλειο του Μαρόκου άρχισε να ιδιοποιείται τον πλούτο της περιοχής το 1975, όταν προσάρτησε αυτά τα εδάφη, που θεωρούνται "μη αυτόνομα" -δηλαδή που δεν έχουν απο-αποικιοποιηθεί ή που οι κάτοικοί τους δεν έχουν ακόμη αναλάβει πλήρως τη διοίκηση- σύμφωνα με την απόφαση 2072 της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το 1965.

Στον μοναδικό και επικίνδυνο αυτό δρόμο, συναντά κανείς και άλλα φορτηγά, τα οποία μπορεί να μεταφέρουν ντομάτες, αγγούρια και πεπόνια που παράγονται κοντά στην Ντάκλα.
Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Western Sahara Resource Watch, στα περίχωρα της πόλης αριθμούνται έντεκα μεγάλες γεωργικές εγκαταστάσεις, μεταξύ τους και οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Tawarta.
Ένα θερμοκήπιο εκτείνεται ακριβώς δίπλα στον δρόμο για τουλάχιστον πεντακόσια μέτρα. Στο αγρόκτημα αυτό, παράγονται ντοματάκια, που διατίθενται στο εμπόριο με την ονομασία "Αστέρι του Νότου", σήμα που ανήκει στη γαλλική εταιρεία Idyl.

Έχοντας την αδικαιολόγητη επιγραφή "προέλευση Μαρόκο", τα προϊόντα αυτά, που καλλιεργούνταν σε έκταση σχεδόν 600 εκταρίων το 2008,4 εξάγονται, στη συνέχεια, στην Ευρώπη μέσω του Αγκαντίρ, πόλης που βρίσκεται χίλια διακόσια χιλιόμετρα μακριά.

Το CESE θεωρεί τη δραστηριότητα "υψηλής προστιθέμενης αξίας". Το σχέδιο "πράσινο Μαρόκο" προέβλεπε για τη Δυτική Σαχάρα την αύξηση της παραγωγής οπωροκηπευτικών από 36.000 τόνους, το 2008, σε 80.000 τόνους, το 2013, για να φτάσει τους 160.000 τόνους το 2020, σε μια έκταση δύο χιλιάδων εκταρίων. Το σύνολο της παραγωγής αυτής προγραμματίζεται να διοχετευθεί στο εξωτερικό. Την ίδια περίοδο, ο αριθμός των εργαζομένων, γύρω στις 6.000 σήμερα, προβλέπεται ότι θα τριπλασιαστεί.
Πιο βόρεια, στα δέκα χιλιόμετρα από το Ελ-Αγιούν, ανακαλύπτει κανείς το λιμάνι που εκμεταλλεύεται το Μαροκινό Γραφείο Φωσφορικού Άλατος (OCP). Η λεπτή σκόνη δυσκολεύει την όραση.
Προέρχεται από το φωσφορικό άλας που μεταφέρεται από το ορυχείο της Μπου Κράα μέσω κυλιόμενου διαδρόμου
. Ο διάδρομος διασχίζει το τοπίο της ερήμου για περίπου εκατό χιλιόμετρα. Απλώς μαντεύουμε τις αποθήκες και το σχήμα των πλοίων που έρχονται εδώ από όλο τον κόσμο για να φορτώσουν χύμα το ορυκτό.
Ο συγκεκριμένος πλουτοπαραγωγικός πόρος είναι πρωταρχικής σημασίας για το βασίλειο. Το OCP είναι η δεύτερη εταιρεία σε παραγωγή και η πρώτη σε εξαγωγές ανεπεξέργαστου φωσφορικού άλατος και φωσφορικού οξέος στον κόσμο, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές εταιρείες φωσφορικών λιπασμάτων. Το Μαρόκο οφείλει στον κλάδο το 6% του ΑΕΠ του για το 2012, ενώ διαθέτει τα σημαντικότερα αποθέματα φωσφορικού άλατος στον κόσμο.

Ο Μοχάμεντ Αλισάλεμ Μπομπέιτ είναι αντιπρόεδρος μιας ένωσης που ασχολείται με το ζήτημα των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας. Τον συναντάμε σε κάποιο σπίτι στο Ελ-Αγιούν.
Μιλάει ήρεμα. Έχει πλήρη συνείδηση της σημασίας που έχει η PhosBoucraa για το Μαρόκο.
Το ορυχείο παράγει γύρω στο 10% του φωσφορικού άλατος που εξορύσσει συνολικά το OCP, το οποίο προβλέπει τον διπλασιασμό της παραγωγής μέχρι το 2020.
"Πρόκειται για λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων που ανήκουν στον λαό της Σαχάρας", εκτιμά ο Μπομπέιτ.

