Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αυτονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αυτονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 9 Ιουλίου 2015
John Holloway – Η Κριτική Σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού
Ομιλία του Τζον Χόλογουεϊ στο ζαπατιστικό συνέδριο Η Κριτική Σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού, CIDECI-Unitierra, Σαν Κριστόμπαλ, Τσιάπας, Μεξικό (3-9 Μαΐου 2015)
Είναι τιμή και χαρά να βρίσκομαι εδώ. Νιώθω πως θέλω να χορέψω, αλλά δεν θα το κάνω, θα επικεντρωθώ σε αυτό που μας ζήτησαν. Θα μιλήσω για την κριτική σκέψη και θα εξηγήσω πώς μπορούμε να σκοτώσουμε τη λερναία ύδρα του καπιταλισμού. Γι’ αυτό πρόκειται: μιλάμε για λερναία ύδρα όχι για να νιώσουμε τρόμο, αλλά για να σκεφτούμε πώς θα τη νικήσουμε. Ο μύθος της λερναίας ύδρας είχε ευτυχισμένο τέλος. Αντίστοιχα, κι εμείς πρέπει να φτάσουμε σε ένα αίσιο τέλος. Κριτική σκέψη θεωρώ όχι τη σκέψη της καταστροφής, αλλά εκείνη που ψάχνει την ελπίδα σε έναν κόσμο όπου μοιάζει να μην υπάρχει ελπίδα. Κριτική σκέψη είναι αυτή που ανοίγει το κλειστό και ταρακουνάει το σταθερό. Είναι η προσπάθεια να κατανοήσουμε την καταιγίδα αλλά και κάτι παραπάνω, να καταλάβουμε ότι στο κέντρο της καταιγίδας υπάρχει κάτι που μας ανοίγει δρόμους προς άλλους κόσμους.
Η καταιγίδα έρχεται, ή καλύτερα βρίσκεται ήδη εδώ και συνεχώς δυναμώνει. Έχουμε ένα όνομα για την καταιγίδα που είναι εδώ: Αγιοτσινάπα[1]. Η Αγιοτσινάπα ως φρίκη αλλά και ως σύμβολο πολλών άλλων φρικαλεοτήτων, η Αγιοτσινάπα ως συμπυκνωμένη έκφραση του Δ’ παγκοσμίου πολέμου[2].
Από πού έρχεται η καταιγίδα; Όχι από τους πολιτικούς – αυτοί είναι απλώς οι εκτελεστές της καταιγίδας. Ούτε από τον ιμπεριαλισμό, αφού δεν είναι παράγωγο των κρατών, oύτε καν των πιο ισχυρών. Η καταιγίδα προέρχεται από τη μορφή με την οποία είναι οργανωμένη η κοινωνία. Είναι έκφραση της απόγνωσης, της ευθραυστότητας και της αδυναμίας μιας μορφής κοινωνικής οργάνωσης που ξεπέρασε πλέον την ημερομηνία λήξης της, είναι έκφραση της καπιταλιστικής κρίσης. Το κεφάλαιο είναι από μόνο του μια συνεχής επίθεση. Μας λέει καθημερινά: «Πρέπει να βάλεις σε συγκεκριμένο καλούπι αυτό που κάνεις. Η μόνη έγκυρη δραστηριότητα σε αυτή την κοινωνία είναι αυτή που στηρίζει την εξάπλωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου».
Η επίθεση του κεφαλαίου έχει μια δυναμική. Για να επιβιώσει, πρέπει να υποτάσσει τη δική μας δραστηριότητα στη λογική του κέρδους, κάθε μέρα και πιο εντατικά: «Σήμερα πρέπει να δουλέψεις πιο γρήγορα από χθες, σήμερα πρέπει να σκύψεις το κεφάλι περισσότερο από χθες».
Αυτό ήδη μας δηλώνει την αδυναμία του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο εξαρτάται από εμάς, από το αν θέλουμε ή αν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτό που μας επιβάλλει. Εάν πούμε «Συγνώμη, αλλά σήμερα θα καλλιεργήσω το χωράφι μου» ή «Σήμερα θα παίξω με τα παιδιά μου» ή «Σήμερα θα κάνω κάτι που έχει νόημα για μένα» ή απλώς «Όχι, δεν θα υποκύψουμε», τότε το κεφάλαιο δεν μπορεί να αντλήσει το απαιτούμενο κέρδος, το ποσοστό κέρδους πέφτει και το κεφάλαιο περιέρχεται σε κρίση. Με άλλα λόγια, εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου, η δική μας άρνηση υποταγής, η δική μας αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Εμείς, ως κρίση του κεφαλαίου, ως υποκείμενα αξιοπρέπειας και όχι ως θύματα, είμαστε η ελπίδα που ψάχνει η κριτική σκέψη. Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε την κρίση ενός συστήματος που μας σκοτώνει.
Αυτή η κατάσταση προκαλεί απόγνωση στο κεφάλαιο, το οποίο αναζητά όλες τις πιθανές μεθόδους για να επιβάλει την υποταγή που χρειάζεται: τον αυταρχισμό, τη βία, τις εργασιακές και εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Εισάγει, επίσης, ένα παιχνίδι, μια φαντασία· αν δεν μπορούμε να αντλήσουμε το απαιτούμενο κέρδος, θα προσποιηθούμε ότι υπάρχει, θα φτιάξουμε τη χρηματική αναπαράσταση μιας αξίας που δεν έχει παραχθεί, θα επεκτείνουμε το χρέος για να επιβιώσουμε και, ταυτόχρονα, θα το χρησιμοποιήσουμε ώστε να επιβάλουμε την απαιτούμενη πειθαρχία. Η επέκταση του χρέους είναι επέκταση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και αποτελεί έκφραση της βίαιης αδυναμίας του. Ωστόσο, αυξάνει την αστάθειά του και, επιπλέον, δεν κατορθώνει να επιβάλει την απαιτούμενη πειθαρχία. Οι κίνδυνοι για το κεφάλαιο από την πλασματική επέκταση είναι σαφείς με την κατάρρευση του 2008, ενώ γίνεται όλο και περισσότερο εμφανές ότι η μοναδική διέξοδος για το κεφάλαιο είναι μέσω του αυταρχισμού: όλη η διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος μάς δείχνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα για έναν πιο ήπιο καπιταλισμό, ο μόνος δρόμος για το κεφάλαιο είναι αυτός της λιτότητας και της βίας. Αυτή είναι η καταιγίδα που έρχεται, η καταιγίδα είναι ήδη εδώ.
Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου, εμείς που λέμε «Όχι», εμείς που λέμε «Αρκετά με τον καπιταλισμό!», εμείς που λέμε ότι είναι ώρα να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο, ότι πρέπει να δημιουργήσουμε μια άλλη μορφή ζωής. Το κεφάλαιο εξαρτάται από εμάς, επειδή αν σταματήσουμε να παράγουμε κέρδος (υπεραξία) με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, τότε το κεφάλαιο θα σταματήσει να υπάρχει. Εμείς δημιουργούμε το κεφάλαιο, και αν αυτό βρίσκεται σε κρίση, είναι επειδή δεν παράγουμε το κέρδος που είναι απαραίτητο για την επιβίωσή του. Γι’ αυτόν το λόγο μας επιτίθενται με τόσο βίαιο τρόπο.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση έχουμε, στην πραγματικότητα, δύο επιλογές αγώνα. Μπορούμε να πούμε «Ναι, συμφωνώ, ας συνεχίσουμε να παράγουμε κεφάλαιο και να στηρίζουμε την κεφαλαιοκρατική συσσώρευση, αλλά θέλουμε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους». Αυτή είναι η επιλογή των κυβερνήσεων και των κομμάτων της Αριστεράς: του ΣΥΡΙΖΑ, του Podemos, των κυβερνήσεων στη Βενεζουέλα και τη Βολιβία. Το πρόβλημα είναι ότι, ακόμη κι αν μπορούσαν να βελτιώσουν ορισμένες πτυχές των συνθηκών ζωής, υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα για έναν ηπιότερο καπιταλισμό εξαιτίας της ίδιας της απόγνωσης του κεφαλαίου.
Η άλλη επιλογή είναι να πούμε «Άντε γεια, κεφάλαιο. Φύγε, θα βρούμε άλλους τρόπους να σχετιζόμαστε μεταξύ μας και με μη ανθρώπινες μορφές ζωής, θα βρούμε άλλους τρόπους να ζούμε, που δεν καθορίζονται από το χρήμα και την επιδίωξη του κέρδους αλλά από τις δικές μας συλλογικές αποφάσεις».
