Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Kείμενα και Εικόνες από την Νέα "Ισπανική Επανάσταση"
























Προσπαθώντας να καταλάβουμε τί ακριβώς συμβαίνει στην Ισπανία και καθώς λαμβάνουμε ενθουσιώδη μυνήματα από φίλους αναρχικούς από την Βαρκελώνη και την Μαδρίτη για ένα κίνημα που απλώνεται σε όλη την χώρα και κάνει σταθερά βήματα προς μια ριζοσπαστική κατανόηση των προβλημάτων και προς την έκφραση απαντήσεων πέρα από τους ρεφορμιστικούς αυτοπεριορισμούς του, αναπαράγουμε εδώ εικόνες και κείμενα (χωρίς να ταυτιζόμαστε με το πολιτικό περεχόμενο) εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας και βολιδοσκοπώντας χρίσιμες πρακτικές και μηνύματα για τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο
Κενό Δίκτυο






















Αυτό που ακολουθεί είναι ένα κείμενο του Emmanuel Rodríguez και Tomás Herreros από την ισπανική κολλεκτίβα Universidad Nómada.
Στις 15 του Μάη 2011, περίπου 150.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε 60 ισπανικές πόλεις με το αίτημα «Αληθινή Δημοκρατία Τώρα», διαδηλώνοντας με το σύνθημα «Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των τραπεζιτών και των πολιτικών». Η διαδήλωση διοργανώθηκε ηλεκτρονικά μέσω κοινωνικών δικτύων, χωρίς τη συμμετοχή μεγάλων συνδικάτων ή πολιτικών κομμάτων. Στο τέλος της πορείας κάποιοι αποφάσισαν να μείνουν το βράδυ στην Plaza del Sol της Μαδρίτης. Εκδιώχθηκαν βίαια από την αστυνομία τις πρώτες πρωινές ώρες. Το γεγονός αυτό προκάλεσε ένα γενικό κάλεσμα για την κατάληψη τοπικών πλατειών-κάτι που και σύντομα έγινε- σε όλη την Ισπανία. Όσο γράφουμε, 65 δημόσιες πλατείες σε όλη την Ισπανία είναι κατειλημμένες, με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας να λαμβάνουν χώρα σε Ισπανικές Πρεσβείεςαπό το Μπουένος Άιρες, τη Βιέννη, μέχρι το Λονδίνο. Ίσως να μην έχετε διαβάσει γι 'αυτά στον τοπικό σας Τύπο, αλλά σίγουρα συμβαίνουν. Δοκιμάστε # spanishrevolution, # yeswecamp, # nonosvamos ή # acampadasol στο Twitter και δείτε μόνοι σας. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα κείμενο του EmmanuelRodríguez και TomásHerrerosαπό την ισπανική κολλεκτίβα Universidad Nómada.

ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΟΗΤΕ 

15 Μαΐου, Από την Αγανάκτηση στην Ελπίδα

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Κυριακή 15 Μαΐου του 2011 ήρθε για να σημάνει ένα σημείο καμπής: από το διαδίκτυο στο δρόμο, από τις συζητήσεις στο τραπέζι της κουζίνας στις μαζικές κινητοποιήσεις, αλλά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, από την οργή στην ελπίδα. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, οι απλοί πολίτες, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση που ξεκίνησε και εξαπλώθηκε στο διαδίκτυο, έχουν καταλάβει τους δρόμους με ένα σαφές και ελπιδοφόρο αίτημα: μια πραγματική δημοκρατία, μια δημοκρατία που να μην είναι πλέον προσαρμοσμένη στην απληστία των λίγων, αλλά στις ανάγκες του λαού. Το κίνημα κατηγορηματικά καταγγέλει την πολιτική τάξη που από την αρχή της κρίσης έχει κυβερνήσει τη χώρα στρεφόμενη μακριά από το λαό, υπακούοντας στις επιταγές αυτών που κατ 'ευφημισμό αποκαλούνται «αγορές».
Πρέπει να περιμένουμε τις επόμενες εβδομάδες και μήνες για να δούμε τον τρόπο με τον οποίο το αίτημα για πραγματική δημοκρατία σχηματίζεται και αναπτύσσεται. Τα πάντα όμως δείχνουν ότι το κίνημα θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο. Η σαφέστερη ένδειξη της μελλοντικής δύναμής του κινήματος προέρχεται από την κατάληψη των δημοσίων πλατειών και την αυτοσχέδια κατασκήνωση που έχουν εμφανιστεί σχεδόν σε κάθε μεγάλη ισπανική πόλη και την πόλη. Σήμερα - τέσσερις ημέρες μετά την πρώτη πορεία – νέα κοινωνικά δίκτυα δημιουργούνται, υποστηρίζοντας το κίνημα, μια εικονική υποστήριξη που ενισχύεται από την απήχηση του στους δρόμους και τις πλατείες. Παρ’ ότι είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς την πορεία που θα λάβει η κατάσταση, είναι ήδη δυνατό να προωθήσουμε κάποια ερωτήματα τα οποία το κίνημα έχει θέσει επί τάπητος.

Πρώτον, οι επικρίσεις που διατυπώθηκαν από το κίνημα της 15ης Μαΐου, είναι καίριες. Ένα ολοένα και περισσότερο αυξανόμενο τμήμα του πληθυσμού, είναι εξοργισμένο από την κοινοβουλευτική πολιτική όπως την ξέρουμε, όπως την εφαρμόζουν τα πολιτικά κόμματα σήμερα – επιβάλλοντας στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα να πληρώσουν για την κρίση. Κατά τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες μιας αυξανόμενης αίσθησης δυσπιστίας για τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες τράπεζες έλαβαν εκατομμύρια για τη διάσωσή τους, ενώ οι περικοπές στις κοινωνικές παροχές, οι βίαιες επιθέσεις σε βασικά δικαιώματα και οι μυστικές ιδιωτικοποιήσεις, καταβρόχθισαν το ήδη αποστεωμένο ισπανικό κράτος πρόνοιας. Σήμερα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι πολιτικές αποτελούν ένα κίνδυνο για το παρόν μας και το άμεσο μέλλον μας. Η οργή αυτή γίνεται ακόμη πιο σαφής όταν έρχεται αντιμέτωπη με τη δειλία των πολιτικών που αδυνατούν να θέσουν ένα τέλος στην κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού κόσμου. Πού πήγαν όλες οι υποσχέσεις που δόθηκαν για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο στην αρχή της κρίσης; Τι απέγινε η ιδέα της κατάργησης των φορολογικών παραδείσων; Τι απέγινε η διακήρυξη ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα τεθεί υπό έλεγχο; Ποια τα σχέδια στη φορολογία της κερδοσκοπίας και στην υπόσχεση ανάσχεσης των φορολογικών ελαφρύνσεων για τα υψηλότερα εισοδήματα;