Μιλώντας δημόσια για το θέμα, ο Μπομπέιτ αναλαμβάνει το ρίσκο του: ο Σιντ Άχμεντ Λαμτζαγιέντ, ο πρόεδρος της ένωσης (η οποία είναι παράνομη, αφού το μαροκινό κράτος δεν αναγνωρίζει καμία ένωση που να έχουν ιδρύσει κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας), συνελήφθη στις 25 Δεκεμβρίου 2010, μετά το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας του Γκντέιμ Ιζίκ,5 και καταδικάστηκε σε ισόβια από το στρατοδικείο του Ραμπάτ.

Η ανάλυση του Μπομπέιτ, όμως, βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές, εάν κρίνει κανείς από τον πολλαπλασιασμό των διαδηλώσεων. Διακοπή της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας, μέχρι η διένεξη να ρυθμιστεί με τη διενέργεια δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης της περιοχής: από τον Οκτώβριο του 2010 και τη διαδήλωση του Γκντέιμ Ιζίκ, η διεκδίκηση αυτή βρίσκεται στην καρδιά της σύγκρουσης που φέρνει αντιμέτωπους το Μαρόκο με το Μέτωπο Πολισάριο (ένοπλο πολιτικό κίνημα που θεωρείται από τον ΟΗΕ "νόμιμος εκπρόσωπος του λαού της Δυτικής Σαχάρας").

"Μια απόφαση του ΟΗΕ που θα απαγόρευε την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών από το Μαρόκο θα δημιουργούσε τις κατάλληλες συνθήκες για την επίλυση της διένεξης", εκτιμά ο Μπραχίμ Σαμπάρ, γενικός γραμματέας της τοπικής Ένωσης Θυμάτων Σοβαρών Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το μαροκινό κράτος (ASVDH).

Η "διεθνής κοινότητα", διχασμένη, στην πραγματικότητα έχει αφήσει το Μαρόκο να καταλάβει αυτά τα εδάφη έκτασης 270.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Έτσι, το Μαρόκο κατάφερε να ελέγξει το ορυχείο PhosBoucraa, σε συμφωνία με τον προηγούμενο κυρίαρχο της περιοχής, την Ισπανία, η οποία εκμεταλλευόταν το ορυχείο από το 1962 και παρέμεινε μέτοχος μέχρι το 2002.

Ωστόσο, ο πόλεμος με το Μέτωπο Πολισάριο είχε ήδη ξεσπάσει και η Δυτική Σαχάρα είχε ήδη εγγραφεί στον κατάλογο των μη αυτόνομων εδαφών που ρυθμίζονται από το άρθρο 73 της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Το 1962, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κατοχύρωνε το δικαίωμα των λαών "να χρησιμοποιούν και να διαθέτουν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους που βρίσκονται στα εδάφη τους για να εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και την ευημερία τους".6

Στη συνέχεια, η νομολογία επιβεβαίωσε τα "αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα" των λαών των μη αυτόνομων περιοχών στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους, καθώς και το δικαίωμά τους "να είναι και να παραμείνουν αποκλειστικοί υπεύθυνοι της μελλοντικής αξιοποίησης του πλούτου αυτού".
Το σύνολο της σημερινής συζήτησης περιστρέφεται γύρω από το ζήτημα του οφέλους που αποκομίζουν -ή δεν αποκομίζουν- οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας από την οικονομική εκμετάλλευση που πραγματοποιεί το Μαρόκο. Η υπογραφή συμφωνίας πετρελαϊκών ερευνών μεταξύ του Μαρόκου και δύο εταιρειών, ανάμεσα στις οποίες και η TotalFinaElf, τον Οκτώβριο του 2011, έδωσε στον ΟΗΕ τη δυνατότητα να παράσχει μια γνωμοδότηση που ανοίγει "παραθυράκια" στις μεγάλες αρχές των προηγούμενων αποφάσεών του.