Εδώ, σε αυτό το σεμινάριο βρισκόμαστε στο επίκεντρο της δεύτερης επιλογής. Το σημείο συνάντησης ανάμεσα σε Ζαπατίστας, Κούρδους, χιλιάδες κινήματα είναι ότι απωθούμε τον καπιταλισμό προσπαθώντας να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό. Όλες και όλοι λέμε «Φτάνει, κεφάλαιο, η εποχή σου πέρασε, φύγε, δημιουργούμε κάτι καινούργιο». Το εκφράζουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: με το να ανοίγουμε ρωγμές στον τοίχο του κεφαλαίου και να προκαλούμε τη σύγκλισή τους, με το να δημιουργούμε το κοινό, να κομμουνιστικοποιούμε, να είμαστε το κίνημα του πράττειν ενάντια στην εργασία, το κίνημα της αξίας χρήσης ενάντια στην ανταλλακτική αξία, το κίνημα της αξιοπρέπειας ενάντια σε έναν κόσμο βασισμένο στην ταπείνωση. Δεν έχει μεγάλη σημασία με ποιον τρόπο το εκφράζουμε – το σημαντικό είναι ότι δημιουργούμε εδώ και τώρα έναν κόσμο πολλών κόσμων.
Αλλά, έχουμε αρκετή δύναμη; Έχουμε δύναμη ικανή ώστε να πούμε ότι δεν μας ενδιαφέρει η καπιταλιστική επένδυση και η καπιταλιστική απασχόληση; Έχουμε δύναμη να απωθήσουμε εντελώς τη σημερινή μας εξάρτηση από το κεφάλαιο για επιβίωση; Έχουμε τη δύναμη να πούμε το οριστικό αντίο στο κεφάλαιο;
Πιθανώς δεν την έχουμε, για την ώρα. Πολλοί από όσους βρισκόμαστε εδώ παίρνουμε μισθό ή υποτροφία που προέρχεται από τη συσσώρευση του κεφαλαίου ή, αν όχι, θα αρχίσουμε την επόμενη εβδομάδα να ψάχνουμε για καπιταλιστική εργασία. Η άρνησή μας προς το κεφάλαιο είναι μια άρνηση σχιζοφρενική: θέλουμε να πούμε ένα κατηγορηματικό αντίο και δεν μπορούμε ή δυσκολευόμαστε πολύ. Δεν υπάρχει καθαρότητα σε αυτό τον αγώνα. Η πάλη για να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο είναι επίσης μια πάλη ενάντια στη δική μας εξάρτηση από το κεφάλαιο. Είναι, δηλαδή, μια πάλη για να χειραφετήσουμε τις δικές μας δημιουργικές ικανότητες, τη δική μας δύναμη να παράγουμε, τις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις.
Σε αυτή τη θέση βρισκόμαστε, γι’ αυτό ήρθαμε εδώ. Είναι ανάγκη να οργανωθούμε, φυσικά· όχι όμως να δημιουργήσουμε μια οργάνωση με Ο κεφαλαίο, αλλά να οργανωθούμε με πολλαπλούς τρόπους, για να ζήσουμε από τώρα τους κόσμους που θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Το πρωί οι εξεγερμένοι υποδιοικητές μας ζήτησαν να παραθέσουμε κάποιες προκλητικές ιδέες. Υποθέτω πως η ομιλία μου μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις θεωρητικές προκλήσεις:
1) Κριτική σκέψη δεν είναι εκείνη που μιλάει για την καταστροφή, αλλά η σκέψη που αναζητά την ελπίδα μέσα στην καταστροφή.
2) Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου και νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό. Όλη η σκέψη σχετικά με την καταιγίδα ξεκινά από αυτό το σημείο.
3) Ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε τη λερναία ύδρα είναι να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο και να ασχοληθούμε με τη δημιουργία άλλων κόσμων, που δεν βασίζονται στο χρήμα και το κέρδος, αλλά στην αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση.
Ακούγεται εύκολο, αλλά ξέρουμε πως δεν είναι. Επομένως, πώς συνεχίζουμε; Πώς προχωράμε; Ρωτώντας, φυσικά. Να ρωτάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να οργανωνόμαστε.
[1] (Σ.τ.Μ.) Πόλη στο Γκερέρο του Μεξικού. Η πορεία διαμαρτυρίας των φοιτητών της παιδαγωγικής σχολής της Αγιοτσινάπα στις 26-09-2015 κατέληξε στη βίαιη καταστολή και εξαφάνιση 43 φοιτητών από τις αστυνομικές δυνάμεις.
[2] (Σ.τ.Μ.) Οι ζαπατίστας έχουν αναφερθεί επανειλημμένα στον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο.
πηγή: http://www.respublica.gr/2015/06/column/holloway/
Ετικέτες
Αντικαπιταλισμός,
Αυτονομία,
Αυτόνομοι Χώροι,
Αυτοοργάνωση,
θεωρία,
Ιθαγενικοί Πληθυσμοί,
Κοινωνικοί Αγώνες
Κυριακή 25 Μαΐου 2014
Από την πολιτική στη ζωή: απαλλάσσοντας την Aναρχία από την αριστερή μυλόπετρα - Wolfi Landstreicher

Το συγκεκριμένο κείμενο ασκεί κριτική στην αριστερό τρόπο σκέψης και στις πρακτικές που χρησιμοποιεί και παρέχει επιιχειρήματα που διαχωρίζουν την Αναρχία από την Αριστερά.
Από τον πρώτο καιρό που ο αναρχισμός ορίστηκε ως ένα ξέχωρο ριζοσπαστικό κίνημα μέχρι και σήμερα, έχει συνδεθεί με την αριστερά, αλλά η σύνδεση ήταν πάντα άβολη. Οι αριστεροί που ήταν σε θέση εξουσίας (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αυτοαποκαλούνταν αναρχικοί, όπως οι ηγέτες της CNT και του FAI στην Ισπανία στο 1936-37) εκλάμβαναν τον αναρχικό στόχο της ολοκληρωτικής μετατροπής της ζωής και την απορρέουσα αρχή, πως οι στόχοι θα πρέπει ήδη να υπάρχουν στα μέσα του αγώνα, ως ένα εμπόδιο στα πολιτικά τους προγράμματα. Η πραγματική εξέγερση ξεσπάει πάντα πέρα από κάθε πολιτικό πρόγραμμα, και οι πιο συνεπείς αναρχικοί είδαν την πραγματοποίηση των ονείρων τους ακριβώς σ’ αυτό το άγνωστο, μακρινό μέρος. Κι όμως, κατά καιρούς, όταν οι φλόγες της εξέγερσης κόπαζαν (ή ακόμη και σε περιπτώσεις όπως αυτή της Ισπανίας το 1936-37, όπου έκαιγαν ακόμα ζωηρά), ηγετικοί αναρχικοί έβρισκαν ξανά τη θέση τους ως «συνείδηση της αριστεράς». Όμως, αν η ευρύτητα των αναρχικών ονείρων και οι αρχές που αυτή εφαρμόζει έχουν αποτελέσει εμπόδιο στα πολιτικά σχέδια της αριστεράς, αυτά τα σχέδια έχουν γίνει μια πολύ μεγαλύτερη μυλόπετρα γύρω από το λαιμό του αναρχικού κινήματος, παρασύροντας το προς τα κάτω με το «ρεαλισμό» που δεν μπορεί να ονειρεύεται.
Για την αριστερά, ο κοινωνικός αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση είναι ουσιαστικά ένα πολιτικό πρόγραμμα προς υλοποίηση, με κάθε αρμόδιο μέσο. Μια τέτοια αντίληψη προφανώς χρειάζεται μια πολιτική μεθοδολογία αγώνα και μια τέτοια μεθοδολογία είναι αναγκασμένη να αντικρούσει μερικές βασικές αναρχικές ιδέες. Πρώτα απ’ όλα, η πολιτική σαν μια διακριτή κατηγορία κοινωνικής ύπαρξης είναι ο διαχωρισμός των αποφάσεων που καθορίζουν της ζωές μας από την εκτέλεση αυτών των αποφάσεων. Αυτός ο διαχωρισμός εδρεύει σε θεσμούς που λαμβάνουν και επιβάλλουν εκείνες τις αποφάσεις. Έχει μικρή σημασία πόσο δημοκρατικοί ή συναινετικοί είναι αυτοί οι θεσμοί: ο διαχωρισμός και η θεσμοποίηση που είναι σύμφυτα με την πολιτική, πάντα αποτελούνε μια επιβολή απλά και μόνο επειδή απαιτούν οι αποφάσεις να παίρνονται πριν την εμφάνιση των περιστάσεων στις οποίες εφαρμόζονται. Αυτό καθιστά απαραίτητο να παίρνουν τη μορφή γενικευμένων κανόνων που πρέπει πάντα να εφαρμόζονται σε συγκεκριμένου τύπου καταστάσεις, μη λαμβάνοντας υπόψην τις ειδικές περιστάσεις. Εδώ συναντώνται οι σπόροι της ιδεολογικής σκέψης -κατά την οποία οι ιδέες ορίζουν τις δραστηριότητες των ατόμων αντί να εξυπηρετούν τα άτομα ώστε να αναπτύξουν τα δικά τους σχέδιά-, αλλά θα αναφερθώ σ’ αυτό αργότερα. Ανάλογης σημασίας από μια αναρχική προοπτική είναι το γεγονός πως η εξουσία έγκειται σ’ αυτούς τους θεσμούς που αποφασίζουν και επιβάλλουν. Και η αριστερίστικη αντίληψη του κοινωνικού αγώνα είναι ακριβώς αυτή του να επηρεάσουν, να πάρουν τον έλεγχο ή να δημιουργήσουν εναλλακτικές εκδοχές αυτών των θεσμών. Με άλλα λόγια, είναι ένας αγώνας για να τροποποιήσει, όχι για να καταστρέψει θεσμοθετημένες εξουσιαστικές σχέσεις.