Δεύτερον, το κίνημα της 15ης Μάη είναι κάτι περισσότερο από μια προειδοποίηση προς τη λεγόμενη Αριστερά. Είναι δυνατόν (στην πραγματικότητα είναι αρκετά πιθανό) ότι στις 22 Μαΐου, όταν οι τοπικές και περιφερειακές εκλογές λάβουν χώρα στην Ισπανία, η αριστερά θα υποστεί μια καταστροφική ήττα. Αν αυτό συμβεί, μπορεί κανείς εύκολα να προβλέψει το αποτέλεσμα των γενικών εκλογών. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί σήμερα χωρίς δισταγμό είναι ότι η θεσμική αριστερά (κόμματα και μεγάλα συνδικάτα) είναι ο στόχος μιας γενικευμένης πολιτικής δυσαρέσκειας λόγω της μεγάλης τους αδυναμίας να καταλήξουν σε καινοτόμες λύσεις για αυτή την κρίση. Εδώ βρίσκεται και η διττή εξήγηση της προβλεπόμενης εκλογικής της ήττας. Από τη μία πλευρά, οι πολιτικές της αδυνατούν να εξέλθουν από έναν μεροληπτικό τρόπο ανάγνωσης της κρίσης, που μέχρι σήμερα, αναγνωρίζει ότι το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη πόρων από πλευράς μας. Να το πούμε δυνατά και καθαρά: δεν υπάρχει ένα τέτοιο πρόβλημα, δεν υπάρχει έλλειψη πόρων, το πραγματικό πρόβλημα είναι ο εξαιρετικά άνισος τρόπος με τον οποίο διανέμεται ο πλούτος, και η οικονομική «πειθαρχία» κάνει αυτό το πρόβλημα ακόμη πιο οξύ κάθε μέρα που περνάει. Πού να είναι άραγε τα απεριόριστα οφέλη της φούσκας ακινήτων σήμερα; Που είναι οι αποδόσεις γελοίων έργων, όπως των αεροδρομίων της Castellón ή του Lleida, για να αναφέρουμε μόνο μερικά; Ποιος ωφελείται από το γιγαντιαίο βουνό του χρέους ακρωτηριάζοντας τόσες πολλές οικογένειες και άτομα; Η θεσμική αριστερά στάθηκε ανίκανη να βρεθεί στο πλευρό και να συνεργαστεί με την πλειάδα των αναδυόμενων κοινωνικών κινημάτων που ζητούν ελευθερία και δημοκρατία. Ποιος μπορεί να συγχωρήσει τα λόγια του Θαπατέρο, όταν η πρόταση dación de pago απορρίφθηκε από το κοινοβούλιο με το σκεπτικό ότι θα μπορούσε να «θέσει σε κίνδυνο τη φερεγγυότητα του ισπανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος»; Σε ποιόν απευθυνότανε με αυτές τις λέξεις; Στα εκατομμύρια των ανθρώπων που είναι υποδουλωμένοι από τις υποθήκες ή τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών; Και τι να πει κανείς για τον άτιμό τους νόμο για την πνευματική ιδιοκτησία, το περίφημο Ley Sinde; Στεκόταν στο πλευρό εκείνων που έχουν δώσει σχήμα στο διαδίκτυο ή με εκείνους που σχεδιάζουν να βγάλουν χρήματα από αυτό, λες και ο πολιτισμός να είναι ένα ακόμα εμπόρευμα; Αν η θεσμική αριστερά εξακολουθεί να αγνοεί τα κοινωνικά κινήματα, εάν αρνηθεί να ξεφύγει από ένα σενάριο γραμμένο από την χρηματοπιστωτική και οικονομική ελίτ και αποτυγχάνει να εξέλθει με ένα σχέδιο Β που θα μπορούσε να μας οδηγήσει έξω από την κρίση, θα μείνει στην αντιπολίτευση για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερες αναβολές: είτε θα αλλάξει είτε θα χάσει οποιαδήποτε κοινωνική νομιμοποίηση φέρει για να αντιπροσωπεύει τις αξίες που ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει. Τρίτον, το κίνημα 15η Μαΐου αποκαλύπτει ότι – σε αντίθεση με την παθητικότητα που τους καταλογίζουν πολλοί αναλυτές- οι πολίτες κατόρθωσαν να αυτό-οργανωθούν στη μέση μιας βαθιάς κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης και θεσμικής εγκατάλειψης. Οι νέες γενιές έχουν μάθει να διαμορφώνουν το διαδίκτυο, δημιουργώντας νέους τρόπους συναναστροφής, χωρίς την προσφυγή σε ιδεολογικές κοινοτοπίες, οπλισμένοι με έναν έξυπνο ρεαλισμό, ξεφεύγοντας από προ-σχεδιασμένες πολιτικές κατηγορίες και γραφειοκρατικές δομές. Είμαστε μάρτυρες της εμφάνισης νέων «μειονοτήτων πλειοψηφίας» που απαιτούν δημοκρατία, αντιμετωπίζοντας τον πόλεμο που θέλει «όλους εναντίον όλων» και την ανόητη εξατομίκευση που προωθείται από το νεοφιλελευθερισμό, «μειονοτήτων πλειοψηφίας» που απαιτούν κοινωνικά δικαιώματα ενάντια στη λογική της ιδιωτικοποίησης και των περικοπών που επιβάλλονται από την οικονομική εξουσία. Είναι πολύ πιθανό ότι στην παρούσα συγκυρία παλαιοί πολιτικοί στόχοι θα έχουν μικρή σημασία ή θα είναι άχρηστοι. Ελπίζοντας είτε σε μια αδύνατή επιστροφή στο κοινωνικό κράτος ,είτε στοχεύοντας στην πλήρη απασχόληση - όπως όλο το φάσμα της ισπανικής κοινοβουλευτικής αριστεράς φαίνεται να κάνει - είναι στόχοι δίχως νόημα. Η επανεφεύρεση της δημοκρατίας απαιτεί, το λιγότερο την υπόδειξη νέων τρόπων διανομής πλούτου, επισημαίνοντας νέους τρόπους διανομής του πλούτου, δικαιώματα του πολίτη για όλους, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκαν (αίτημα σε συμφωνία με αυτές τις παγκοσμιοποιημένες εποχές), την υπεράσπιση των κοινών αγαθών (περιβαλλοντικών πόρων, της γνώσης, της εκπαίδευσης, του διαδικτύου και της υγείας), καθώς και διάφορες μορφές αυτοδιοίκησης που μπορούν να προσπεράσουν τη διαφθορά των υπάρχοντων τρόπων διακυβέρνησης.

Τέλος, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το Κίνημα 15ης Μαΐου συνδέεται με ένα ευρύτερο ρεύμα Ευρωπαϊκών διαμαρτυριών που προκλήθηκε ως αντίδραση στα λεγόμενα «μέτρα λιτότητας». Οι διαδηλώσεις αυτές ταρακουνούν την έρημο του πραγματικού, αφήνοντας πίσω την εικόνα μιας άμορφης και σιωπηλής μάζας των ευρωπαίων πολιτών που ταιριάζει τόσο στα συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αναφερόμαστε σε καμπάνιες όπως η βρετανική UKUncut εναντίον της πολιτικής του Cameron, στις μαζικές κινητοποιήσεις του Geraçao ένα Rasca στην Πορτογαλία, ή ακόμη και αυτό που συνέβη στην Ισλανδία όταν ο λαός αποφάσισε να μην διασώσει τους τραπεζίτες. Και, φυσικά, έμπνευση βρίσκεται πάνω απ 'όλα στην αραβική εξέγερση, τις δημοκρατικές επαναστάσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία που κατάφεραν να νικήσουν τους διεφθαρμένους ηγέτες τους.

Περιττό να πούμε ότι δεν έχουμε καμία ιδέα για το ποια θα είναι η τελική τύχη του κινήματος της 15ης Μαΐου. Αλλά σε αυτό το στάδιο μπορούμε να δηλώσουμε με σιγουριά ότι έχουμε τουλάχιστον δύο διαφορετικές διαδρομές για να βγούμε από την κρίση: την εφαρμογή ακόμη περισσότερων περικοπών ή την κατασκευή μιας πραγματικής δημοκρατίας. Γνωρίζουμε τι έχει παραδώσει μέχρι σήμερα η πρώτη: δεν έχει μόνο αποτύχει στο να δημιουργήσει κάποιου είδους οικονομικής «ομαλότητας», τουναντίον έχει δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα όπου «κάθε άνθρωπος είναι για τον εαυτό του», έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων. Η δεύτερη διαδρομή υπόσχεται μια απόλυτη και ουσιαστική δημοκρατία. Μπορούμε να πούμε ότι αυτό έχει μόλις ξεκινήσει και ότι μόλις έχει αρχίσει να καθορίζει την πορεία του. Για εμάς η επιλογή είναι σαφής, αυτό είναι το μονοπάτι που θέλουμε να ακολουθήσουμε.

Tomás Herreros και Emmanuel Rodríguez (Universidad Nómada) 

 
(Μετάφραση στα ελληνικά από την αγγλική μετάφραση του ισπανικού κειμένου, από τους Γ.Μ. και Π.Κ.) 






















Πώς γεννήθηκε και τι είναι η "spanish revolution";  


Τι είναι αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ισπανία και τι έβγαλε όλον αυτόν τον κόσμο στους δρόμους; Ο Javier Peña, δημοσιογράφος και διευθυντης ιστοσελίδας που παρέχει πληροφορίες και συμβουλές σε άνεργους Ισπανούς εξηγεί στην iefimerida πώς δημιουργήθηκε αυτό το κύμα αγανάκτησης που σαρώνει την Ισπανία και εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη...

"Μπορεί πολλοί να έχουν εκπλαγεί που στους κύκλους των νέων, και των όχι και τόσο νέων, έχει ξεσπάσει ένα κίνημα αγανάκτησης ενάντια στην οικονομική και πολιτική κρίση που ζει η Ισπανία. Είναι όμως παράξενο το γεγονός ότι ακόμα και οι μεγαλύτεροι επικριτές της «ισπανικής επανάστασης» συμφωνούν ότι υπάρχουν λόγοι για να βγει κανείς στο δρόμο.

Τα όσα έχουν προηγηθεί της εξέγερσης είναι αρκετά ξεκάθαρα. Έχουμε σχεδόν 5 εκατομμύρια άνεργους, το 21% όσων θέλουν να εργαστούν. Ανάμεσα στους νέους, αυτό το ποσοστό ανεβαίνει στο 43%. Μιλάμε για νέους που δεν έχουν παρόν, και που το μέλλον τους είναι πολύ αμφίβολο. Εν τω μεταξύ, οι μεγαλύτεροι δεν μπορούν να πληρώσουν τις υποθήκες τους, και 1,5 εκατομμύριο οικογένειες δεν έχουν εισόδημα, δεν έχουν να φάνε, κ.λπ.