"Το ζήτημα είναι εάν ο κανόνας της "διαρκούς κυριαρχίας" [επάνω στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους] απαγορεύει στη διοικούσα δύναμη οποιαδήποτε δραστηριότητα συνδέεται με τους συγκεκριμένους πόρους των μη αυτόνομων εδαφών που διοικεί ή απαγορεύει μόνο τις δραστηριότητες εκείνες που θα πραγματοποιούνταν αγνοώντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα των κατοίκων των εδαφών αυτών, δηλαδή χωρίς να τους αποφέρει όφελος", δηλώνει ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής νομικών υποθέσεων του ΟΗΕ.

Όμως, κανένας μηχανισμός αξιολόγησης των συμφερόντων αυτών δεν έχει προβλεφθεί. Οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στους "πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς των μη αυτόνομων εδαφών" να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους δεν έχουν οριστεί. Έτσι, το ζήτημα γίνεται απλώς στοιχείο του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών.
Το Μέτωπο Πολισάριο καταγγέλλει τη "λεηλασία" των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την περιφρόνηση του "λαού της Δυτικής Σαχάρας".

Έτσι, τον Νοέμβριο του 2012, κίνησε νομική διαδικασία ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ζητώντας την ακύρωση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Μαρόκου, η οποία υπογράφηκε τον Μάρτιο του 2012 και περιλαμβάνει τη Δυτική Σαχάρα.

Πρώτο επιχείρημα; Η απουσία διαβούλευσης με το Μέτωπο Πολισάριο.
Οι μαροκινές αρχές, από τη μία πλευρά, αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα για να πείσουν ότι η οικονομική εκμετάλλευση αποφέρει οφέλη "στους κατοίκους της περιοχής". Πολλαπλασιάζουν τις ανακοινώσεις νέων επενδυτικών προγραμμάτων, οι οποίες καταχωρίζονται τακτικά στον γαλλικό Τύπο7 και σχεδόν καθημερινά στα μαροκινά μέσα ενημέρωσης. Γίνεται λόγος για "τοπικό πληθυσμό", χωρίς να είναι γνωστό εάν πρόκειται για ντόπιους ή για Μαροκινούς που έχουν εγκατασταθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην περιοχή.
Το Μέτωπο Πολισάριο, από την άλλη, αναφέρεται στον "λαό της Δυτικής Σαχάρας".

Ο νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ χρησιμοποιεί και τις δύο διατυπώσεις για να περιγράψει τους κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας, επιτείνοντας τη σύγχυση που επικρατεί.
Το Μakhzen (το Παλάτι) κάνει τα πάντα για να στηρίξει την άποψη ότι οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας αποκομίζουν οφέλη από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής. Το OCP, για παράδειγμα, παρουσιάζεται να ασκεί κοινωνική πολιτική: "Το σύνολο των καθαρών εσόδων της PhosBoucraa επανεπενδύεται στην περιοχή και αποφέρει οφέλη στους κατοίκους της", διαβάζει κανείς στην έκθεση δραστηριοτήτων της εταιρείας για το 2012.
Στο ορυχείο έχουν προσληφθεί τουλάχιστον 530 ντόπιοι νέοι μετά τα γεγονότα του Γκντέιμ Ιζίκ.
Πρόκειται για τα παιδιά των συνταξιούχων, οι οποίοι εργάζονταν ήδη από την εποχή των Ισπανών και δεν ήταν ικανοποιημένοι από τη σύνταξη που έπαιρναν.
"Τελικά βρέθηκε λύση, αλλά οι νέοι προσελήφθησαν με καθεστώς που δεν ισχύει πια, επομένως και με μειωμένο μισθό", δηλώνει με λύπη ο Έντια Σίντι Άχμεντ Μούσα, φυσιογνωμία του τοπικού συνδικαλιστικού κινήματος, γενικός γραμματέας της Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Δυτικής Σαχάρας - η οποία είναι παράνομη.
Άλλο εργαλείο; Η χορήγηση της κάρτας εθνικής προαγωγής, ενός κοινωνικού βοηθήματος που φτάνει περίπου τα 150 ευρώ τον μήνα, το οποίο μοιάζει να μοιράζεται αφειδώς.
Πολλοί ντόπιοι επιβεβαιώνουν την άποψη ότι, όσον αφορά τους κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας, το επίδομα αυτό επιτρέπει την εξαγορά της κοινωνικής ειρήνης και τον έλεγχο της πολιτικής δραστηριότητας μέσω της διανομής χρημάτων από τους αρχηγούς των φυλών.
Οι κρατικές αρχές μπορούν να φτάσουν μέχρι και να διακόψουν τη χορήγηση του επιδόματος σε κατοίκους που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις για την ανεξαρτησία.