Τετάρτη 21 Μαΐου 2014
"Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου (η έννοια του χρέους στους Deleuze-Guattari)" του Maurizio Lazzarato
Κεφάλαιο 2ο
Deleuze-Guattari: Μικρή ιστορία του χρέους (σελ 94-104)
[...] Ουσιαστικά το χρέος επανέρχεται στο γύρισμα της δεκαετίας του '70 στη δουλειά των Ντελέζ-Γκουταρί ως κλειδί ανάλυσης του σύγχρονου καπιταλισμού. Συνδυάζοντας τη θεωρία του Νίτσε για την πίστωση στις αρχαικές κοινωνίες και τη θεωρία του Μαρξ για το χρήμα στον καπιταλισμό, σκιαγραφούν μια μικρή ιστορία του χρέους που μας καλεί σε μια μη οικονομίστικη ανάγνωση της οικονομίας, στα θεμέλια της οποίας δεν βρίσκεται η ανταλλαγή, αλλά μια ασύμμετρη σχέση εξουσίας μεταξύ πιστωτή και οφειλέτη. Μια μη οικονομίστικη ανάγνωση της οικονομίας σημαίνει, απ'τη μια, ότι η οικονομική παραγωγή είναι αδιαχώριστη από την παραγωγή και τον έλεγχο της υποκειμενικότητας και των μορφών ύπαρξής της, ότι το χρήμα, πριν επιτελέσει τις οικονομικές του λειτουργίες ως μέτρο, μέσο ανταλλαγής, πληρωμής και αποθησαύρισης, είναι έκφραση μιας εξουσίας που επιτάσσει και κατανέμει θέσεις και καθήκοντα στους κυβερνώμενους.
Στα μαθήματα που έκανε το 1971,το 1972,και το 1973 στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν,ο Ντελέζ επανέρχεται στις σκέψεις που είχε αναπτύξει με τον Γκουαταρί στον Αντι-Οιδίποδα σχετικά με την θεωρία του Μαρξ για το χρήμα. Ξαναδιαβάζοντας τη με αφετηρία την ασυμμετρία της πιστωτικής σχέσης, δηλαδή της οικονομίας του χρέους, οι δύο συγγραφείς θέτουν τις βάσεις μιας κατανόησης του χρήματος όπου οι οικονομικές και οι πολιτικές λειτουργίες δεν διακρίνονται μεταξύ τους [...].
Ο Αντι-Οιδίποδας και τα μαθήματα αυτά, που γράφτηκαν και σχεδιάστηκαν πολύ πριν εδραιωθούν οι νεο-φιλελεύθερες πολιτικές, μας βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί το χρέος και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, όχι μόνο δεν είναι παθολογίες του καπιταλισμού, όχι μόνο δεν εκφράζουν την απληστία και την πλεονεξία κάποιων ανθρώπων, αλλά συνιστούν ''στρατηγικούς μηχανισμούς'' που προσανατολίζουν τις επενδύσεις και καθορίζουν έτσι τους τρόπους ''καταστροφής'' της παλιάς και ''δημιουργίας'' μιας νέας παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Τα χρηματοπιστωτικά και τραπεζικά συστήματα βρίσκονται στον πυρήνα μιας καταστροφικής/δημιουργικής πολιτικής όπου το οικονομικό και το πολιτικό αλληλεπικαλύπτονται[...].
Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2013
Καλή κρίση και ευτυχισμένος ο νέος φόβος [Ενημέρωση για τις μεγάλες συγκρούσεις στο Αμβούργο] από την Antifa AK Κολωνίας
ΤΟ ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟΥ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗς ΠΟΛΙΤΙΚΗς ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗς ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ROTE FLORA ΣΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ.
Το άρθρο αυτό γράφτηκε αμέσως μετά τα γεγονότα στο Αμβούργο. Δεν μπορούμε να μεταφέρουμε όλες τις εντυπώσεις που μας άφησε αυτή η μέρα και ίσως άλλοι καταλήξουν σε διαφορετικά συμπεράσματα, τα οποία θέλουμε να διαβάσουμε και να συζητήσουμε. Κύριος σκοπός μας είναι να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τα γεγονότα υπό την αντεθνική, αντικαπιταλιστική προοπτική μας εδώ στη Γερμανία, ειδικά για τους συντρόφους μας διεθνώς που ρωτούν για πληροφορίες και οι οποίοι δεν μπορούν να τα παρακολουθήσουν όλα λόγω των γλωσσικών εμποδίων.
Μια αναφορά από την ομάδα εργασίας “Διεθνών Σχέσεων” της Antifa AK Κολωνίας
Το Σάββατο, η αστυνομία επιτέθηκε και σταμάτησε μια μεγάλη αυτόνομη διαδήλωση που είχε καλεστεί προς υπεράσπιση του κοινωνικού κέντρου “Rote Flora” στο Αμβούργο. Οι μεγαλύτερες ταραχές που έχουμε δει εδώ και χρόνια διήρκεσαν όλη την ημέρα και τη νύχτα, εκατοντάδες τραυματίστηκαν ή τέθηκαν υπό κράτηση. Οι διοργανωτές μιλούν για ένα “πολιτικό σκάνδαλο”˙ τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για τη βία, την έννοια του συνταγματικού δικαιώματος του συνέρχεσθαι και τις παραβιάσεις εναντίον του από την αστυνομία˙ για το ριζοσπαστικό κίνημα, αυτή η περαιτέρω ποινικοποίηση ζωτικής σημασίας κοινωνικών αγώνων (μετά το Blockupy 2012, για παράδειγμα) σημαίνει ότι οι γραμμές του μετώπου κατά του κράτους και του κεφαλαίου μπορεί να σκληρύνουν.
Ποιος καλούσε για τι;
Πολλές οργανώσεις και
πρωτοβουλίες κάλεσαν σε διαδηλώσεις το Σάββατο, οι οποίες ήταν όλες
πολιτικά συνδεδεμένες. Η πρωτοβουλία για το δικαίωμα ασύλου των
προσφύγων, το “Lampedusa - Group”, κάλεσε -όπως έκανε συχνά τις
τελευταίες εβδομάδες- σε μια αντιρατσιστική διαδήλωση. Η πρωτοβουλία
αυτή θα πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο του αγώνα για τους πρόσφυγες, ο
οποίος αναπτύσσεται στη Γερμανία εδώ και μερικά χρόνια. Στο Αμβούργο,
έχει δημιουργήσει μεγάλη και έντονη πολιτική δυναμική, και έχει
προσελκύσει την υποστηρικτική προσοχή διαφόρων τμημάτων της κοινωνίας,
από αυτόνομους περιβαλλοντιστές έως φοιτητές και φιλελεύθερους.
Η πρωτοβουλία "δικαίωμα
στην πόλη" κάλεσε επίσης σε συγκέντρωση και διαμαρτυρία, ειδικότερα κατά
της έξωσης από το λεγόμενο “Esso-Houses”, ένα παλιό συγκρότημα
κατοικιών στο Αμβούργο-St.Pauli με πάνω από 100 κατοικίες, καταστήματα,
κλπ. Αυτή η οικιστική ενότητα πωλήθηκε σε επενδυτές το 2009, οι οποίοι
είπαν ευθέως ότι ήθελαν να κατεδαφίσουν τα κτίρια αυτά και να
οικοδομήσουν νέα, πιο κερδοφόρα κτίσματα. Οι εξώσεις από τα σπίτια
έγιναν μόλις έξι ημέρες πριν από τη διαδήλωση, την Κυριακή 15
Δεκεμβρίου! Το σύνθημα των διαδηλώσεων εκείνη την ημέρα ήταν “το
δικαίωμα στην πόλη δεν γνωρίζει σύνορα”, κάτι που κατέστησε σαφή τη
σύνδεση με τον αντιρατσιστικό αγώνα.
Η μεγαλύτερη διαδήλωση αναμενόταν από την πρωτοβουλία για τη σωτηρία του Rote Flora, το θρυλικό αυτόνομο κέντρο στην εξευγενισμένη περιοχή “Schanzenviertel” στο Αμβούργο. Το κοινωνικό κέντρο έχει απειληθεί με έξωση εδώ και μερικά χρόνια. Κατά καιρούς ο ιδιοκτήτης δείχνει πόσο σκληροπυρηνικός είναι και έτσι τώρα συζητιέται η ανάγκη για έξωση.