Παράλληλα, έχουμε μια κυβέρνηση υποτιθέμενων σοσιαλιστών, η οποία μέσα στην τελευταία χρονιά αποφάσισε μεγάλες περικοπές, υπαγορευμένες από τα διεθνή οικονομικά κέντρα. Και απέναντί της βρίσκουμε μια αντιπολίτευση, την οποία εκπροσωπεί το Λαϊκό Κόμμα (Partido Popular), οι συντηρητικοί, που περιορίζονται στο να σκέφτονται, τρίβοντας τα χέρια τους, την κατάσταση που θα τους επιτρέψει να κερδίσουν τις γενικές εκλογές του Μαρτίου του 2012 και να γίνουν κυβέρνηση. Εν ολίγοις, όλοι αυτοί ασχολούνται περισσότερο με το να αλληλοκατηγορούνται και να κριτικάρουν ο ένας τον άλλο, παρά με το να λύσουν τα προβλήματα των πολιτών.

Δεν λείπουν και οι περιπτώσεις, στην τοπική αυτοδιοίκηση και τις περιφερειακές διοικήσεις, όπου ένα μέρος των πολιτικών πλούτισαν από τις θέσεις εξουσίας που κατέχουν, χωρίς τα κόμματα στα οποία ανήκουν να έχουν δώσει γι’ αυτό μια ξεκάθαρη και πειστική απάντηση.

Στο ύψος των περιστάσεων δεν έχουν σταθεί ούτε τα σωματεία, τα οποία κατά μεγάλο μέρος χρηματοδοτούνται από το κράτος, και τα οποία έχουν κρατήσει μια στάση αρκετά ήπια, σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν. Τα μέσα ενημέρωσης, εν τω μεταξύ, είναι στην υπηρεσία του ενός ή του άλλου κόμματος.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι οι δημοσκοπήσεις εδώ και δύο χρόνια επιβεβαιώνουν πως η πολιτική κατάσταση είναι το τρίτο μεγαλύτερο πρόβλημα που απασχολεί τους Ισπανούς, μετά την ανεργία και την οικονομική κρίση.

Μπροστά σε όλα αυτά, η ισπανική κοινωνία φαινόταν να κοιμάται, και να ασχολείται περισσότερο με τους θριάμβους της εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ, ή του Ραφαέλ Ναδάλ στο τένις. Όλος ο κόσμος φαινόταν να αποδέχεται με παραίτηση όλα όσα συνέβαιναν και κάποιοι περίμεναν τις εκλογές για να αλλάξει κάτι.

Τους τελευταίους μήνες, πολλές συλλογικότητες προσπαθούσαν να εκφράσουν τη δυσφορία που αισθάνονται πολλά τμήματα του πληθυσμού, φυτεύοντας τον σπόρο στα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, κατά κύριο λόγο τα social media στο ίντερνετ.

Έτσι φτάσαμε στην προηγούμενη Κυριακή, 15 Μαΐου. Ενώ ασχολούνταν με την προεκλογική εκστρατεία για τις δημοτικές και τις περιφερειακές εκλογές, διάφορες οργανώσεις ενώθηκαν κάτω από μια πλατφόρμα με την ονομασία «Αληθινή Δημοκρατία», που καλούσε σε διαδηλώσεις σε 53 ισπανικές πόλεις, απαιτώντας να είναι η πολιτική στην υπηρεσία του πολίτη και όχι στην υπηρεσία των οικονομικών δυνάμεων. Δημοσίευσαν έναν μεγάλο μανιφέστο στο οποίο δήλωναν:

«Εμείς οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι, οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, οι πρεκάριοι, οι νέοι… θέλουμε αλλαγή και ένα αξιοπρεπές μέλλον. Κουραστήκαμε από τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, κουραστήκαμε να είμαστε άνεργοι, να μας ανεβάζουν τις υποθήκες ή να μας παίρνουν τα σπίτια οι τράπεζες που προκάλεσαν την κρίση, να μας επιβάλουν νόμους που περιορίζουν την ελευθερία μας προς όφελος των δυνατών. Κατηγορούμε τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις για την επισφαλή κατάστασή μας και απαιτούμε αλλαγή».

Παρόλο που τα μέσα ενημέρωσης απλώς ανακοίνωσαν την έκκληση, οι διαδηλώσεις είχαν μεγάλη επιτυχία. Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, για να δείξουν την αγανάκτησή τους. Ακόμα και αφού έγιναν, η δημόσια τηλεόραση αφιέρωσε μόλις 20 δευτερόλεπτα στο ρεπορτάζ για τις διαδηλώσεις.

Αυτό που συνέβη όμως, είναι ότι μια ομάδα διαδηλωτών στη Μαδρίτη αποφάσισε να κατασκηνώσει στην Puerta del Sol, την πιο εμβληματική πλατεία της ισπανικής πρωτεύουσας και να μείνει εκεί μέχρι τις εκλογές της Κυριακής. Ίσως να μην είχε γίνει κάτι παραπάνω από αυτή την πράξη διαμαρτυρίας, αν η αστυνομία δεν είχε λάβει την εντολή να τους απομακρύνει τα ξημερώματα της Δευτέρας προς την Τρίτη. Αυτή ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει για χιλιάδες πολίτες.

Η απάντηση στην απομάκρυνση των διαδηλωτών με τη βία ήταν το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν την Τρίτη, στις 8 το βράδυ, στην Puerta del Sol, αψηφώντας την απαγόρευση των αρχών. Κι από τότε, το κίνημα μεγάλωσε πολύ. Οι τρεις χιλιάδες άνθρωποι που ήρθαν την Τρίτη έγιναν πάνω από 10 χιλιάδες την Τετάρτη, το πνεύμα της Puerta del Sol εξαπλώθηκε σε άλλες 53 πόλεις, μεταξύ των οποίων και η Βαρκελώνη, όπου εκατοντάδες νέοι κατασκήνωσαν στην Plaza de Catalunya.

Όλες οι διαδηλώσεις ήταν ειρηνικές, παρόλο που υπήρξαν μερικά μικρά επεισόδια την πρώτη ημέρα. Έπειτα όμως οι επικεφαλής κατάφεραν να διατηρήσουν την τάξη. Στην Puerta del Sol στήθηκε μια μικρή πολιτεία, με χρεώσεις για διάφορες δραστηριότητες, άλλες για την τροφοδοσία, άλλες για την ασφάλεια, άλλες για να εξετάσουν τα νομικά θέματα. Όλα αυτά αποκορυφώνονται στις ημερήσιες συνελεύσεις όπου συζητιούνται οι δραστηριότητες και οι προτάσεις που μπορούν να γίνουν στους πολιτικούς. Δεν υπάρχουν ηγέτες, το κίνημα βασίζεται απόλυτα στις συνελεύσεις, με περίπου 40 εκπροσώπους που εναλλάσσονται.

Το κίνημα απέκτησε τόση δύναμη που ουσιαστικά επισκίασε την προεκλογική εκστρατεία. Τα πολιτικά κόμματα αναγκάστηκαν να πάρουν θέση και το έκαναν με περίεργο τρόπο. Τα κόμματα της αριστεράς προσπάθησαν να εμφανιστούν ως σύμμαχοι των διαδηλωτών, χωρίς να αναγνωρίζουν ότι η διαμαρτυρία στρέφεται και εναντίον τους. Από τη μεριά του, το συντηρητικό κόμμα ανησυχεί για τα «μαύρα χέρια» που μπορεί να κρύβονται πίσω από την πρωτοβουλία.

Αυτό αντικατοπτρίζεται στα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης, που απορρίπτουν τους διαδηλωτές ως «αντιεξουσιαστές» και ακροαριστερούς, ενώ κάποια έφτασαν να πουν ακόμα και ότι «πολλοί έχουν εκπαιδευτεί στο αντάρτικο πόλης από τη βασκική τρομοκρατική οργάνωση ΕΤΑ». Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κανείς για να διαπιστώσει πόσο απέχουν όλα αυτά απ’ την αλήθεια είναι μια βόλτα στις πλατείες, και θα δει ότι οι αγανακτισμένοι ανήκουν σε πολλές και διαφορετικές συλλογικότητες, υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί, πολλοί νέοι αλλά και συνταξιούχοι. Σε τελική ανάλυση, είναι δύσκολο να τους βάλεις σε ένα και μοναδικό καλούπι.

Το κίνημα μεγαλώνει ολοένα αλλά βρίσκεται μπροστά σε μια τεράστια δυσκολία. Στην Ισπανία, την ημέρα πριν τις εκλογές, που την ονομάζουμε «μέρα σκέψης», απαγορεύονται οι πολιτικές συγκεντρώσεις. Η Εκλογική Επιτροπή θεωρεί ότι η «κατασκήνωση» στην Puerta del Sol είναι μια απ’ αυτές, και απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις το Σάββατο και την Κυριακή. Αυτή η απαγόρευση δεν φαίνεται ότι θα περιορίσει το κίνημα, και ήδη υπάρχει κάλεσμα στα social media για να συμμετέχουν οι πολίτες σε «συλλογική σκέψη» στην Puerta del Sol στη Μαδρίτη και σε άλλες πόλεις.

Αυτή τη στιγμή είναι αδύνατον να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί μ’ αυτό το κίνημα∙ θα εξαρτηθεί κατά πολύ από το τι θα συμβεί αυτό το Σαββατοκύριακο, και, πάνω απ’ όλα, αν θα συνεχιστεί τη Δευτέρα μετά τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Από κει και πέρα, ίσως πολλοί να αρχίσουν να το παίρνουν στα σοβαρά, και να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των αγανακτισμένων. Αυτή είναι με λίγα λόγια η spanishrevolution."