Είναι δυνατόν να γίνει λόγος για πραγματικά "οφέλη" στον τοπικό πληθυσμό; Ελλείψει αξιόπιστων στοιχείων από την περιοχή, που το Μαρόκο δεν είναι υποχρεωμένο να παράσχει, αφού δεν θεωρείται από τον ΟΗΕ ως η "διοικούσα δύναμη",8 είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς κατηγορηματικά. Αντίθετα, είναι αδιαμφισβήτητη η εκμετάλλευση του ζητήματος προκειμένου να υπηρετηθεί η πολιτική του βασιλιά του Μαρόκου.
Τον Νοέμβριο του 2013, ο προσδιορισμός ενός "νέου αναπτυξιακού προτύπου για τις νότιες επαρχίες", το οποίο επεξεργάστηκε το CESE, είχε στόχο να θέσει τη συνεισφορά της "κοινωνίας των πολιτών" στην υπηρεσία της "επιτυχίας της μαροκινής πρωτοβουλίας για αυτονομία της περιοχής".9
Από το 2007 και μετά, ο βασιλιάς Μοχάμεντ ο 4ος παρουσιάζει την αυτονομία ως την εναλλακτική λύση στο δημοψήφισμα αυτοπροσδιορισμού, το οποίο ο ΟΗΕ ζητάει να πραγματοποιηθεί κάθε χρόνο από το 1991.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα; Στις 10 Δεκεμβρίου 2013, η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επικύρωσε τη νέα συμφωνία αλιείας, με την οποία παρατείνεται για το χρονικό διάστημα 2014-2017 παλαιότερη συμφωνία που ίσχυσε από το 2007 έως το 2011.
Για μία ακόμη φορά, το Μαρόκο έχει περιλάβει -χωρίς, μάλιστα, να αναφέρεται κάτι τέτοιο στο πρωτόκολλο- και τα νερά της Δυτικής Σαχάρας. Η συμφωνία προβλέπει και πάλι την καταβολή ετήσιας επιδότησης (30 εκατομμύρια ευρώ, έναντι 36 εκατομμυρίων ευρώ που είχαν δοθεί παλαιότερα για την ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα). Σε αντάλλαγμα, το Μαρόκο χορηγεί άδειες σε ευρωπαϊκά αλιευτικά σκάφη και ποσοστώσεις αλιείας για κάθε είδος ψαριού ξεχωριστά. Καθώς, τον Δεκέμβριο του 2011, το Ευρωκοινοβούλιο είχε αρνηθεί την ανανέωση της πρώτης συμφωνίας, η νέα, ευνοϊκή αυτή τη φορά, ψηφοφορία μοιάζει με σημάδι υποστήριξης προς τη μαροκινή κυβέρνηση και τη "μεταρρυθμιστική" πολιτική της.

Για τον λόγο αυτόν, η νομική υπηρεσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξετάζει πολύ σύντομα το ζήτημα του οφέλους που έχουν οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας, θεωρώντας ότι το Μαρόκο μπορεί να συμπεριλάβει τα νερά της συγκεκριμένης περιοχής και ότι μια τέτοια συμφωνία είναι νόμιμη στο μέτρο που το μαροκινό βασίλειο "σέβεται τις υποχρεώσεις του απέναντι στον λαό της Δυτικής Σαχάρας". Τι κι αν οι μόνοι ευρωβουλευτές που έχουν άδεια να μεταβούν στα εδάφη αυτά είναι όσοι ανήκουν στην ομάδα φιλίας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Μαρόκου;

Εξάλλου, ο Γάλλος βουλευτής Ζιλ Παρνιό (Σοσιαλιστικό Κόμμα), πρόεδρος της ομάδας αυτής, είναι πολύ σαφής: "Ήταν αυταπάτη να θέλει κανείς να επιλύσει το πρόβλημα της Δυτικής Σαχάρας μέσω της απόρριψης της αλιευτικής συμφωνίας. Υπενθυμίζω ότι η πρόταση για αυτονομία της Δυτικής Σαχάρας, την οποία το Μαρόκο παρουσίασε στα Ηνωμένα Έθνη το 2007, αποτελεί τη μόνη δυνατή λύση".10 Τόσο το χειρότερο και για το καθαρά οικονομικό σκέλος του κειμένου: ανεξάρτητη εκτίμηση της προηγούμενης συμφωνίας αλιείας είχε δείξει "πολύ χαμηλό" συντελεστή κόστους-οφέλους και εξαιρετικά χαμηλή αποδοτικότητα.