Το Rote Flora -ένα από τα αυτόνομα κέντρα που αρνήθηκε να
διαπραγματευτεί με τη διοίκηση της πόλης και επέλεξε μια στρατηγική
αντίστασης- είναι ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της πρωτοβουλίας
“δικαίωμα στην πόλη”, όχι μόνο στο Αμβούργο, αλλά σε ολόκληρη τη
Γερμανία. Επιπλέον, οι πρόσφυγες γύρω από το Lampedusa-Group έχουν
ισχυρές σχέσεις με την εναλλακτική αυτόνομη σκηνή γύρω από το Rote
Flora. Όλα τα θέματα της ημέρας μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκρυσταλλώθηκαν
στη διαδήλωση για το Rote Flora (ρατσισμός, αποκλεισμός από την
ανάπτυξη της πόλης). Οι άλλες διαδηλώσεις και συνελεύσεις ήθελαν να
συμμετάσχουν στη διαδήλωση για το Rote Flora, η οποία ορίστηκε για το
απόγευμα του Σαββάτου. Είναι σημαντικό να αναφερθεί επίσης η ισχυρή
υποστήριξη από την κινητοποίηση αντιφασιστικών ομάδων.
Οι προηγούμενες ημέρες
Η κινητοποίηση είχε σημαντικά αποτελέσματα. Όχι μόνο λόγω της παραδοσιακά ισχυρής παρουσίας
του αυτόνομου κινήματος στη Γερμανία, που συμπορεύτηκε στις διαδηλώσεις
για το Rote Flora, αλλά και εξαιτίας των δεσμών μεταξύ των θεμάτων που
περιγράφηκαν παραπάνω, τα οποία είναι αυτή τη στιγμή πιο σχετικά με την
ριζοσπαστική αριστερά στο Αμβούργο. Αλλά η κινητοποίηση δεν έμεινε μόνο
σε γερμανικό επίπεδο. Πολλοί άνθρωποι από την Ευρώπη, κυρίως από την
αυτόνομη σκηνή, ταξίδεψαν στο Αμβούργο. Μια επιθετική διαδήλωση
αναμενόταν.
Ετικέτες
Αντι-Κουλτούρα,
Αντικαπιταλισμός,
Αστικές Εξεγέρσεις,
Αυτονομία,
Αυτόνομοι Χώροι,
Κοινωνικοί Αγώνες,
Νεολαία
Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013
Ένα καινούργιο ξεκίνημα μέσα στις παγωνιές της ελευθερίας
Η εποχή της αυτοεπιβεβαίωσης πρέπει κάποτε να τελειώσει
Μερικοί και μερικές αισθάνονται πιθανά το ύφος μας κάπως απότομο. Αυτό μπορεί να συμβεί εύκολα, όταν πρόκειται για αγαπητούς ανθρώπους, για εκείνους και εκείνες με τους οποίους στο παρελθόν έχουμε ξεκινήσει ένα σύνολο από απελευθερωτικούς συλλογισμούς, και δοκιμάσει δρόμους για να αλλάξουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Κοινές προσπάθειες, που όσο μικρές και εάν θέλουν να είναι, βρίσκονται περισσότερο από απλά μόνο στην καρδιά μας. Εάν η μια η άλλη κριτική σας αφορούν προσπαθήστε να την συγκρατήσετε στη σκέψη σας και μην μπείτε αμέσως σε θέση άμυνας. Θέλουμε να συνεργαστούμε παραπέρα, αλλιώς δεν θα υπήρχε αυτό το κείμενο.
Θέλουμε να κάνουμε την προσπάθεια να καταλάβουμε και να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Σε μια κοινή συζήτηση στην αρχή της συνάντησης να ανακαλύψουμε, ποιες ιδέες, κριτικές και προτάσεις για το «πως πάμε παραπέρα» κυκλοφορούν στον αέρα, και πως μπορούμε να τις συναρθρώσουμε πρακτικά σε μια συζήτηση. Εάν κάποιες θέσεις πραγματικά αποκλείονται, τότε πρέπει να το διαπιστώσουμε και να αντλήσουμε τα αντίστοιχα συμπεράσματα: Αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμα και ότι θα χωρίσουμε. Μπορεί να υπάρξει ένα σημείο, κατά το οποίο η κοινή βάση μας γλιστράει σαν άμμος από τα δάχτυλα, μια κοινή συζήτηση δεν οδηγεί πλέον πουθενά, πέρα από την συνηθισμένη δυσάρεστη έρημο. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι που έχουν προετοιμάσει το συνέδριο, έκαναν καθαρό, ότι δεν θέλουν κύκλους ειδικών εμπειρογνωμόνων στα ξεχωριστά θέματα, κανένα βάθρο συζητήσεων. Θα προσθέταμε: Καμιά χωρίς αναφορές, και πάνω απ’ όλα χωρίς συνέπειες παράθεση αντιφάσεων που ανακαλύφθηκαν πάλι για μια νέα ακόμα φορά. Σχεδόν 20 χρόνια μετά το κείμενο «3:1 – ταξική αντίθεση, ρατσισμός σεξισμός» που άνοιξε στους κύκλους μας το πρόβλημα της τριπλής καταπίεσης, δεν μπορούμε πλέον να εφησυχάζουμε, να περιγράφουμε για άλλη μια φορά ότι δεν υφίσταται η βασική αντίθεση. Δεν αρκεί απλά η διαπίστωση, το πρόβλημα βρίσκεται τόσο στην διάσπαση σε επί μέρους περιοχές και την εξειδίκευση που προκύπτει από αυτό, όσο και στο ότι τα κομμάτια αυτού του παζλ δεν συντίθενται μετά σε μια συνολική εικόνα. Αλλά το πράγμα δεν τελειώνει εδώ.
Εδώ κατορθώνουμε να ξεριζώσουμε μόνο μερικές δυσκολίες. Είμαστε επίσης πολύ λίγοι και λίγες για να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό με ένα εκτεταμένο τρόπο. Στο συνέδριο του Αμβούργου είμαστε περισσότερες και περισσότεροι, και αν όλα πάνε καλά, θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε κατά τόπους κάτι σαν μια συλλογική νοημοσύνη. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει, να συσχετίσουμε τις πολλές διαφορετικές εμπειρίες και προοπτικές. Αλλά ένα σαββατοκύριακο είναι πολύ σύντομο ώστε να σκαρώσουμε μια εκτεταμένη στρατηγική. Τι είναι κριτική στο ύψος της εποχής; Πως κλέβουν στο παιχνίδι μερικοί από μας με ένα «καταστρέψτε τα όλα» κάπου – κάπου γύρω τους, στο ότι δεν θέλουν να καταργήσουν σαν τέτοια το κράτος, το κεφάλαιο την κοινωνικότητα, αλλά να τσακίσουν όλη την ανεξέλεγκτη συλλογικότητα σε μικρά κομματάκια για να την ξανασυνθέσουν με την δική τους αντίληψη; Μετασχηματισμός φυσικά. Πως κλέβουν στο παιχνίδι κάποιοι άλλοι από μας με όλο περισσότερο επεξεργασμένες αναλύσεις αυτών των διαδικασιών, για να ενεργούν σύμφωνα με αυτές τις διαπιστώσεις, όχι λιγότερο μονόπλευρα, κάπου γύρω τους;
Στόχος αυτού του συνεδρίου θα μπορούσε να είναι στο να συμφωνήσουμε σε δυο – τρία ζητήματα, που θα συζητήσουμε όλοι και όλες στην διάρκεια του επόμενου χρόνου. Συνδεμένο με αυτό, να αναπτύξουμε μια συγκεκριμένη δομή για αυτή την συζήτηση, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο από το να αναπτύξουμε μια πρόταση οργάνωσης: τοπικές και υπερτοπικές συναντήσεις, μαζικά κύκλους συζητήσεων, κριτική ανατροφοδότηση των συζητήσεων στην δική μας δραστηριότητα, συμφωνία πάνω σε ένα κανάλι συζητήσεων. Πως θα γενικεύσουμε την συζήτηση, πως θα διαδώσουμε τις ιδέες και κείμενά μας, που θεωρούμε σημαντικά, για να έρθουμε σε μια κοινή βάση και να συλλογικοποιήσουμε την γνώση μας, ώστε να μπορέσουμε γενικά να συζητήσουμε για το ίδιο πράγμα. Για παράδειγμα, αιωρούμαστε μέσα σε κείμενα και παραπέρα κείμενα συζήτησης από αυτούς τους κύκλους – αλλά και άλλους – στο να παρουσιάζουμε σε κανονικές χρονικές αποστάσεις στα δικά μας μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έχουμε έτσι και αλλιώς την άποψη ότι θα έπρεπε να επενδύσουμε περισσότερο χρόνο και ενέργεια στις δικές μας μορφές έκφρασης και μέσων, αντί να γλύφουμε τις αστικές εκθέσεις και αναφορές.