Η ιστοσελίδα του Javier: postalparados.es

Ολόκληρο το κείμενο στα Ισπανικά κάνοντας κλικ εδώ.

Μετάφραση: Μ.Α

Σχετικά:
- Σειρά φωτογραφιών από Μαδρίτη εδώ
- Βίντεο (ζωντανή μετάδοση από την πλατεία Puerta del Sol) εδώ
- Πανοραμική σύνθεση υψηλής ευκρίνειας από την συγκέντρωση της Παρασκευής εδώ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ: 
 http://rigasili.blogspot.com/2011/05/blog-post_23.html


















 

 

Τα αιτήματα του Ισπανικού Κινήματος


Επειδή κανένας (ακόμα) δεν δημοσίευσε τα ΑΙΤΗΜΑΤΑ του Ισπανικού Κινήματος που έχει καταλάβει τις Πλατείες ΟΛΩΝ των ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ πόλεων εδώ και έξι μέρες έως σήμερα Κυριακή 22/5, ημέρα τοπικών εκλογών (δημοτικών και περιφερειακών), ιδού η μετάφραση των ΑΡΧΙΚΩΝ αιτημάτων όπως παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα του πρώτου καλέσματος στιςι 15 Μάη.

Σε αυτά τα πρώτα αιτήματα προστίθονται διαρκώς νέα, όπως για συνεταιριστική και αλληλέγγυα αντικαπιταλιστική οικονομία, για λύσεις άμεσης δημοκρατίας και άλλα, μεταξύ αυτών και για αληθινή Καταδίκη της Δικτατορίας του Φράνκο και για την κατάργηση της βασιλείας.

Τα αιτήματα διαμορφώνονται συνέχεια, σε ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ σε όλες τις πλατείες των μεγάλων πόλεων της Ισπανίας, που λειτουργούν ΔΙΑΡΚΩΣ επί ΕΞΙ (6) συνεχόμενες ημέρες, ενώ παράλληλα λειτουργούν και ομάδες εργασίας για πιο ειδικευμένα θέματα.



1.
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ Της ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ:

* Αυστηρός έλεγχος στην παρουσία ή μη των εκλεγμένων στις θέσεις τους. Ειδικές ποινές για παράλειψη καθήκοντος.


* Κατάργηση των προνομίων στην φορολογία, στα συντάξιμα έτη και τις πολλαπλές συντάξεις. Ισοτιμία του μισθού των εκλεγμένων αντιπροσώπων με το μέσο μισθό των Ισπανών συν τα απαραίτητα έξοδα για την άσκηση των καθηκόντων τους.


* Κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών. Κατάργηση παραγραφής σε αδικήματα διαφθοράς..


* Υποχρεωτική δημοσίευση της περιουσίας όλων των κρατικών στελεχών.


* Μείωση των κρατικών στελεχών που είναι διορισμένοι.


2.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ:

* Μοιρασμα των θέσεων εργασίας με την προώθηση μείωσης της εργάσιμης μέρας και άλλων μέτρων ωστε να μειωθεί η δομική ανεργία (να πέσει κάτω από το 5%)


* Σύνταξη στα 65 και καμία αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης μέχρι να εξαλειφθεί η ανεργία των νέων.


* Ευνοϊκές ρυθμίσεις για εταιρείες με λιγότερο από 10% προσωρινές συμβάσεις.


* Στραθερή δουλειά: απαγόρευση ομαδικών απολύσεων ή για αντικειμενικούς λόγους σε μεγάλες επιχειρήσεις ενώ υπάρχουν κέρδη, έλεγχος των επιχειρήσεων για να μην καλύπτουν με προσωρινά εργαζόμενους θέσεις που είναι για μόνιμους.


* Επαναφορά του επιδόματος ανεργίας 426€  για όλους τους μακροχρόνια άνεργους.


3.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΙΑ:

* Να απαλλοτριώσει το κράτος τις κατοικίες που έχουν κατασκευαστεί και δεν είναι απούλητες για να τις διαθέσει με καθεστώς επιδοτούμενου ενοικίου.


* Επιδόματα ενοικίου για νέους και όλα τα άτομα με χαμηλά εισοδήματα.


* Να επιτρέπεται η αποπληρωμή του δανείου για την ακύρωση των υποθηκών.


4. ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ:


* Κατάργηση άχρηστων εξόδων της δημόσιας διοίκησης και δημιουργία ανεξάρτητου ελέγχου του προϋπολογισμού και των εξόδων.


* Προσλήψεις προσωπικού Υγείας για να εξαφανιστούν οι λίστες αναμονής ασθενών.


* Προσλήψεις καθηγητών που θα εγγυούνται μικρό αριθμό μαθητών ανά τάξη, τις πρόσθετες ώρες και την ενισχυτική διδασκαλία.


* Μείωση του κόστους διδάκτρων της Ανώτατης παιδείας, και ισοτίμηση των μεταπτυχιακών τιμών με τα προπτυχιακά.


* Δημόσια χρηματοδότηση της έρευνας για να εγγυάται την ανεξαρτησία της.


* Φτηνές δημόσιες συγκοινωνίες, καλής ποιότητες και φιλικές προς το περιβάλλον. Επαναφορά των τρένων που καταργούνται με τη λειτουργία του AVE (υψηλής ταχύτητας) με τις αρχικές τιμές, να φτηνύνουν οι προπληρωμένες κάρτες, να περιοριστεί η ιδιωτική κυκλοφορία στο κέντρο των πόλεων, να κατασκευαστούν ποδηλατόδρομοι.


* Τοπικά Κοινωνικά προβλήματα. Αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου περί Εξάρτησης, δίκτυα δημοτικών κοινωνικών λειτουργών και φροντίδας.


5.
ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ:

* Απαγόρευση κάθε είδους οικονομικής διάσωσης ή ένεσης κεφαλαίων σε τραπεζικούς οργανισμούς: όσες τράπεζες έχουν δυσκολίες ας χρεωκοπήσουν ή ας κρατικοποιηθούν για να δημιουργηθεί δημόσιο τραπεζικό σύστημα κάτω από κοινωνικό έλεγχο.


* Αύξηση της φορολογίας των Τραπεζών με τρόπο ευθέως ανάλογο με τα κοινωνικά έξοδα που προξενούνται λόγω της κρίσης που δημιούργησε η πολιτική τους.


* Να επιστρέψουν οι Τράπεζες στα δημόσια ταμεία όλα τα κεφάλαια που πήραν από το δημόσιο.


* Απαγόρευση λειτουργίας ισπανικών τραπεζών σε φορολογικούς παραδείσους.


* Επιβολή ποινών σε κερδοσκοπικές ενέργειες και σε κακές τραπεζικές δραστηριότητες.


6. ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ:


* Aύξηση της φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων και των τραπεζικών οργανισμών.


* Κατάργηση των SICAV.(Φοροαπαλλαγές Ανωνύμων Εταιρειών).


* Επαναφορά του Φόρου Περιουσίας.


* Αληθινός και αποτελεσματικός έλεγχος της φοροδιαφυγής και της φυγής κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους


* Προώθηση σε διεθνές επίπεδο της υιοθέτησης φόρου στης διεθνείς συναλλαγές (φόρος Tobin).


7. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:


* Όχι στον έλεγχο του Ιντερνέτ. Κατάργηση του νόμου Sinde.


* Προστασία της ελευθερίας πληροφόρησης και της ερευνητικής δημοσιογραφίας.


* Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα και δεσμευτικά για θέματα μεγάλης εμβέλειας που μεταβάλλουν τους όρους ζωής των πολιτών.


* Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για κάθε μέτρο που επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.


* Αλλαγή του Εκλογικού Νόμου για να εγγυάται ένα σύστημα αληθινά αντιπροσωπευτικό και αναλογικό που να μην είναι σε βάρος καμιάς πολιτικής ομάδας ή κοινωνικής θέλησης, όπου η άκυρη και λευκή ψήφος επίσης θα έχουν αντιπροσώπευση στα νομοθετικά σώματα.


* Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης: Αλλαγή του Υπουργείου ώστε να υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, όχι στο διορισμό των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Γενικού Συμβουλίου Δικαστικής Εξουσίας από την Εκτελεστική Εξουσία.


* Εφαρμογή αποτελεσματικών μηχανισμών που εγγυούνται την εσωτερική δημοκρατία στα κόμματα.


* ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΕΞΟΔΩΝ


Ειρήνη Νταουντάκη
 

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Πλάνο 30 ώρες / 900 ευρώ : Ενάντια Στην Υποτίμηση της Εργασίας, της Ζωής και της Νοημοσύνης μας

























Πρώτη παρουσίαση του πλάνου 30/900
(Aθήνα, 13/12/2010)

H λέξη “κρίση” έχει μπει για τα καλά στην δημόσια φλυαρία. Kαι αν δεν έχει συμβεί ήδη, σε λίγο καιρό θα είναι μια λέξη κενή νοήματος. Θα σημαίνει γενικά τα ζόρια, γενικά την φτώχια, ή γενικά τα κυβερνητικά μέτρα. Eκείνο πάντως που ισχύει ήδη είναι ότι η κρίση, τόσο σαν αιτίες όσο και σαν γεγονότα, έχει πλαστογραφηθεί. Eίτε από δόλο, είτε από άγνοια. Kαι ένα βασικό στοιχείο της πλαστογράφησης είναι η παραδοχή ότι “η κρίση άρχισε” είτε το φθινόπωρο του 2008, είτε κάπου μέσα στο 2009, είτε μετά τις εκλογές του 2009, είτε όποτε το πήρε χαμπάρι ο καθένας.
Έχουμε υποστηρίξει, και έχουμε αποδείξει, ότι οι διεθνείς εξελίξεις μετά την περιβόητη χρεοκοπία της περιβόητης αμερικανικής Lehman Brothers, αποτελούν μόνο την πιο πρόσφατη φάση εκείνου που θα έπρεπε να λέγεται καπιταλιστική κρίση. Kαι καθόλου το σύνολό της. H πραγματική κρίση μετράει τουλάχιστον 2 δεκαετίες. Eπιμένουμε και θα επιμένουμε σ’ αυτό. Διαφορετικά, όχι μόνο η τωρινή φάση της παραμένει “μυστηριώδης” αλλά, το χειρότερο, η προπαγάνδα έχει μεγάλα περιθώρια για να σκορπάει στα μυαλά και στις συνειδήσεις τα βολικά της ψέμματα. Προετοιμάζοντας το ακόμα χειρότερο μέλλον, και ακυρώνοντας τις όποιες εύστοχες δράσεις θα έπρεπε (ήδη) και πρέπει να αναλάβουμε όσοι και όσες βρίσκονται στα χαμηλά των κοινωνικών ιεραρχιών.
Λοιπόν, αυτή η τελευταία φάση είναι η λογική συνέπεια (το τονίζουμε: η λογική συνέπεια) διαδικασιών που ξεκίνησαν διεθνώς απ’ την δεκαετία του 1980. Kαι στο κέντρο αυτών των διαδικασιών υπάρχει εκείνο που στο παρελθόν ονομάστηκε δομική αντινομία του καπιταλισμού. Aς δούμε το θέμα πιο συγκεκριμένα.
Kαπιταλισμός είναι βέβαια ένα συγκεκριμένος τρόπος οργάνωσης των κοινωνιών, που έχει σαν βασικό του χαρακτηριστικό την μέγιστη κατά το δυνατόν εκμετάλλευση της εργασίας, της δημιουργικότητας, για την παραγωγή και την κατανάλωση εμπορευμάτων. H εκμετάλλευση της εργασίας και η παραγωγή εμπορευμάτων μεγιστοποιείται κατά κύματα αυτά τα 150 ή 200 χρόνια του καπιταλισμού, μέσα απ’ την χρήση μηχανών και την εξέλιξη της τεχνικής.
Tα τελευταία 30 έως 40 χρόνια λοιπόν, σαν απάντηση σε αγώνες εργατικούς, κοινωνικούς και κυρίως παγκόσμιους που όχι μόνο περιόρισαν αισθητά την κερδοφορία των αφεντικών αλλά έφτασαν ως το σημείο να αμφισβητήσουν την εξουσία τους, αγώνες των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70, η εκ νέου μηχανοποίηση πολλών επιμέρους σχέσεων και κοινωνικών πεδίων που θα μπορούσαν να αποφέρουν κέρδη και, κυρίως, να αποκαταστήσουν τον έλεγχο των καπιταλιστικών προσταγών, έγινε η λυδία λίθος ενός καινούργιου, θαυμαστού κόσμου. Tόσο η οργάνωση της εργασίας όσο και η οργάνωση του ελεύθερου χρόνου και της κατανάλωσης άρχισαν να περιστρέφονται όλο και πιο εντατικά γύρω από ένα μεγάλο φάσμα καινούργιων μηχανών και τεχνολογιών. Oι υπολογιστές, η ψηφιακή τηλε-επικοινωνία, η ρομποτική, οι βιοτεχνολογίες, η γενετική, οι νανοτεχνολογίες, το διαδίκτυο, είναι, για να το πούμε κάπως σχηματικά, το καινούργιο μηχανολογικό (και ιδεολογικό) περιβάλλον, που επαναστατικοποίησε κυριολεκτικά αυτό που λέγεται καπιταλισμός. Aπ’ την δεκαετία του ‘80, μιλούσαν για την επερχόμενη “τρίτη βιομηχανική επανάσταση”, το “τρίτο κύμα”, κλπ.
Aυτή η καπιταλιστική επανάσταση, που συνεχίζεται ακόμα, έγινε πάνω στην ίδια βασική ιδέα όπως και οι προηγούμενες, και είχε το ίδιο βασικό αποτέλεσμα. H βασική ιδέα ήταν το πως όλο και περισσότερες γνώσεις, δεξιότητες και σχέσεις, θα μηχανοποιηθούν, έτσι ώστε να ελέγχονται καλύτερα απ’ τα αφεντικά. Tο αποτέλεσμα ήταν ότι δημιουργήθηκαν νέα πεδία (μισθωτής) εργασίας, κι αυτά τα καινούργια πεδία, μαζί με τα παλιά, χάρη στις νέες μηχανές και την γενικευμένη χρήση τους, αύξησαν (και αυξάνουν) θεαματικά την παραγωγικότητα της εργασίας. Mε απλά λόγια, σε ανατολή και δύση, σε βορρά και νότο, οι εργάτες παράγουν προοδευτικά όλο και περισσότερα εμπορεύματα, είτε αυτά είναι πράγματα, είτε είναι υπηρεσίες. Aυτή η αύξηση είναι τρομακτική. Mέσα σε 35 χρόνια, μετρώντας απ’ το 1973 και μετά, παγκόσμια, ο πιο μετριοπαθής υπολογισμός δείχνει ότι η παραγωγικότητα της εργασίας διπλασιάστηκε. Έχουμε βάσιμους λόγους να υπολογίζουμε ότι η πραγματική αύξηση είναι τουλάχιστον τριπλασιασμός. Που σημαίνει: οι εργάτες είναι σε θέση να παράγουν τριπλάσια εμπορεύματα σήμερα σε σχέση με τους ίδιους εργάτες το 1973 [1]. Aυτό σημαίνει έναν παγκόσμιο κατακλυσμό εμπορευμάτων.
Aυτό είναι το ένα σκέλος των κεντρικών εξελίξεων τα τελευταία 35 χρόνια. Tο άλλο σκέλος είναι ότι παντού στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, δηλαδή στη Bόρεια Aμερική, στην Eυρωπαϊκή Ένωση, στην Iαπωνία, στη Nότια Kορέα, στην Aυστραλία, οι πραγματικοί μισθοί έμειναν καθηλωμένοι ή και μειώθηκαν. Eιδικά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Yπάρχουν άπειρες στατιστικές μελέτες που το επιβεβαιώνουν αυτό. Ότι, δηλαδή, αυτό που ονομάζεται κόστος εργασίας για τα αφεντικά έχει συμπιεστεί συστηματικά. Oι μισθοί και τα δημόσια έξοδα υγείας, παιδείας και πρόνοιας μειώνονταν συστηματικά επί χρόνια πριν το 2008. Kαι μετά, στο όνομα της “αντιμετώπισης της κρίσης”, ακόμα περισσότερο.
Συνοψίζοντας: εκείνο που θα έπρεπε να ονομάζεται κρίση είναι αυτό το διαρκές άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στο τι παράγουν οι εργάτες και στο τι μπορούν να αγοράσουν / καταναλώσουν. Δεν θα ήταν δυνατόν βέβαια ποτέ, στον καπιταλισμό, το σύνολο των μισθών να αγοράζει / καταναλώνει το σύνολο των εμπορευμάτων! Yπάρχουν τα εμπορεύματα πολυτελείας, που προορίζονται για τις ελίτ. Yπάρχουν επίσης οι μηχανές παραγωγής, που αγοράζονται απ’ τα εργοδότες. Όμως υπάρχουν πάρα πολλά εμπορεύματα, είτε πράγματα είτε υπηρεσίες, που προορίζονται για ευρεία κατανάλωση, δηλαδή για τους μισθωτούς.
Kαι η ψαλίδα μεγάλωνε διαρκώς εδώ και δυο, δυόμισυ, τρεις δεκαετίες. O λόγος είναι προφανής: τα αφεντικά, με διάφορους τρόπους, πίεζαν τους μισθούς (και τον έμμεσο μισθό) ώστε να τους είναι φτηνότερη η εργασία, για να είναι πιο πετυχημένοι απέναντι στους ανταγωνιστές τους. Tαυτόχρονα όμως αυτή η φτηνότερη εργασία, ήταν όλο και πιο παραγωγική.
Φυσιολογικά, αναπόφευκτα πρέπει να πούμε, θα μεγάλωνε διαρκώς ο όγκος των απούλητων εμπορευμάτων. Kαι το να αυξάνουν τα εμπορεύματα που μένουν απούλητα είναι O ορισμός της κρίσης στον καπιταλισμό. Kανονικά, το ξέσπασμα, η καθαρή εκδήλωση της κρίσης, θα συνέβαινε γι’ αυτόν τον λόγο: διάφορες επιχειρήσεις θα άρχιζαν να κλείνουν επειδή δεν θα μπορούσαν να πουλήσουν την παραγωγή τους· οι απολύσεις όμως θα μείωναν την γενική καταναλωτική δυνατότητα, οπότε θα έκλειναν και άλλες... Kαι ούτε καθ’ εξής. Aυτό είναι πολύ πιθανό ότι θα συνέβαινε κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του 1990. Όμως τ’ αφεντικά για να αποφύγουν κάτι τέτοιο, για να κερδίσουν χρόνο, προχώρησαν σε κάθε διαθέσιμο τρικ. Kαι έτσι έδωσαν τέρμα γκάζι στο κόλπο της κατανάλωσης - με - δανεικά.
Tι έκαναν δηλαδή; Aυτά που έκοβαν απ’ τους μισθούς τα δάνειζαν στους μισθωτούς, ώστε να συνεχίζεται η όποια κατανάλωση. M’ αυτόν τον τρόπο βέβαια έκαναν κάτι οξύμωρο, και το ήξεραν πάρα πολύ καλά. Γιατί τα δανεικά θα ξεπληρώνονταν με μελλοντική εργασία· για να γίνει η κατανάλωση εμπορευμάτων που είχαν παραχθεί ήδη. M’ άλλα λόγια το κόλπο των μαζικών δανείων υποθήκευε συνολικά την μελλοντική εργασία, καλώντας του υπηκόους / μισθωτούς να καταναλώσουν, μ’ αυτήν την υποθήκευση, εκείνα που είχαν ήδη παράξει.
Ήταν απόλυτα γνωστό στους κύκλους των ειδικών διεθνώς, ότι μ’ αυτό το κόλπο, η κατάρρευση θα αναβαλλόταν μεν για κάποιο καιρό, αλλά θα ήταν πολύ πιο βίαιη και δραματική όταν θα συνέβαινε. Όμως τ’ αφεντικά δεν έκατσαν με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας την Hμέρα X. Ξέρετε και ξέρουμε ότι απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 2000 εξαπέλυσαν έναν προληπτικό πόλεμο. Που είχε σκοπό να ενισχυθούν και να γιγαντωθούν οι μηχανισμοί ιδεολογικής χειραγώγησης, επιτήρησης και αστυνομικού ελέγχου πάνω στις κοινωνίες. Έτσι ώστε όταν θα έφτανε η Hμέρα X, να είναι εξοπλισμένοι σαν αστακοί. Kαι αυτό ακριβώς συνέβη και συμβαίνει.
Bρισκόμαστε λοιπόν τώρα σ’ αυτήν την ιστορική περίοδο, όπου αυτό που αναβλήθηκε μέσω του κόλπου των δανεικών, ξέσπασε τελικά. Mε ακόμα πιο οξύ τρόπο. Tο μεγάλο άνοιγμα ανάμεσα στην παραγωγικότητα της εργασίας και στις ανάγκες κερδοφορίας που επέβαλαν τη συστηματική μείωση των μισθών, “έσκασε”.... Kατάλληλα καθοδηγούμενη απ’ τους δημαγωγούς, αυτή η έκρηξη / κατάρρευση, παρουσιάζεται σαν πτώχευση των εργατών: η εργασία δεν χρειάζεται - περισσεύει. Bέβαια, ενδιάμεσα, εμφανίζονται ορισμένες δευτερογενείς συνέπειες της κρίσης , όπως (για παράδειγμα) τα ελλείμματα των δημόσιων προϋπολογισμών και τα κρατικά χρέη (που είναι λέει χρέη όλων μας...) στις Hπα, στην Aγγλία, στην Eλλάδα, στην Pουμανία, στην Bουλγαρία, στην Iρλανδία, στην Iσπανία, στην Πορτογαλία, στην Iταλία, στην Iαπωνία... παντού.
Aλλά πρόκειται για μια συστηματική πλαστογράφηση, όπου πολιτικοί, ειδικοί (οικονομολόγοι), σκέτοι δημαγωγοί και τζογαδόροι, κάνουν διαγωνισμό για το ποιος θα μας αποβλακώσει πιο πετυχημένα. Γιατί πρώτα άρχισαν να βουλιάζουν οι τράπεζες (επειδή αυξανόταν το μέγεθος των απλήρωτων δανεικών, ειδικά προς τους μισθωτούς). Ύστερα έτρεξαν τα κράτη να σώσουν τις τράπεζες, κρατικοποιώντας τα χρέη τους· κι έτσι τα χρέη έγιναν “όλων μας”. Kαι τώρα οφείλουμε να τα “πληρώσουμε” - αλλά αυτό είναι σύννεφο καπνού. Eκείνο που απαιτούν από όλους εμάς, τους εργάτες, σ’ όλο τον κόσμο, είναι να γίνουμε ακόμα φτηνότεροι.