Η Γαλλία, πρώτη χώρα σε ξένες επενδύσεις στο Μαρόκο, συμβάλλει ενεργά στη διατήρηση του στάτους κβο σε βάρος των κατοίκων της Δυτικής Σαχάρας.

Τον περασμένο Νοέμβριο, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου αλιευτικού λιμανιού του Μπουζντούρ, ενός εντυπωσιακού έργου με κύριο λιμενοβραχίονα μήκους 724 μέτρων και κάθετη προβλήτα μήκους 260 μέτρων. Το έργο υλοποιήθηκε με την οικονομική στήριξη της Γαλλικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης, της οποίας τα κονδύλια προς το Μαρόκο πέρασαν από τα 380 εκατομμύρια ευρώ, το 2011, στα 831 εκατομμύρια ευρώ, το 2012. Στο Μπουζντούρ,
η Σουλτάνα Κάγια, μια νέα από τη Δυτική Σαχάρα, δραστήρια στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ίδρυσε πρόσφατα την Ένωση για την Προστασία των Πλουτοπαραγωγικών Πηγών.

Φοβάται πιθανή εκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων από την Total, η οποία, τον Ιούλιο του 2013, δηλαδή δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη σύμβαση στη Δυτική Σαχάρα, ξεκίνησε σεισμολογικές έρευνες σε ζώνη μεγαλύτερη από 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το όνομα της ζώνης; "Anzarane offshore"...

* Ο Olivier Quarante είναι δημοσιογράφος.

ΠΗΓΗ: /http://www.avgi.gr/…/dutiki-saxara-diamaxi-gia-ton-plouto-t…

1 Βλ. Gaël Lombart και Julie Pichot, "Peur et silence à El-Ayoun", Le Monde diplomatique , Ιανουάριος 2006.
2 "Nouveau modèle de développement pour les provinces du Sud", CESE, Ραμπάτ, Οκτώβριος 2013.
3 Ο αριθμός περιλαμβάνει την περιοχή του Ταν-Ταν και του Γκελμέν, στο νότιο Μαρόκο.
4 Σύμφωνα με τη ΜΚΟ Western Sahara Resource Watch. Το στοιχείο αναφέρεται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
5 Βλ. "Résistance obstinée des Sahraouis", Le Monde diplomatique, Φεβρουάριος 2012.
6 Απόφαση 1803 (XVII) της 14ης Δεκεμβρίου 1962.
7 Anne Cheyvialle, "Le Maroc investit massivement dans le Sahara occidental", Le Figaro, Παρίσι, 11 Νοεμβρίου 2013.
8 Όπως υπενθύμιζε ο νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ τον Φεβρουάριο του 2002, οι συμφωνίες της Μαδρίτης, οι οποίες υπογράφηκαν τον Νοέμβριο του 1975 ανάμεσα στην Ισπανία, το Μαρόκο και τη Μαυριτανία, δεν κατέστησαν το Μαρόκο νέα διοικούσα δύναμη στη Δυτική Σαχάρα.
9 CESE, δελτίο Τύπου, 8 Νοεμβρίου 2013.
10 "Le Parlement européen adopte définitivement l'accord de pêche entre l'Union européenne et le Maroc", Ομάδα Φιλίας Ε.Ε-Μαρόκου, 10 Δεκεμβρίου 2013, http://groupedamitieuemaroc.wordpress.com.