Μια τέτοια πρόταση οργάνωσης εμπεριέχει τον αναλογισμό σχετικά με τους εν δυνάμει συνταξιδιώτες. Υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι που συναντάμε στον δρόμο που δεν ξαναβρίσκουμε όμως στις δομές μας. Οι αυτοοργανωμένες μας δομές είναι συχνά κλειστές και δίνουν την εντύπωση ελιτισμού. Για να γίνει κάποιος ή κάποια αποδεκτοί πρέπει να «έχει ξεκαθαρίσει» πολλά πράγματα, να γνωρίζει τους κώδικες και να συμπεριφέρεται αντίστοιχα. Υπάρχουν επίσης πιθανά άνθρωποι με τους οποίους θα επιθυμούσαμε να συζητήσουμε, αλλά δεν αισθάνονται να τους απευθύνεται ο ορισμός αυτόνομος. Εμείς οι ίδιοι και ίδιες είμαστε μπλεγμένοι. Οι αυτόνομοι έχουν μια στάση ευρείας απομόνωσης από την κοινωνία – και κατά παράδοξο τρόπο ταυτόχρονα ζωντανών επαφών με τους πράσινους και το κόμμα της αριστεράς, συνεντεύξεων τύπου και με ιδρύματα ερευνών. Από την άλλη πλευρά οι αυτόνομοι έχουν μια σχετικής αποφασιστικότητας και ασυμβίβαστης στάσης απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό, μια στάση σύγκρουσης στον δρόμο, κάθε ορατής μαχητικότητας στο μαύρο μπλοκ ή σαν μη ορατής την νύχτα. Έχουν μια στάση για στρατηγικές της πρόκλησης και μια προοπτική της όξυνσης των κοινωνικών συσχετισμών – αλλά και της αναζήτησης επίσης πάντα για το διαφορετικό όλο. Για την δημιουργία και την αγωνιστική επαναϊδιοποίηση σχέσεων, ελεύθερων χώρων και δομών που διαφεύγουν που ξεφεύγουν σαν δυνατότητα από τον κρατικό έλεγχο, ώστε από αυτά τα νήματα, προοπτικά κάποτε, να δημιουργήσουμε έναν άλλο κοινωνικό δίκτυο. Εάν είναι αυτό, που οι άνθρωποι πάντα ακόμα συνδέουν με την έννοια της αυτονομίας, το βρίσκουμε εντάξει.
Και, παρά την δυσαρέσκεια, την οποία μέχρι τώρα δεν έχουμε τσιγκουνευτεί: Σε σύγκριση με άλλες πολιτικές δυνάμεις, οι αυτόνομοι και οι αυτόνομες, οι αναρχικοί και οι αναρχικές, στέκονται βέβαια πραγματικά αρκετά καλά. Σε αντιπαραθέσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, την παγκοσμιοποίηση, την γενετική τεχνολογία, ενάντια στην ατομική ενέργεια κλπ. οι θέσεις μας βρίσκονται συχνά στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης, και αυτό όχι μόνο στον δρόμο, αλλά και όσον αφορά τον προσδιορισμό του περιεχομένου. Σε συγκεκριμένα πεδία, που δεν είναι αμελητέα για την καθημερινή ζωή και επιβίωση – κοινή συγκατοίκηση και εργασία, ο αγώνας ενάντια στην αναδιάρθρωση των συνοικιών, στις οποίες ζούμε – είμαστε παρόντες και παρούσες και μετατρέπουμε σε εμπειρία την ιδέα του συλλογικού και της συνεργασίας: να αντιπαραθέσουμε κάτι στην λυπητερή και απομονωμένη ιδιώτευση της κοινωνίας της αξιοποίησης που κάποτε απλά έχει περισσότερη επιτυχία από κοινού. Και το να οργανωθούμε για αυτό είναι αυτό που μας απασχολεί εδώ, αφού αυτό το σύστημα για μας δεν μπορεί να είναι καμιά εναλλακτική λύση. Η προοπτική της ισόβιας μισθωτής εργασίας, ώστε μετά να ψοφήσουμε μόνοι και μόνες άρρωστοι και άρρωστες, είναι απλά φρικτή. Και, – ποιος άλλος χώρος μπορεί να υπάρξει από την συλλογικότητα που δημιουργεί τον εαυτό της για όλους αυτούς τους «χαμένους» που δημιουργεί αυτό το σύστημα; Κρατικές διαχειρίσεις της δυστυχίας και ιδρύματα πρόνοιας; Ιδρύματα κοινωνιολογικής έρευνας και προστατευμένες περιοχές; Νομίζουμε ότι πάντα ακόμα πρόκειται, στο να πλησιάσουμε το θέμα από τα κάτω. Στο να αντιληφτούμε τον εαυτό μας με όλο μας το σώμα σαν κομμάτι αυτού που προμηνύεται στους κοινωνικούς αγώνες, στο να ανακατευτούμε προσωπικά με όλη μας την ζωή στην επόμενη προσπάθεια να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες σχέσεις.
Αυτό υπόσχεται ένα σύνολο από δυσκολίες.
Πολλοί από αυτούς με τους οποίους μιλάμε δεν βρίσκουν καθόλου λάθος αυτό που κάνουμε. Αυτό που οι ίδιοι και οι ίδιες σκέφτονται να μη μπορούν ή να μη θέλουν να κάνουν.
Πολλοί από αυτούς με τους οποίους μιλάμε δεν βρίσκουν καθόλου λάθος αυτό που κάνουμε. Αυτό που οι ίδιοι και οι ίδιες σκέφτονται να μη μπορούν ή να μη θέλουν να κάνουν.
Τρίτη 28 Μαΐου 2013
Εκατοντάδες Κοινότητες Αγώνα! Η Κοινωνία Αντιστέκεται! Η Ουτοπία δημιουργείται Εδώ και Τώρα!


Η Ευτυχία μας θα είναι η Εκδίκηση μας!
Το κίνημα από τα κάτω αναπτύσσεται, λειτουργεί πέρα από τη κρίση και κάνει τις ουτοπίες του πραγματικότητα. Ήδη χιλιάδες άνθρωποι σε όλη στην Ελλάδα παίρνουν τη κατάσταση στα χέρια τους και γίνονται μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος.
Ακολουθεί μια αντιπροσωπευτική καταγραφή των κυριότερων ελληνικών πρωτοβουλιών από τα κάτω που αποτελούν ένα άλλο κόσμο, πέρα από τη κρίση και περιμένουν την ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ εδώ και τώρα! Βρες τί θέλεις να κάνεις στον Δημόσιο Χώρο και ΚΑΝ'ΤΟ ΤΩΡΑ!:
ΔΕΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΕΔΩ:
Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012
Βιβλίο: "Επισφαλής Ραψωδία Σημειοκαπιταλισμός και οι παθολογίες της μετα-αλφα γενιάς" του Franco Berardi «Bifo»
Περίληψη
Μια
άπειρη σειρά διακλαδώσεων: αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε
να αφηγηθούμε την ιστορία της ζωή μας, τις αγάπες μας, αλλά επίσης και
την ιστορία των εξεγέρσεων μας, των ηττών μας και την παλινορθώσεων της
τάξης. Κάθε δεδομένη στιγμή διαφορετικά μονοπάτια ανοίγονται μπροστά
μας, και συνεχώς διαφορετικές εναλλακτικές κατευθύνσεις μας
παρουσιάζονται. Στη συνέχεια θα αποφασίσουμε, να αποκόψουμε από ένα
σύνολο άπειρων πιθανοτήτων και να επιλέξουμε ένα μόνο δρόμο. Αλλά
μπορούμε πραγματικά να επιλέξουμε; Είναι πραγματικά ζήτημα επιλογής,
όταν πάμε προς την μία κι όχι προς την άλλη κατεύθυνση; Είναι πραγματικά
μια επιλογή, όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν στα εμπορικά κέντρα, όταν οι
επαναστάσεις μετατρέπονται σε σφαγές, όταν τα έθνη μπαίνουν σε πόλεμο;
Δεν είμαστε εμείς που αποφασίζουμε, αλλά οι αλληλουχίες: μηχανές για την
απελευθέρωση των επιθυμιών και μηχανισμοί ελέγχου επί του φαντασιακού. Η
βασική διακλάδωση είναι πάντα αυτή: ανάμεσα στις μηχανές για την
απελευθέρωση της επιθυμίας και τους μηχανισμούς του ελέγχου επί του
φαντασιακού. Στην εποχή της ψηφιακής μετάλλαξης, οι τεχνικές κι οι
αυτοματισμοί αποκτούν τον έλεγχο της κοινωνικής ψυχής.