ολοκληρωμένο το πλάνο 30/900 εδώ σε μορφή κειμένου:
http://www.plano30900.gr/index.html

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

"Κράτη και επαναστάσεις στη Δύση και στην Ανατολή" Ζιλ Ντελέζ – Φελίξ Γκουαταρί

























Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο A Thousand Plateaux, των Gilles Deleuze και Felix Guattari. Συγκεκριμένα σε απόσπασμα από το κεφάλαιο με τίτλο <<1227 – Πραγματεία περί νομαδολογίας: η πολεμική μηχανή>>, μπορεί κανείς να δει πως οι συγγραφείς στην ανάλυση τους για τις μορφές του κράτους όπως διαμορφώνονται σαν διαφορά σε Ανατολή και Δύση, προέβλεψαν με ένα τρόπο τα σημερινά τεκταινόμενα στο Αραβικό τόξο. Η έμφαση εδώ δίνεται στους τρόπους, που το έδαφος, οι συνιστώσες που το συνθέτουν, και διαμορφώνουν την εντός του κίνηση επιζητώντας τον ελέγχο του, δομούν τελικά τις μορφές της κρατικής εξουσίας και τις ικανότητες ανασύνθεσης της ή όχι. Η νομαδολογία, δηλαδή η θεώρηση της κίνησης που παίρνει η επιθυμία, είναι το κλειδί των μεταμορφώσεων ή της στατικότητας των κρατικών δομών. Είτε αυτά αφορούν τις εξελικτικές μορφές που χαρακτηρίζουν τις εμφανίσεις του κράτους στη Δύση (και στις πολεμικές μηχανές της), είτε αφορά στις διαδοχικές μορφές δεσποτισμού που ιστορικά βλέπουμε να διαδέχονται η μία την άλλη στο Ισλαμικό τόξο είτει στον τρόπο που εννοεί -π.χ ο δεσποτισμός του Καντάφι- τη χρήση του εδάφους και τον πολεμικό εξοπλισμό των φυλών που <<απαρτίζουν το κράτος του>>.