=================
ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΟΚΙΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΣΑΧΑΡΑ


Χτισμένο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το Τείχος της Μαροκινής Κατοχής στη Δυτική Σαχάρα εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για το λαό των Σαχραουί που ζει και στις δυο πλευρές του, καθώς είναι διάσπαρτο με περισσότερες από 7 εκατομμύρια νάρκες. Αυτό συμβαίνει παρά την εκεχειρία που ισχύει από τις 6 Σεπτεμβρίου 1991 υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών. Το Τείχος της Ντροπής έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις ανθρωπιστικές, κοινωνικές, οικονομικές,
πολιτικές, νομικές και περιβαλλοντικές, αλλά αποτελεί επίσης ένα διαρκές έγκλημα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού των Σαχραουί και ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πραγμάτωση του αναφαίρετου δικαιώματός του στην αυτοδιάθεση και την ανεξαρτησία.
Για το λόγο αυτό, οι Σαχραουί αρχές καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να καταγγείλουν στη διεθνή κοινή γνώμη το Μαροκινό τείχος και να επιστήσουν την προσοχή σε αυτή τη γιγαντιαία στρατιωτική διάταξη που εξακολουθεί να παίζει αποφασιστικό ρόλο στην κατοχή της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο. Εκτός από τις Σαχραουί αρχές, τα τελευταία χρόνια στον αγώνα αυτό έχουν συστρατευθεί πολλές κοινωνικές οργανώσεις των Σαχραουί αλλά και διεθνή κινήματα αλληλεγγύης. Με σκοπό να καταγγείλουν το τείχος και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη σχετικά με τις πολλαπλές επιπτώσεις του, έχουν διεξάγει μεγάλο αριθμό πολιτικών, ανθρωπιστικών, πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
Ο βασικός στόχος της εκστρατείας είναι να συγκεντρώσουμε τη μέγιστη δυνατή διεθνή υποστήριξη για να πιέσουμε το Μαρόκο να αποστρατικοποιήσει το τείχος κατοχής στη Δυτική Σαχάρα, να εξουδετερώσει και να απομακρύνει όλο το
καταστροφικό οπλοστάσιο που περιλαμβάνεται στον εξοπλισμό του και κυρίως τις νάρκες και τα εκρηκτικά κατάλοιπα πολέμου

 ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ και πάρτε μέρος στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρα εδώ:  http://removethewall.org/…/08/removethewall.org-Greek-text.…



επιμέλεια: Τομάσα Θωμαίς

Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

Για τα 15 χρόνια από την φρικτή σφαγή στο Acteal / Chiapas Mexico























15 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την φρικτή σφαγή 45 ανθρώπων που διέπραξε η κυβέρνηση του Μεξικού με την βοήθεια της παραστρατιωτικής οργάνωσης "Κόκκινα Χέρια" στην επαναστατημένη επαρχία Τσιάπας του Μεξικού και συγκεκριμένα στην περιοχή Acteal. Μέσα σε λίγα λεπτά παραστρατιωτικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε παιδιά, γυναίκες, εγκύους και άντρες χωρίς καμιά διάκριση με σκοπό να σκοτώσουν μαζικά Ιθαγενείς ώστε να δημιουργήσουν τρόμο στην περιοχή και να ανακόψουν το κύμα υποστήριξης στο κίνημα των Ζαπατίστας, την επαναστατική οργάνωση EZLN και στον αγώνα των ιθαγενικών πληθυσμών για χειραφέτιση, αξιοπρέπεια και ελευθερία. Ο αγώνας των ιθαγενικών πληθυσμών όλου του κόσμου ενάντια στην νεο-φιλελεύθερη σκλαβιά, την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ομογενοποίηση που αυτή επιβάλει στις ζωές μας αποτελεί και θα συνεχίσει να αποτελεί έμπνευση και δύναμη για τους αγώνες μας. Ο αγώνας μας εδώ είναι και δικός τους αγώνας. Ο αγώνας τους εκεί είναι και δικός μας αγώνας. // KENO ΔΙΚΤΥΟ

για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την σφαγή του Acteal:
http://en.wikipedia.org/wiki/Acteal_massacre 

Παραθέτουμε εδώ επίσης την ανακοίνωση του Εθνικού Συνεδρίου Ιθαγενικών Πληθυσμών του Μεξικού για την ημέρα μνήμης των 15 χρόνων από την σφαγή του Acteal:


Οι ιθαγενείς έχουν τη δική τους βαθύτερη πολιτιστική κληρονομιά μέσω της οποίας βιώνουν τη βάση της ίδιας της ζωής. Αυτές οι συνθήκες παρέχουν ελπίδα για ζωή, τόσο για την ανθρωπότητα όσο και για τη φύση της οποίας ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Εδώ και πεντακόσια χρόνια, αδίστακτες δυνάμεις έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον των ανθρώπων μας, έχουν εκμεταλλευτεί βάναυσα τους πόρους μας κι έχουν κλέψει τις πνευματικές μας αξίες. Προσπάθησαν να καθυποτάξουν, να δωροδοκήσουν και να ξεριζώσουν ολόκληρους πληθυσμούς. Έχουν κάνει σκόνη την δικαιοσύνη και θέσπισαν νομοθεσία προκειμένου να δικαιολογήσουν την αδικία τους. Στο πέρασμα του χρόνου, εκατομμύρια γενναίων ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα για δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου για τα παιδιά μας. Και ο αγώνας συνεχιζει να διεκδικεί τα θύματά του.
   Ο αγώνας για ελευθερία τώρα απαιτεί μια νέα ώθηση που θα μας βγάλει από το σκοτάδι όπου έχουμε αποκλειστεί τόσο καιρό. Πάλι ο ήλιος ανατέλλει μεγαλόπρεπα, δίνοντας νέα ζωή στη Μάνα Γη, στους ανθρώπους μας και σε όλους τους ανθρώπους της γης. Από τα βάθη των παρθένων δασών και το σκοτάδι των βουνών ακούγοται οι φωνές των καταπιεσμένων που απαιτούν δικαιοσύνη, ελευθερία και δημοκρατια για όλους τους ανθρώπους μας. Παρά τις πολλές δολοφονίες που διαπράττονται εναντίον ενός ανυπερασπιστου πληθυσμού, νιώθουμε ακόμη τους νεκρούς να περπατούν στο πλάι μας, τις φωνές τους να ενώνονται με τις δικές μας, τις καρδιές τους να χτυπούν στα στήθη μας.
   Οι συμφωνίες του Σαν Αντρές το Φεβρουάριο του 1996, που υπογράφηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τον ΕΖLN, τόνισαν την ανάγκη να δημιουργηθεί μια νέα σχέση μεταξύ του κράτους του Μεξικού, της εθνικής κοινότητας και του ιθαγενούς πληθυσμού. Δυστυχώς, πλησιάζοντας τη χιλιετία, η κυβέρνηση συνέχισε να πηγαίνει αντίθετα από όσα είπε, και να διαπράττει νέες μαζικές σφαγές εναντίον των ανθρώπων μας. Στις 22 Δεκεμβρίου 1997, παραστρατιωτικοί σφαγίασαν 45 μάρτυρες στο χωριό Acteal στην επαρχία Chiapas. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά δολοφονήθηκαν ενώ προσεύχονταν για ειρήνη. Μαζί με τις άλλες χιλιάδες θυμάτων της ωμής δύναμης του χρήματος, θα μας δώσουν νέα δύναμη για να πορευτούμε προς τα εμπρός.

Το Μεξικό χρειάζεται τους αυτόχθονες ανθρώπους του
Όχι σε ένα Μεξικό χωρίς τη συμμετοχή μας
Μεξικό για τους ανθρώπους - όλους τους ανθρώπους του

Εθνικό Συνέδριο Iθαγενών 
Μεξικό


ευχαρστούμε τον φίλο Δημήτρη Μελέτη για την ανάδειξη της μνήμης:
http://dimitrismeletis.blogspot.com/2012/12/cteal-15.html

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Διεθνής Αλληλεγγύη για την Σωτηρία των Ινδιάνων της Βραζιλίας! Υπογράψτε την Διακήρυξη!

























Είμαστε μια κοινότητα από 50 άντρες 50 γυναίκες και 70 παιδιά, είμαστε ινδιάνοι και ανήκουμε στην φυλή των Guarani-Kaiowá της όχθης του ποταμού Hovy στην πολιτεία Μato Grosso do Sul. 

Γράφουμε αυτό το γράμμα σαν απάντηση στην εντολή εκκένωσης που μας έχει κοινοποιηθεί από το υπουργείο δικαιοσύνης της Βραζιλίας. Θεωρούμε απαράδεκτη μια τέτοια απόφαση από την μεριά της δικαιοσύνης να μην λάβει καθόλου υπ όψιν τα δικαιώματά μας και να θέλει με τη βία να μας διώξει από την γη μας. Αυτήν την απόφαση την θεωρούμε σαν μια απόφαση γενοκτονίας ενάντια σε ένα λαό αυτοχθόνων ινδιάνων. Θέλουμε να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα και στην κυβέρνηση της Βραζιλίας και στη δικαιοσύνη, ότι έχουμε χάσει κάθε ελπίδα να επιβιώσουμε με αξιοπρέπεια και δίχως βία στην δική μας γη και πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε πλέον να βρούμε καταφύγιο στη Βραζιλιάνικη δικαιοσύνη. 