Περιεχόμενα βιβλίου:
00. Διακλαδώσεις (Bifurcations)
Το τέλος της νεωτερικής πολιτικής
01. Όταν το μέλλον άρχισε
Η κοινωνική σύγκρουση και το πολιτικό πλαίσιο •
Από τα ειρωνικά στα υπερβολικά μηνύματα • Μην ανησυχείτε για το μέλλον
σας, δεν έχετε μέλλον • Ο εφιάλτης μετά το τέλος του ονείρου • Η χρονιά
της προαίσθησης
02. Πληροφοριακή – εργασία / επισφαλειοποίηση
Σχιζο-οικονομία • Η ψυχική κατάρρευση της
οικονομίας • Η πληροφοριακή – σφαίρα και ο κοινωνικός νους • Πόλεμος
πανικός και σημειο-κεφάλαιο • Splatter-καπιταλισμός
03. Ο έμπορος, ο πολεμιστής και ο σοφός
Το κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της γνώσης
• Από τους διανοούμενους στους κογκνιτάριους • Από τον οργανικό
διανοούμενο στη γενική διάνοια • Το κογκνιταριάτο και ο ανασυνδυασμός •
Το κογκνιταριάτο ενάντια στον καπιταλιστικό κυβερνοχρόνο • Η αυτονομία
της επιστήμης από την εξουσία • Διανοούμενοι, κογκνιτάριοι και κοινωνική
σύνθεση
04. Ποιο είναι το νόημα της αυτονομίας σήμερα;
Η συμμαχία της γνωστικής εργασίας και του ανασυνδυασμένου κεφαλαίου • Μορφοκλασματοποίηση, απόγνωση και αυτοκτονία
05. Ευπαθής ψυχο-σφαίρα
Ελέφαντας • Συνδετική μετάλλαξη • Επιτάχυνση,
γλώσσα, ταυτότητα • Κυβερνο-χρόνος, ερωτικισμός, απ-ευαισθετικοποίηση
(desensitization) • Η εμμονή με την ταυτότητα • Ηθική, ευαισθησία,
αισθητικότητα
06. Σκοτεινές επιθυμίες
Δυσφορία και καταστολή • Δομή και επιθυμία • Ο
τομέας του σημειο-κεφαλαίου • Παθολογίες της εκφραστικότητας •
Σημειωτική της σχιζοφρένειας • Ερμηνεία και υπερφόρτωση • Επιδημία
κατάθλιψης • Ο πανικό-καταθλιπτικός κύκλος • Αίσθηση, κατάθλιψη αλήθεια •
Το κοινωνικό πλαίσιο της επιδημίας κατάθλιψης• Η αναστροφή του
μέλλοντος
07. Τρομοκρατία (Λάθος) και ποίηση / (t)error and poetry
08. Μετά – φουτουρισμός
Γλωσσάρι
Σημειώσεις μεταφραστή
Βιβλιογραφία
Επιτρέπεται η ελεύθερη αναδημοσίευση,
αντιγραφή, και οποιαδήποτε χρήση του κειμένου, σε ατομικό και συλλογικό
επίπεδο, στα πλαίσια του ανταγωνιστικού κινήματος. Δεν επιτρέπεται καμία
εμπορευματική, ή άλλου είδους χρήση που αντιβαίνει τις αξίες τις
ελεύθερης κοινής χρήσης και διάθεσης του.
διαβάστε το βιβλίο και κάντε ελεύθερο download εδώ:
Επιμέλεια- μετάφραση: Θοδωρής Σάρας /
από http://www.minorcompositions.info/?p=1
Franco ‘Bifo’ Berardi (2009)
Precarious Rhapsody: Semiocapitalism and
the pathologies of post-alpha generation, Minor Compositions. London.
Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012
"Προς όλους όσους αισθάνονται προδομένοι από την Οικονομία! Εναλλακτικές λύσεις για τα πολιτικά συστήματα, το καταναλωτισμό, τα οικονομικα προβληματα, το πληθυσμό, τη Κοινωνία, το Χωριό και την Ανάπτυξη", της Kyle Chamberlain
Μας λένε πως το πρόβλημά μας είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές. Το μήνυμα αυτό είναι παντού. Τα μέσα ενημέρωσης μετράνε την κατάσταση της κοινωνίας μας με στατιστικές ανεργίας. Οι πολιτικοί αντιπαρατίθενται με θεατρικό τρόπο για το ποιος μπορεί να δημιουργήσει τις πιο πολλές δουλειές. Άνθρωποι παντού παλεύουν για τις λιγοστές θέσεις εργασίας σε εργοστάσια και εταιρείες.
Θα ήθελα να επισημάνω τη μεγάλη ειρωνεία της κατάστασης αυτής – οι περισσότεροι άνθρωποι μισούν τη δουλειά τους. Πόσους ανθρώπους γνωρίζετε που αγαπάνε τη δουλειά τους; Η αλήθεια είναι, πως οι περισσότεροι από εμάς με συνηθισμένες δουλειές, ίσα που τις αντέχουμε. Αν δεν τις χρειαζόμασταν θα προτιμούσαμε να μην τις κάνουμε.
Το εργασιακό ήθος και κυρίως η «σκληρή δουλειά» είναι κάτι για το οποίο είναι περήφανη η κοινωνία μας. Αλλά, αν θα θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς, θα έπρεπε να ομολογήσουμε πως αποκαλούμε τους εαυτούς μας «σκληρά εργαζόμενους» κυρίως για να δικαιολογήσουμε τις καθημερινές κακομεταχειρήσεις, στερήσεις και ταπεινώσεις στο χώρο εργασίας. Νομίζω επίσης πως μπορούμε να συμφωνήσουμε στο ότι οι περισσότερες δουλειές μας δεν βελτιώνουν τον κόσμο.Και όμως βρισκόμαστε στην οξύμωρη θέση να ικετεύουμε να μπούμε σε εργασιακούς ρόλους που μισούμε.
Καλό είναι να συνειδητοποιούμε ότι το «εργασιακά απασχολημένος» θα μπορούσε υπό συνθήκες να έχει την έννοια του «χρησιμοποιημένος». Ακριβώς δηλαδή όπως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένα σφυρί και καρφιά, ο εργοδότης σάς απασχολεί ή σας χρησιμοποιεί. Ο όρος «χρησιμοποιημένος», πολύ εύστοχα περιγράφει τη σχέση με τους εργοδότες μας. Όπως οι πόρνες, έτσι και εμείς παραιτούμαστε από τον εαυτό μας και δινόμαστε σε ψεύτικες σχέσεις για μια ανούσια οικονομική απολαβή. Σε μια υγιή σχέση η αφοσίωσή μας ανταποδίδεται σε είδος. Αλλά σε μια σχέση χρήσης και κατάχρησης, το καλύτερο που μπορούμε να προσδοκούμε είναι ένας χρηματικός διακανονισμός.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, λοιπόν, ότι οι πολιτικοί και άλλοι ισχυροί άνθρωποι επαινούν τον ενθουσιασμό μας για την εργασιακή απασχόληση και υπερασπίζονται αυτόν το σκοπό. Για την ελίτ, η ανεργία είναι μία κρίση, διότι αυτό σημαίνει ότι ο πληθυσμός δεν «χρησιμοποιείται» επαρκώς. Ένας «αχρησιμοποίητος» πληθυσμός είναι ασύμφορος και, ενδεχομένως, απείθαρχος. Έτσι, όταν οι πλούσιοι έρθουν να μας σώσουν, το κάνουν με την προσφορά θέσεων εργασίας, όπως λέει το σλόγκαν του Bill και Melinda Gates Foundation: «Πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την ευκαιρία να ζήσουν υγιείς και παραγωγικές ζωές.» (δική μου έμφαση)
Η εργασιακή απασχόληση έχει γίνει σχεδόν αδιαχώριστη από άλλες αξίες, όπως την ευθύνη και την ανθρώπινη ευημερία. Στην κουλτούρα μας, η προώθηση της εργασιακής απασχόλησης έχει γίνει συνώνυμη με την υποστήριξη των οικογενειών, των κοινοτήτων και των χωρών. Σε μια εποχή που είμαστε τόσο απόλυτα εξαρτημένοι από την εργασιακή απασχόληση και την οικονομία για την επιβίωσή μας, το να είσαι ενάντια στην δουλειά είναι σαν να είσαι ενάντια στη ζωή. Ποιος λοιπόν, εκτός από τον πιο τεμπέλη και ουτοπικό χίπυ, θα ήταν ενάντια στην εργασία;
Αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι άνθρωποι δεν ήταν πάντα τόσο εξαρτημένοι για την επιβίωση από «θέσεις εργασίας» όπως τις αντιλαμβανόμαστε σήμερα ή από την οικονομία. Στην πραγματικότητα ήμασταν κυνηγοί και συλλέκτες για το μεγαλύτερο διάστημα της ύπαρξής μας. Τα χρήματα, η οικονομία, ακόμη και η καλλιέργεια της γης είναι σχετικά πρόσφατες επινοήσεις. Τα βγάλαμε από το μυαλό μας. Και, μέχρι πολύ πρόσφατα στην ιστορία, οι θέσεις εργασίας ήταν απλώς μέρος μιας μικτής στρατηγικής για επιβίωση που χρησιμοποιούσαν οι μεγάλες οικογένειες για να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες τους. Το κυνήγι, η συλλογή, η κηπουρική, η χειροτεχνία, οι δωρεές, η συνεργασία, το εμπόριο και η αυτοαπασχόληση, είναι όλα απολύτως βιώσιμοι τρόποι για να καλύψουμε τις ανάγκες επιβίωσής μας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας αναγνώριζαν ότι τα χρήματα δεν ήταν πάντα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ικανοποιηθεί μια ανάγκη τους. Ζώντας αποκλειστικά από έναν μισθό ήταν ένα μοντέλο ζωής για τους πλούσιους της πόλης.