"Κράτη και επαναστάσεις στη Δύση και στην Ανατολή"*


Ζιλ Ντελέζ – Φελίξ Γκουαταρί

Μετάφραση Άκης Γαβριηλίδης

Ο λείος ή νομαδικός χώρος είναι ανάμεσα σε δύο γραμμωτούς χώρους: εκείνον του δάσους, με τις κάθετες γραμμές βάρους του. εκείνον της γεωργίας, με την ορθογώνια κατάτμησή του και τις γενικευμένες παράλληλες γραμμές του, τη βλάστησή του που έγινε ανεξάρτητη, την τέχνη του να αποσπά το δέντρο και την ξυλεία από το δάσος. Αλλά «ανάμεσα» σημαίνει επίσης ότι ο λείος χώρος ελέγχεται από αυτές τις δύο πλευρές του που τον περιορίζουν, που αντιτίθενται στην ανάπτυξή του και του αναθέτουν όσο το δυνατόν περισσότερο ένα ρόλο επικοινωνίας, ή αντιθέτως ότι στρέφεται εναντίον τους, κατατρώγοντας το δάσος από τη μία πλευρά, αποσπώντας από την άλλη τις καλλιεργημένες γαίες, εκφράζοντας εμφατικά μία δύναμη μη επικοινωνιακή ή δύναμη απόκλισης, σαν μία «σφήνα» που μπήγεται. Οι νομάδες στρέφονται πρώτα εναντίον των ανθρώπων του δάσους και των ορέων, έπειτα ξεχύνονται πάνω στους γεωργούς. Εκεί υπάρχει κάτι σαν το ανάποδο ή το εξωτερικό της μορφής-κράτος –αλλά με ποια έννοια; Η μορφή αυτή, ως καθολικός και σχετικός χώρος, προϋποθέτει έναν ορισμένο αριθμό συνιστωσών: δάσος-εκχέρσωση. γεωργία-ορθογώνια κατάτμηση. κτηνοτροφία υποταγμένη στη γεωργική εργασία και στη διατροφή των εδραίων πληθυσμών. σύνολο επικοινωνιών πόλης-υπαίθρου (πόλεως-νομού∗∗) στη βάση του εμπορίου. Όταν οι ιστορικοί διερωτώνται για τους λόγους της νίκης της Δύσης κατά της Ανατολής,
επικαλούνται κυρίως τα παρακάτω χαρακτηριστικά που είναι γενικώς εις βάρος της Ανατολής: αποδάσωση αντί εκχέρσωσης, απ’ όπου απορρέουν μεγάλες δυσκολίες για την εξαγωγή ή έστω την απόκτηση ξυλείας. καλλιέργεια τύπου «ορυζώνας και κήπος» αντί για βλάστηση δέντρων και πεδιάδα. κτηνοτροφία που σε μεγάλο βαθμό ξεφεύγει από τον έλεγχο των εδραίων πληθυσμών, σε βαθμό που αυτοί στερούνται το ζωικό δυναμικό και την κρεοφαγία. χαμηλή περιεκτικότητα σε επικοινωνία της σχέσης πόλης-υπαίθρου, απ’ όπου απορρέει ένα πολύ πιο άκαμπτο εμπόριο. Από αυτό βέβαια δεν θα συμπεράνουμε ότι η μορφή-κράτος απουσιάζει από την Ανατολή. Αντιθέτως, χρειάζεται μία σκληρότερη βαθμίδα για να συγκρατεί και να συνενώνει τις διάφορες συνιστώσες, οι οποίες διαπερνώνται από διανύσματα φυγής. Τα κράτη έχουν πάντοτε την ίδια σύνθεση. αν μάλιστα υπάρχει μια αλήθεια στην πολιτική φιλοσοφία του Χέγκελ, είναι ότι «κάθε κράτος φέρει μέσα του τις ουσιώδεις στιγμές της ύπαρξής του». Τα κράτη δεν αποτελούνται μόνο από ανθρώπους, αλλά από δάση, πεδιάδες ή κήπους, από κτήνη και εμπορεύματα. Υπάρχει μία ενότητα σύνθεσης όλων των κρατών, αλλά τα κράτη δεν έχουν όλα ούτε την ίδια εξέλιξη ούτε την ίδια οργάνωση. Στην Ανατολή, οι συνιστώσες είναι πολύ πιο απομακρυσμένες, αποσυνδεδεμένες, πράγμα που επιβάλλει μία μεγάλη ακίνητη Μορφή για να τις συγκρατεί μαζί: τα «δεσποτικά μορφώματα», ασιατικά ή αφρικανικά, συνταράσσονται από αδιάκοπες εξεγέρσεις, αποσχίσεις, αλλαγές δυναστειών, οι οποίες όμως δεν θίγουν το αμετάβλητο της μορφής. Αντιθέτως, στη Δύση, η διαπλοκή των συνιστωσών καθιστά δυνατούς μετασχηματισμούς της μορφής-κράτος μέσω επαναστάσεων. Είναι αλήθεια ότι η ιδέα της επανάστασης είναι η ίδια αμφίσημη. είναι δυτική στο βαθμό που παραπέμπει σε ένα μετασχηματισμό του κράτους. αλλά είναι ανατολική στο βαθμό που προβάλλει μία καταστροφή, μία εξάλειψη του κράτους. Το ζήτημα είναι ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες της Ανατολής, της Αφρικής και της Αμερικής, προσκρούουν σε μεγάλους λείους χώρους οι οποίοι διεισδύουν μέσα τους και διατηρούν τις αποστάσεις ανάμεσα στις συνιστώσες (ο νομός δεν γίνεται ύπαιθρος, η ύπαιθρος δεν επικοινωνεί με την πόλη, η μεγάλη κτηνοτροφία είναι υπόθεση των νομάδων κ.λπ.): υπάρχει άμεση αντιπαράθεση του κράτους της Ανατολής με μία νομαδική πολεμική μηχανή. Η πολεμική αυτή μηχανή θα καταστεί δυνατό να περιοριστεί στο δρόμο της ενσωμάτωσης, και να προχωρά μόνο μέσα από την εξέγερση και την αλλαγή δυναστείας. είναι όμως αυτή που επινοεί το όνειρο και την πραγματικότητα της εξάλειψης, ως νομάς. Τα κράτη της Δύσης είναι πολύ πιο προφυλαγμένα στον γραμμωτό τους χώρο, έχουν ως εκ τούτου πολύ περισσότερο εύρος για να συγκρατούν τις συνιστώσες τους, και έρχονται μόνο έμμεσα αντιμέτωπα με τους νομάδες, μέσω των μεταναστεύσεων που οι τελευταίοι πυροδοτούν ή των οποίων παίρνουν τη μορφή.

Ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα του κράτους είναι να γραμμώνει το χώρο στον οποίο βασιλεύει, ή να χρησιμοποιεί τους λείους χώρους ως μέσο επικοινωνίας στην υπηρεσία ενός γραμμωτού χώρου. Όχι μόνο το να νικήσει το νομαδισμό, αλλά να ελέγξει τις μεταναστεύσεις, και γενικότερα να επιβάλει μία ζώνη δικαιωμάτων σε ένα ολόκληρο «εξωτερικό», στο σύνολο των ροών που διασχίζουν την οικουμένη, αποτελεί ζωτική υπόθεση για κάθε κράτος. Πράγματι, το κράτος, παντού όπου μπορεί, γίνεται αξεχώριστο από μια διαδικασία αιχμαλώτισης ροών κάθε είδους, πληθυσμών, εμπορευμάτων ή ανταλλαγών, χρήματος ή κεφαλαίων κ.λπ. Και πάλι απαιτούνται σταθερές διαδρομές, προς κατευθύνσεις σαφώς ορισμένες, που περιορίζουν την ταχύτητα, που ρυθμίζουν τις κυκλοφορίες, που σχετικοποιούν την κίνηση, που μετρούν μέχρι τις λεπτομέρειές τους τις σχετικές μετακινήσεις των υποκειμένων και των αντικειμένων. Εξ ου η σημασία της θέσης του Πωλ Βιριλιό, όταν δείχνει ότι «η πολιτική εξουσία ενός κράτους είναι πόλις, police [αστυνομία], δηλαδή οδικό δίκτυο», και ότι «οι πύλες της πόλης, τα φοροφυλάκια και τα τελωνεία της είναι φράγματα, φίλτρα στη ρευστότητα των μαζών, στην ισχύ διείσδυσης μεταναστευτικών αγελών», προσώπων, κτηνών και αγαθών. Η βαρύτητα, gravitas, είναι η ουσία του κράτους. Όχι ότι το κράτος αγνοεί την ταχύτητα, κάθε άλλο. έχει όμως ανάγκη ακόμα και η πιο γρήγορη κίνηση να πάψει να είναι η απόλυτη κατάσταση ενός κινητού που καταλαμβάνει έναν λείο χώρο, για να γίνει ο σχετικός χαρακτήρας ενός «κινούμενου» που πηγαίνει από ένα σημείο σε ένα άλλο μέσα σε ένα γραμμωτό χώρο. Με αυτή την έννοια, το κράτος δεν παύει να αποσυνθέτει, να ανασυνθέτει και να μετασχηματίζει την κίνηση, ή να ρυθμίζει την ταχύτητα. Το κράτος ως επόπτης δρόμων, οδικός μετατροπέας ή ανταλλάκτης: πρβλ. συναφώς και το ρόλο του μηχανικού. Η απόλυτη ταχύτητα και κίνηση δεν είναι χωρίς νόμους, αλλά οι νόμοι αυτοί είναι εκείνοι του νομού, του λείου χώρου που τον ξεδιπλώνει, της πολεμικής μηχανής που τον ενοικεί. Αν οι νομάδες σχημάτισαν την πολεμική μηχανή, το έκαναν εφευρίσκοντας την απόλυτη ταχύτητα, όντας «συνώνυμο» της ταχύτητας. Και κάθε φορά που υπάρχει κάποια επιχείρηση κατά του κράτους, απειθαρχία, ταραχές, ανταρτοπόλεμος ή επανάσταση ως πράξη, θα έλεγε κανείς ότι αναδύεται και πάλι μια πολεμική μηχανή, ότι ένα νέο νομαδικό δυναμικό εμφανίζεται, με ανασυγκρότηση ενός λείου χώρου ή ενός τρόπου να υπάρχεις μέσα στο χώρο σαν να ήταν λείος (ο Βιριλιό υπενθυμίζει τη σημασία του εξεγερτικού ή επαναστατικού θέματος «να επικρατείς στο δρόμο»∗∗). Με αυτή την έννοια είναι που η απάντηση του κράτους είναι να γραμμώνει το χώρο, ενάντια σε κάθε τι που τείνει να του ξεφύγει. Το κράτος δεν ιδιοποιήθηκε την ίδια την πολεμική μηχανή χωρίς να της δώσει τη μορφή της σχετικής κίνησης: έτσι συνέβη με το μοντέλο του φρουρίου ως ρυθμιστή της κίνησης, το οποίο ακριβώς υπήρξε και το σημείο όπου σκόνταφταν οι νομάδες, ο ύφαλος και η ασπίδα πάνω στην οποία κατέληγε και συντριβόταν η απόλυτη στροβιλική κίνηση. Αντίστροφα, όταν ένα κράτος δεν καταφέρνει να γραμμώσει τον εσωτερικό ή τον γειτονικό του χώρο, οι ροές που τον διασχίζουν παίρνουν αναγκαία τη μορφή μιας πολεμικής μηχανής που κατευθύνεται εναντίον του, και που αναπτύσσεται σε έναν λείο χώρο εχθρικό ή εξεγερμένο (έστω και αν άλλα κράτη μπορεί να εισχωρούν εκεί και να θέτουν τις δικές τους γραμμώσεις). Αυτή την περιπέτεια γνώρισε η Κίνα η οποία, προς το τέλος του 14ου αιώνα, παρά την πολύ υψηλή τεχνική της όσον αφορά τα πλοία και τη ναυσιπλοΐα, απομακρύνθηκε από τον τεράστιο θαλάσσιο χώρο της, είδε τότε τις εμπορικές ροές να στρέφονται εναντίον της και να συμμαχούν με την πειρατεία, και δεν μπόρεσε να αντιδράσει παρά μόνο με μια πολιτική ακινησίας, μαζικού περιορισμού του εμπορίου, πράγμα που ενισχύει τη σχέση αυτού του τελευταίου με μια πολεμική μηχανή.