Σε ποιόν πλέον θα καταγγέλλουμε τη βία που ασκείτε ενάντια στη ζωή μας ; Για ποια δικαιοσύνη της Βραζιλίας μιλάμε ; 

Ήδη 50 μέτρα από το ποτάμι είχαμε νεκρούς από τη φυλή μας επειδή τους ξυλοκόπησαν και τους βασάνισαν οι πληρωμένοι “πιστολέρος” (μπράβοι) των μεγαλοκτηματιών. Ζούμε απομονωμένοι χωρίς βοήθεια από πουθενά και περιτριγυρισμένοι από τους πάνοπλους μπράβους των μεγαλοτσιφλικάδων, παρόλα αυτά έχουμε κατορθώσει να αντισταθούμε τρώγοντας λιγοστό φαγητό μία φορά την ημέρα. Όλα αυτά τα υποφέρουμε και κάνουμε υπομονή προσπαθώντας να πάρουμε πίσω την γη μας που μας την έχουν πάρει με τη βία. Εκεί είναι θαμμένοι όλοι μας οι πρόγονοι, παππούδες, γιαγιάδες.

 Εμείς τώρα έχουμε πάρει σαν κοινότητα μια ομόφωνη απόφαση, και ζητάμε από την κυβέρνηση της Βραζιλίας να μας σκοτώσουν όλους εδώ στην όχθη του ποταμού που είμαστε. Εμείς ζητάμε από την κυβέρνηση και την δικαιοσύνη να δώσει εντολή για μαζικές εκτελέσεις και να μας θάψουν όλους εδώ. Ζητάμε μια και καλή να δώσουν εντολή εξαφάνισης της φυλής μας και να στείλουν εκσκαφείς για να ανοίξουν μία μεγάλη τρύπα για να θάψουν όλα μαζί τα σώματά μας. Περιμένουμε αυτή την απόφαση για τον μαζικό θάνατο των Guarani-Kaiowá από τη δικαιοσύνη και να μας θάψουν όλους εδώ. 
Σαν ένας λαός ινδιάνων αποφασίσαμε απλά να πεθάνουμε όλοι εδώ. Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή αυτή είναι η τελική μας απόφαση που πάρθηκε ομόφωνα από όλα τα μέλη της κοινότητας έπειτα από την απόφαση της δικαιοσύνης της πολιτείας του Μato Grosso do Sul. 

Η κοινότητα των Guarani-Kaiowá του ποταμού Hovy στην πολιτεία Μato Grosso do Sul .
8/10/2012 

Η κατάσταση από αυτή τη φυλή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία του ινδιάνικου ζητήματος σε όλο τον κόσμο. Ο λαός αυτός έχει πληθυσμό 43.000 και αφού τους πήραν τα εδάφη τους η κυβέρνηση τους έχει χωρίσει σε 43 ομάδες που συνεχώς τους αλλάζει θέση για να παραχωρήσει και τα τελευταία και τα ελάχιστα μέρη που τους έχουν απομείνει στους κτηματίες. Έχοντας αναλύσει τα δεδομένα από το 2003 μέχρι το 1910 ο αριθμός των φόνων είναι 145 για κάθε 100000 κατοίκους, τη στιγμή που στο Ιράκ είναι 93 φόνοι ανά 100000 κατοίκους. Εκτός από όσους σκοτώνουν οι μπράβοι των μεγαλοκτηματιών για να τους πάρουν τα εδάφη τους, κάθε έξι ημέρες ένας νέος Guarani-Kaiowá αυτοκτονεί. 

Καλούμε όλους σας να υπογράψετε σε αυτή την καμπάνια εκφράζοντας άμεσα την Διεθνή Αλληλεγγύη προς τον αγώνα επιβίωσης αυτών των ανθρώπων!

κάνε κλικ εδώ και πρόσθεσε το email σου, το όνομα σου και την χώρα καταγωγής σου στην δεξιά μεριά της σελίδας: 
http://www.avaaz.org/po/petition/Salvemos_os_indios_GuaraniKaiowa_URGENTE/?fRZrfbb&pv=1