Σε ορισμένες ιστορικές περιόδους, ήταν δυνατόν για κάποιους ανθρώπους να χρησιμοποιούν το νόμισμα για να διατηρούν μια ευημερία δυσανάλογη σε σχέση με την πραγματική αξία της εργασίας τους. Μπορεί να πλησιάζει το τέλος της εν λόγω περιόδου. Δυστυχώς, οι εναλλακτικές λύσεις στην εργασιακή απασχόληση σπανίζουν.
Δεν είναι κάτι που διδάσκεται στο μάθημα της ιστορίας, αλλά η εξάρτησή μας από τις θέσεις εργασίας προέρχεται τελικά από την καταστροφή και την μονοπώληση του περιβάλλοντός μας. Οι άνθρωποι κάποτε στηρίχθηκαν αποκλειστικά στους ελεύθερους φυσικούς πόρους. Η τάση προς μια γενικευμένη εργασιακή απασχόληση ακολούθησε την καταστροφή των πόρων αυτών. Όταν τα πράγματα που χρειαζόμαστε δεν διατίθενται ελεύθερα στη φύση, είμαστε αναγκασμένοι να εργαζόμαστε σε όλο και πιο περίπλοκες και αμφίβολες μεθόδους εξόρυξης φυσικών πόρων. Η ιστορία της σχέσης του πολιτισμού μας με τους Ινδιάνους της Αμερικής και άλλων αυτόχθονων πολιτισμών, παρουσιάζει το συνηθισμένο αυτό μοτίβο.
«Οι νέοι μου άνδρες δεν πρέπει ποτέ να εργαστούν. Οι άνδρες που εργάζονται δεν μπορούν να ονειρεύονται – και η σοφία έρχεται σε μας μέσω των ονείρων. Μου ζητάτε να οργώσω το έδαφος. Να πάρω ένα μαχαίρι και να σκίσω το στήθος της μητέρας μου; Όταν πεθάνω, εκείνη δεν θα με πάρει στο στήθος της για να ξεκουραστώ. Μου ζητάτε να σκάψω για πέτρα. Να σκάψω κάτω από το δέρμα της για τα οστά της; Όταν θα πεθάνω, δεν θα μπορώ να μπω στο σώμα της για να ξαναγεννηθώ. Θα μου ζητήσετε να κόψω τα χόρτα, να φτιάξω σανό και να το πουλήσω και να είμαι πλούσιος όπως οι λευκοί άνδρες. Αλλά πώς να τολμήσω να κόψω τα μαλλιά της μητέρας μου; » - Smohala, Wanapum πνευματικός ηγέτης, 1851
Ξανά και ξανά, η αντίσταση των ιθαγενών στην εργασία, όπως την ξέρουμε, σταμάτησε μόνο όταν η πρόσβαση στους παραδοσιακούς τους πόρους για επιβίωση διακόπηκε.
Οι ιθαγενείς δεν ήταν οι μόνοι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή των πόρων και την μονοπώληση. Εταιρείες και κυβερνήσεις περιθωριοποιούν ενεργά την πρόσβασή μας σε καθαρό νερό, υγιεινή διατροφή, ασφαλές καταφύγιο, καθώς και κοινωνική υποστήριξη. Όλα αυτά τα πράγματα, ενώ παρέχονταν ελεύθερα από το περιβάλλον μας, είναι πλέον ολοένα και πιο ακριβά.
Δεν είναι μόνο το φυσικό μας περιβάλλον που καταστρέφεται. Το κοινωνικό και ψυχολογικό μας περιβάλλον δέχεται επίσης επίθεση. Οικονομικές πιέσεις, διαφημίσεις και προπαγάνδα έχουν υπονομεύσει την αυτάρκεια των οικογενειών και των κοινοτήτων. Ίσως η τελική νίκη του καταναλωτισμού είναι ότι πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει την ικανότητά τους να βρίσκουν νόημα έξω από τη δουλειά. Πολλοί άνθρωποι θα σας πουν ότι απλά δεν ξέρουν πώς να περνούν το χρόνο τους χωρίς δουλειά. Μπορούν πραγματικά να μη βλέπουν μεγαλύτερη αξία στη ζωή τους; Χωρίς σεβασμό για τον εαυτό μας και την υποστήριξη των άλλων δεν υπάρχει περίπτωση να βγούμε από αυτό το καταχρηστικό σύστημα.
Η επιρροή της ισχυρής μειονότητας του κόσμου δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Αλλά εκείνοι από μας σε προνομιακές χώρες πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η οικονομική «κρίση» οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον κόσμο και ίσως στην ίδια τη μητέρα φύση, η οποία επιτέλους μας αναγκάζει να αποκαλύψουμε τα χαρτιά μας. Το γεγονός ότι η οικονομική μας ευημερία μπορεί να παραπέσει τόσο γρήγορα είναι η απόδειξη ότι ο πλούτος μας δεν βασίζεται στην πραγματική αξία της εργασίας μας, αλλά στην επιτυχία μας σε ένα παραπλανητικό παιχνίδι εκμετάλλευσης.
Ο τρόπος ζωής μας έχει επίσης εξαρτηθεί από τους περιορισμένους ορυκτούς ενεργειακούς πόρους, χωρίς να αναφέρουμε τα απειλούμενα εδάφη, νερά και δάση. Και ο κόσμος συνωστίζεται όλο και περισσότερο. Ίσως είναι καιρός να καταλάβουμε το πώς είναι πραγματικά να ζούμε μέσα στα όρια αυτών που διαθέτουμε.
Αλλά ας είμαστε σαφείς. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερες θέσεις εργασίας. Χρειαζόμαστε πρόσβαση στα βασικά της επιβίωσης. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα χρήματα. Χρειαζόμαστε να θεραπεύσουμε το περιβάλλον μας. Δεν χρειαζόμαστε εργοδότες να μας κρατήσουν απασχολημένους. Χρειαζόμαστε χρόνο να μετατρέψουμε τις κοινότητές μας σε υγιή οικοσυστήματα για ανθρώπους και πάλι.
Όσο λιγότερο συμμετέχουμε σε αυτή την καταχρηστική οικονομία, τόσο το καλύτερο. 10% ανεργία είναι αξιοθρήνητη. Χρειαζόμαστε 90% ανεργία! Αν πραγματικά δυσανασχετούμε με αυτό το σύστημα, ας κερδίσουμε λιγότερα χρήματα, ας αγοράσουμε λιγότερα και ας μας ανήκουν λιγότερα. Ας επενδύσουμε το χρόνο, την ενέργεια και τους πόρους μας σε πράγματα που δεν μπορούν να φορολογηθούν ή να παρασιτιθούν από τις εταιρίες. Ας ασχοληθούμε όχι με χρήματα, αλλά με ενέργεια, θρεπτικές ουσίες, υλικά, τοπικά νομίσματα και σχέσεις. Ας μην επεκταθούμε, ας σταθεροποιηθούμε. Ας απολαύσουμε την τέχνη, τον πολιτισμό και την αναψυχή. Ίσως μπορούμε να ανατρέψουμε την πυραμίδα συρρικνώνοντας τον πάτο της.
Η δουλειά μας είναι η ακόλουθη: Χρειάζεται να αποταμιεύουμε το νερό όποτε βρέχει και να το κάνουμε διαθέσιμο. Χρειάζεται να κάνουμε τα βρώσιμα φυτά να μεγαλώνουν έτσι, ώστε να είναι τόσα πολλά που δεν θα μπορούμε ούτε να τα χαρίσουμε. Χρειάζεται να θυμηθούμε πως να χτίζουμε σπίτια με φυσικούς τρόπους και κυρίως χωρίς να χρεωνόμαστε με δάνεια για αυτά. Χρειάζεται να ξεκινήσουμε να δημιουργούμε ευκαιρίες εκεί που ζούμε, ώστε να χρειαζόμαστε λιγότερες μετακινήσεις. Χρειάζεται να πάρουμε τον έλεγχο της γης και των πόρων από τις ισχυρές μειονότητες. Χρειαζόμαστε ενοποιητικές και βιώσιμες μεθόδους για τη διαχείριση της γης. Χρειάζεται να δημιουργούμε κτηνοτροφικές φάρμες με έναν τρόπο που θα κάνει τα θηράματα αφθονότερα. Χρειάζεται να καλλιεργούμε με τέτοιο τρόπο που θα κάνει τα δάση να αυξάνονται. Χρειάζεται να χρησιμοποιούμε την ενέργεια με τρόπο που θα δημιουργεί ειρήνη και σταθερότητα. Χρειάζεται να ενισχύσουμε τους κοινωνικούς μας δεσμούς.
Αν εξακολουθείτε να έχετε μια δουλειά, να βάλετε τα πάντα σε τάξη και να την παρατήσετε! Κάντε το όσο πιο σύντομα μπορείτε, γιατί ποτέ στην ιστορία δεν είχαμε μια πιο σημαντική δουλειά να κάνουμε.