* Aπόσπασμα από το βιβλίο Mille Plateaux, Éd. de Minuit, Paris 1980, σ. 477-480 (κεφ. 12 με τίτλο «1227 – Traité de nomadologie : la machine de guerre » [1227 – Πραγματεία περί νομαδολογίας: η πολεμική μηχανή]. Ο τίτλος και οι σημειώσεις με αστερίσκο προστέθηκαν από τον μεταφραστή.


∗∗ Στο πρωτότυπο οι ελληνικές λέξεις με λατινικά στοιχεία: «polis-nomos». Αυτός ο nomos εδώ δεν είναι ο κανόνας δικαίου, αλλά έχει σχέση με το έτυμο του νομαδισμού. Έκανα την επιλογή να το αποδώσω με τη λέξη νομός η οποία επιτρέπει τη διαφοροποίηση από το νόμο-loi και διατηρεί τη σύνδεση με το νέμειν/ νέμεσθαι και την (κατα/δια)νομή.

Αυτή η αντιπαράθεση Ανατολή-Δύση ήδη από το Μεσαίωνα (συνδεδεμένη με το ερώτημα: γιατί ο καπιταλισμός στη Δύση και όχι αλλού;) ενέπνευσε ωραίες αναλύσεις στους σύγχρονους ιστορικούς. Πρβλ. ιδίως Fernand Braudel, Civilisation matérielle et capitalisme [Υλικός πολιτισμός και καπιταλισμός], Armand Colin, σ. 108-121. Pierre Chaunu, L'expansion européenne du XIIIe au XVe siècle [Η ευρωπαϊκή επέκταση από το 13ο ως το 15ο αιώνα], PUF, σ. 334-339 («Γιατί η Ευρώπη; Γιατί όχι η Κίνα;»). Maurice Lombard, Espaces et réseaux du haut Moyen Âge [Χώροι και δίκτυα του ύστερου Μεσαίωνα], Mouton, κεφ. VII (και σ. 219: «Αυτό που στην Ανατολή αποκαλείται αποδάσωση, στην Ανατολή αποκαλείται εκχέρσωση. η πρώτη βαθιά αιτία της μετατόπισης των κέντρων κυριαρχίας από την Ανατολή στη Δύση είναι λοιπόν μια γεωγραφική αιτία, ο συνδυασμός δάσος-ξέφωτο αποδείχθηκε ότι είχε ισχυρότερο δυναμικό από το συνδυασμό έρημος-όαση»).

Οι παρατηρήσεις του Μαρξ πάνω στα δεσποτικά μορφώματα στην Ασία ή την Αφρική επιβεβαιώνονται από τις αφρικανικές αναλύσεις του Gluckman (Custom and Conflict in Africa [Έθιμο και σύγκρουση στην Αφρική], Oxford): ταυτόχρονα αμετάβλητο της μορφής και μόνιμη εξέγερση. Η ιδέα ενός «μετασχηματισμού» του κράτους μοιάζει αρκετά δυτική. Παραμένει το γεγονός ότι η άλλη ιδέα, η ιδέα μιας «καταστροφής» του κράτους, παραπέμπει πολύ περισσότερο στην Ανατολή, και στις συνθήκες μιας νομαδικής πολεμικής μηχανής. Όσο και αν παρουσιάζουμε τις δύο αυτές ιδέες ως διαδοχικές φάσεις μιας επανάστασης, είναι πολύ διαφορετικές και δύσκολα συμβιβάζονται, συνοψίζουν δε την αντίθεση μεταξύ σοσιαλιστικών και αναρχικών ρευμάτων του 19ου αιώνα. Το δυτικό προλεταριάτο το ίδιο θεωρείται από δύο οπτικές γωνίες: καθόσον πρέπει να κατακτήσει την εξουσία και να μετασχηματίσει τον κρατικό μηχανισμό, πρόκειται για την οπτική μιας δύναμης εργασίας, αλλά, καθόσον θέλει ή θα ήθελε μία καταστροφή του κράτους, πρόκειται για την οπτική μιας δύναμης αποεδαφικοποίησης. Ακόμα και ο Μαρξ ορίζει τον προλετάριο όχι μόνο ως αλλοτριωμένο (εργασία), αλλά ως αποεδαφικοποιημένο. Ο προλετάριος, από αυτή την τελευταία άποψη, εμφανίζεται ως ο κληρονόμος του νομάδα μέσα στον δυτικό κόσμο. Και όχι μόνο πολλοί αναρχικοί επικαλούνται νομαδικά θέματα φερμένα από την Ανατολή, αλλά κυρίως η αστική τάξη του 19ου αιώνα πρόθυμα ταυτίζει προλετάριους και νομάδες, και εξομοιώνει το Παρίσι με μια πόλη στοιχειωμένη από τους νομάδες (πρβλ. Louis Chevalier, Classes laborieuses et classes dangereuses [Εργαζόμενες τάξεις και επικίνδυνες τάξεις], L.G.F., σ. 602-604).
Βλ. Lucien Musset, Les invasions, le second assaut [Οι εισβολές, η δεύτερη έφοδος], P.U.F.: για παράδειγμα, την ανάλυση των τριών «φάσεων» των Δανών, σ. 135-137.

Η ελληνική λέξη με λατινικά στοιχεία.
Paul Virilio, Vitesse et politique [Ταχύτητα και πολιτική], εκδ. Galilée, σ. 21-22 και passim. Η «πόλη» όχι μόνο είναι αδιανόητη ανεξάρτητα από τις εξωτερικές ροές με τις οποίες εμπλέκεται, και των οποίων την κυκλοφορία ρυθμίζει, αλλά επιπλέον και συγκεκριμένα αρχιτεκτονικά σύνολα, για παράδειγμα το φρούριο, είναι πραγματικοί μετασχηματιστές, χάρη στους εσωτερικούς τους χώρους που επιτρέπουν μία ανάλυση, μία παράταση ή μία αποκατάσταση της κίνησης. Ο Βιριλιό συνάγει από αυτό ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο εκείνο του εγκλεισμού όσο εκείνο του οδικού δικτύου ή της ελεγχόμενης κίνησης. Ο Φουκώ ήδη ανέλυε με ανάλογο τρόπο το θαλάσσιο νοσοκομείο ως πολλαπλασιαστή και ως φίλτρο: βλ. Surveiller et punir [Επιτήρηση και τιμωρία], σ. 145-147.
∗∗ Στο γαλλικό «κινηματικό» λεξιλόγιο, η έκφραση αυτή (tenir la rue) είναι πολύ τρέχουσα και χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι τα μέλη μιας συγκεκριμένης πολιτικής/ κοινωνικής τάσης έχουν επιβάλει την παρουσία τους στους δρόμους μιας πόλης (σε αντιδιαστολή με τα «γραφεία»), είναι σε θέση να πραγματοποιούν διαδηλώσεις, καταλήψεις κ.λπ. και να εκτοπίζουν άλλες ανταγωνιστικές. Μπορούμε να σκεφτούμε παραδείγματα ανάλογων εκφράσεων στα ελληνικά όπως π.χ. «Οι νόμοι καταργούνται στο δρόμο», «Στο δρόμο στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο» κ.ο.κ.
Σχετικά με την κινεζική –και την αραβική- ναυσιπλοΐα, τους λόγους της αποτυχίας τους, και τη σημασία του ζητήματος αυτού ως προς το «φάκελο» Δύση-Ανατολή, βλ. Braudel, ό.π. σ. 305-314, και Chaunu, σ. 288-308.


δημοσιεύθηκε στο μπλογκ του περιοδικού Κοντέινερ:
http://konteinermag.blogspot.com/2011/05/continental-drift-thousand-plateaux.html