πηγη & μεταφραση του αρθρου:
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012
Το "Ελπιδοχώρι", μια αυτόνομη Οικοκοινότητα
Σε μια πανέμορφη βουνοπλαγιά, μόλις 150 χιλιόμετρα από την Αθήνα, στην ευλογημένη και ιστορική γη της Αργολίδας, 15 χιλιόμετρα από τις Μυκήνες και 25 από το Ναύπλιο, ξεκινά με σίγουρα και σταθερά βήματα να προβάλλει στον ορίζοντα το Ελπιδοχώρι.
Το Ελπιδοχώρι είναι ένα ονειρεμένο κομμάτι γης, εκτάσεως 31 στρεμμάτων που συνορεύει με ένα δάσος. Διαθέτει σπάνια δασική χλωρίδα όπως είναι τα πέντε τεράστια διατηρητέα πουρνάρια, (χαρακτηρισμένα έτσι από την Τοπική Δασική Υπηρεσία) καθώς και μια πανέμορφη βελανιδιά (500 χρόνων) που είναι ο “φύλακας” του χώρου, αρκετά μεγάλα ελαιόδεντρα, κουμαριές, σκίνα και άπειρα βότανα και μυρωδικά.
Το καλοκαίρι του 2010 ξεκίνησαν οι εργασίες για να γίνει:
•Ένας αυτόνομος ως προς την ενέργεια και τη τροφή πολυχώρος. Θα φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις, εργαστήρια και σεμινάρια ψυχολογικού, πνευματικού, φιλοσοφικού και οικολογικού περιεχομένου. Αυτόνομος γιατί θα διαθέτει δικό του φωτοβολταϊκό καλύπτοντας τις ανάγκες για ενέργεια και βιολογική-βιοδυναμική καλλιέργεια οπωροκηπευτικών καλύπτοντας τις ανάγκες της τροφής . Θα γίνεται συλλογή κάθε σταγόνας νερού και θα διαχειρίζεται τα λύματα του με ιδιαίτερους οικολογικούς τρόπους. Οι άνθρωποι που θα το επισκέπτονται θα φιλοξενούνται σε βιοκλιματικά οικήματα, κατασκευασμένα από αχυρόμπαλες, η κατασκευή των οποίων έχει ήδη αρχίσει, ή από άλλες ξεχασμένες τεχνικές φυσικής δόμησης και θα έχουν πράσινες (φυτεμένες) στέγες.
•Θα μπορούσε να εξελιχθεί σύντομα σε ένα οικολογικό χωριό γιατί κάνοντας τα πιο πάνω, πολύ θα μας αρέσει να κατοικούμε εκεί μόνιμα. Μια μικρή αυτόνομη οικο-κοινότητα λοιπόν που παράγει και καταναλώνει ότι χρειάζονται τα μέλη της, σεβόμενα τη γη, το περιβάλλον, το νου, τη καρδιά και το σώμα.
• Βασικός του στόχος η φιλοξενία παιδιών ειδικά τους μήνες του καλοκαιριού. Ένας χώρος όπου παιδιά 8-14 ετών θα ζουν για μερικές εβδομάδες, μαθαίνοντας όλα εκείνα που το σχολείο δεν καταφέρνει ακόμη να τους μάθει και οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν:
•Το σεβασμό στα στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρα, Φωτιά)
•Την ενθάρρυνση και όχι τον στείρο έπαινο.
•Τη συνεργασία και όχι την αντιπαλότητα και τον αγώνα για δύναμη και υπεροχή.
•Τα συνεργατικά παιχνίδια και όχι τα ανταγωνιστικά.
•Την ορθή διατροφή.
•Την επίλυση της σύγκρουσης μέσα από αμοιβαίες και ισότιμες διαδικασίες.
•Τη συμμετοχή στα κοινά της μικρής κοινωνίας που τα ίδια τα παιδιά θα συνθέτουν (συμμετοχή στις καλλιέργειες ακόμη και στη μεταποίηση των προϊόντων).
•Είναι βέβαιο πως σιγά-σιγά, θα εξελιχτεί σε ένα «καταφύγιο». Γατί τι άλλο εκτός από καταφύγιο μπορεί να είναι, ένας χώρος που αγκαλιάζει τις πραγματικές και όχι φαινομενικές ανάγκες του ανθρώπου, που είναι να ζει κοντά στη φύση ασκώντας το νου, την καρδιά και το σώμα του.
Οι δημιουργοί αυτού του οράματος που είναι πλέον σχέδιο επί χάρτου και η υλοποίησή του έχει ήδη αρχίσει, είναι ανοιχτοί για συνεργασίες και ανταλλαγές με άλλους συνοδοιπόρους εναλλακτικής διαβίωσης και αναζήτησης της Αλήθειας. Μιας αλήθειας που σίγουρα είναι μακριά από τις μεγαλουπόλεις που δημιουργήσαμε με την αγωνία του «έχω» και κοντύτερα στη γαλήνη του «είμαι».
Το καλοκαίρι του 2010 ξεκίνησαν οι εργασίες για να γίνει:
•Ένας αυτόνομος ως προς την ενέργεια και τη τροφή πολυχώρος. Θα φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις, εργαστήρια και σεμινάρια ψυχολογικού, πνευματικού, φιλοσοφικού και οικολογικού περιεχομένου. Αυτόνομος γιατί θα διαθέτει δικό του φωτοβολταϊκό καλύπτοντας τις ανάγκες για ενέργεια και βιολογική-βιοδυναμική καλλιέργεια οπωροκηπευτικών καλύπτοντας τις ανάγκες της τροφής . Θα γίνεται συλλογή κάθε σταγόνας νερού και θα διαχειρίζεται τα λύματα του με ιδιαίτερους οικολογικούς τρόπους. Οι άνθρωποι που θα το επισκέπτονται θα φιλοξενούνται σε βιοκλιματικά οικήματα, κατασκευασμένα από αχυρόμπαλες, η κατασκευή των οποίων έχει ήδη αρχίσει, ή από άλλες ξεχασμένες τεχνικές φυσικής δόμησης και θα έχουν πράσινες (φυτεμένες) στέγες.
•Θα μπορούσε να εξελιχθεί σύντομα σε ένα οικολογικό χωριό γιατί κάνοντας τα πιο πάνω, πολύ θα μας αρέσει να κατοικούμε εκεί μόνιμα. Μια μικρή αυτόνομη οικο-κοινότητα λοιπόν που παράγει και καταναλώνει ότι χρειάζονται τα μέλη της, σεβόμενα τη γη, το περιβάλλον, το νου, τη καρδιά και το σώμα.
• Βασικός του στόχος η φιλοξενία παιδιών ειδικά τους μήνες του καλοκαιριού. Ένας χώρος όπου παιδιά 8-14 ετών θα ζουν για μερικές εβδομάδες, μαθαίνοντας όλα εκείνα που το σχολείο δεν καταφέρνει ακόμη να τους μάθει και οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν:
•Το σεβασμό στα στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρα, Φωτιά)
•Την ενθάρρυνση και όχι τον στείρο έπαινο.
•Τη συνεργασία και όχι την αντιπαλότητα και τον αγώνα για δύναμη και υπεροχή.
•Τα συνεργατικά παιχνίδια και όχι τα ανταγωνιστικά.
•Την ορθή διατροφή.
•Την επίλυση της σύγκρουσης μέσα από αμοιβαίες και ισότιμες διαδικασίες.
•Τη συμμετοχή στα κοινά της μικρής κοινωνίας που τα ίδια τα παιδιά θα συνθέτουν (συμμετοχή στις καλλιέργειες ακόμη και στη μεταποίηση των προϊόντων).
•Είναι βέβαιο πως σιγά-σιγά, θα εξελιχτεί σε ένα «καταφύγιο». Γατί τι άλλο εκτός από καταφύγιο μπορεί να είναι, ένας χώρος που αγκαλιάζει τις πραγματικές και όχι φαινομενικές ανάγκες του ανθρώπου, που είναι να ζει κοντά στη φύση ασκώντας το νου, την καρδιά και το σώμα του.
Οι δημιουργοί αυτού του οράματος που είναι πλέον σχέδιο επί χάρτου και η υλοποίησή του έχει ήδη αρχίσει, είναι ανοιχτοί για συνεργασίες και ανταλλαγές με άλλους συνοδοιπόρους εναλλακτικής διαβίωσης και αναζήτησης της Αλήθειας. Μιας αλήθειας που σίγουρα είναι μακριά από τις μεγαλουπόλεις που δημιουργήσαμε με την αγωνία του «έχω» και κοντύτερα στη γαλήνη του «είμαι».
περισσότερες πληροφορίες
για την Οικοκοινότητα Ελπιδοχώρι:
Δείτε επίσης ένα ντοκυμαντερ της ΕΤ1 (σε 4 μέρη)
για το Ελπιδοχώρι και τους
πρότυπους οικολογικούς, συλλογικούς
για το Ελπιδοχώρι και τους
πρότυπους οικολογικούς, συλλογικούς
και αυτο-οργανωμένους τρόπους ζωής και δόμησης του:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)










































